|
|
Een waarschuwing uit het verleden
|
Opstand van het Sonderkommando in Auschwitz-Birkenau. [2] 7 oktober 1944 |
|
Het Waanzinnige Rijk
|
Updated ! Al sinds juni/juli 1944 beraamden de Sonderkommando's ernstige plannen voor een opstand. Zij legden contacten met het Poolse verzet, in en buiten het kamp, maar de Polen raadden hen aan om toch maar niets te ondernemen want ze zouden
het allemaal met hun leven bekopen. Op 28 juli kwam het even tot een kleine revolte die echter door de SS snel bloedig werd neergeslagen. Op 4 augustus 1944 liet
SS-Oberscharführer Otto Moll alle opstandelingen executeren. Het plan voor de opstand was dat een paar mannen hun SS-bewakers zouden overrompelen,
hen doden en hun wapens afpakken. Dat moment zou het signaal zijn waarop de opstand in alle crematoria zou beginnen. Alle crematoria moesten tegelijk met dynamiet
worden verwoest, waarna de gevangenen zouden trachten te vluchten. Hiervoor hadden zij natuurlijk explosieven nodig. Die werden geleverd door vrouwen die in
Auschwitz-Birkenau in Krupp's munitiefabriek werkten. Vrouwen uit die fabriek - de Weichsel-Union-Metalwerke fabriceerden daar kogels voor het Duitse leger.
Een aantal vrouwen smokkelden maandenlang buskruit in kleine hoeveelheden de plant uit die ze vervolgens doorspeelden aan Roza Robota (afb. links) en een
dorpsgenoot van haar Noah Zabladowicz, die alzo bij het ondergrondse verzet en de Sonderkommando's belandde. Op 7 oktober 1944 brak de hel los in
Auschwitz-Birkenau...
|
|
Lees meer...
|
|
|
De weggevoerden van mei 1940. [3] Interneringskampen in Frankrijk |
|
Vergeten vervolgden
|
Herzien! Enkele dagen na de inval van Duitsland op 10 mei 1940 rolden de Spooktreinen de grens met Frankrijk over, op de hielen gezeten door het snel oprukkende Duitse leger. Aan boord
zaten in gesloten veewagons duizenden willekeurig opgepakte zogenoemde 'verdachte' Belgen en niet-Belgen samengeperst, die dagenlang naar de Zuid-Franse interneringskampen zullen sporen. In die Franse kampen Saint-Cyprien-Plage,
Le Vernet d'Ariège, Gurs e.a. zaten sinds 1939 - na het einde van de Spaanse Burgeroorlog - duizenden Spaanse door generaal Franco overwonnen en gevluchte republikeinen en communisten geïnterneerd, die
bewaakt werden door Franse gendarmes. Zij kregen er kortstondig het bonte Belgische gezelschap naast zich. Na de capitulatie van Frankrijk werden vanaf juli 1940 door de Belgische Regering in Ballingschap, die naar Vichy-Frankrijk was gevlucht, pogingen ondernomen om de Belgen op te sporen
en te repatriëren. Eind juli begin augustus 1940 zijn nagenoeg alle opgepakte Vlaams-nationalisten, Rexisten, communisten en ook Belgische Joden terug in België, behalve
dan ongeveer 8.000 Joden die niet over de Belgische nationaliteit beschikten. Die moesten achterblijven. Van de in totaal 49 gekende opgepakte Vlaams-nationalisten
in mei 1940, werden er 2 - onder hen Joris Van Severen - door Franse gendarmes vermoord in Abbeville. Tot zover de enige dodentol die de ultra-conservatieve vleugel van de Vlaamse beweging 'betaalde'. De teruggekeerde 'weggevoerden van mei 1940' werden als helden
binnen gehaald en het incident door de Nieuwe Orde partijen schaamteloos geëxploiteerd (en dat tot op heden!) met het doel de verregaande collaboratie met nazi-Duitsland mogelijk te maken en de uitverkoop van Vlaanderen èn Wallonnië aan Duitsland voor te bereiden.
Intussen kwijnden de uit ons land afkomstige Joden weg in de Zuid-Franse kampen. Niemand die het ooit nog voor deze Vergeten Vervolgden zal opnemen. Na twee jaren van creperen, begonnen
vanaf juli 1942 de eerste deportaties vanuit de Zuid-Franse kampen. Via het doorgangskamp in Drancy nabij Parijs, werden circa 5.835 Joden uit België
naar Auschwitz-Birkenau gedeporteerd. Slechts 70 van hen zullen na de oorlog levend weerkeren...
|
|
Lees meer...
|
|
|
Wat we (niet) deden toen de Joden stierven. [4] Laatste vaart van de MS Struma |
|
Het Waanzinnige Rijk
|
 Het dramatische verhaal van de M/S Struma is wellicht één van de minst gekende en
vergeten tragedies die zich afspeelden op zee in de marge van de Shoah tijdens de Tweede Wereldoorlog. Minstens twee landen, Groot-Brittannië en Turkije, hebben alle kansen om het leven van bijna 800 Joodse vluchtelingen
te redden toen ze daartoe de kans kregen, naast zich neergelegd. Om uiteenlopende redenen verkozen ze zich af te keren van het onvermijdelijke noodlot dat deze Joden ongetwijfeld te wachten
stond. Eind 1941 zaten bijna 800 als sardines opeengepakte Roemeens-Joods vluchtelingen op de oude roestige M/S Struma op de vlucht voor vervolging vanuit de Roemeense havenstad Constanta via de haven van Istamboel (Turkije) richting Palestina. In Istamboel aangekomen werd het schip in quarantaine geplaatst en werd er meer dan 70 dagen lang diplomatiek gepalaverd tussen Britten,
Turken, Roemenen, Amerikanen en de rest van de wereld. De uitkomst van dit zielig diplomatiek overleg liet zich spoedig raden: terug naar Constanta... terug naar AF!
Op 23 februari 1942 werd de Struma, die al die tijd in de haven van Istamboel aan de ketting lag en haar menselijke vracht al die tijd en op eigen houtje het maar moest zien te redden en overleven, geënterd door de
Turkse politie en zonder pardon terug naar de Zwarte Zee gesleept. Totaal aan haar lot overgelaten, zonder anker, met een kapotte motor en zonder zeil, dobberde de Struma op
zowat 15 kilometer buiten de Turkse territoriale wateren, urenlang stuurloos rond, slechts hopend op een mirakel dat nooit zou komen. Nauwelijks 12 uren later ontdekte
een Russische onderzeeboot de Struma, lanceerde één enkele torpedo naar het schip dat in één klap explodeerde en op enkele minuten tijd in de golven van de Zwarte Zee verdween. Slechts één enkele
mens, David Stoliar, kon zich lang genoeg drijvende houden door zich vast te klampen aan een stuk wrakhout en overleefde deze menselijke catastrofe.
Een triest hoogtepunt van hoe de Westerse vrije landen reageerden op de Jodenvervolging toen die stilaan op kruissnelheid kwam....
|
|
Lees meer...
|
|
|
Wat we (niet) deden toen de Joden stierven. [3] Ruth Klüger en de SS Tiger Hill |
|
Het Waanzinnige Rijk
|
 Eind jaren dertig
werd de toestand voor de Joden in Europa, maar vooral in de Oost-Europese landen onhoudbaar. Zij die na de zoveelste pogrom nog een paar centen over hadden, trachten te
ontkomen naar het buitenland. Velen van hen die aanvankelijk naar West-Europa, vooral de Lage Landen en Frankrijk, maar ook naar Wit-Rusland, Oekraïne en Rusland waren
uitgeweken, kwamen later in de val te zitten, wanneer de nazi's op 10 mei 1940 West-Europa binnenvielen en op 22 juni 1941 Rusland binnenstormden. De enige veilige wegen
leidden naar overzeese gebieden zoals de Verenigde Staten, Engeland en... Palestina, dat toen nog onder Brits bestuur stond. Met Het Witboek van 17 mei 1939
(White Paper) kozen de Britten resoluut voor de Arabische belangen. Behalve beperkingen voor de Joden in Palestina in bepaalde sectoren zoals het verwerven van
eigendom en gronden, bepaalde het Witboek onder meer dat slechts over de volgende vijf jaren maximaal 75.000 Joden Brits Mandaatgebied Palestina binnen mochten, en
dat op het hoogtepunt van de Jodenvervolging! Uit de Conferentie van Evian van 6 juli 1938 was gebleken dat nagenoeg geen enkel land ter
wereld de Joden wilde opvangen, zelfs België stuurde gewapenderhand Joodse vluchtelingen uit Duitsland en Oostenrijk terug de grenzen over! Aldus kwam in de
jaren dertig noodgedwongen de Alijah Bet op gang: de illegale immigratie van Joodse vluchtelingen naar Palestina, over land maar vooral per schip.
De Alijah Bet liep door tot aan de oprichting van de staat Israël op 14 mei 1948 en ook na het einde van WOII via de Bricha-route, wanneer de Oost-Europese Joden massaal hun landen
ontvluchtten. Een riskante onderneming want de meeste schepen werden door de Britse Marine geënterd nog voor ze aan land raakten en hun onfortuinlijke passagiers
opgesloten in speciale gevangenenkampen op de eilanden Cyprus of Mauritius of in met prikkeldraad afgespannen kampen in Palestina. Eén van de zovele helden die het
Jodendom rijk is, was de toen 25-jarige Ruth Klüger die vele duizenden vluchtelingen aan de Shoah hielp ontsnappen. Aan deze ongelooflijk moedige vrouw
is dit derde deel opgedragen.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Partizanenleidster Lucie Aubrac contra Klaus Barbie, de Slager van Lyon |
|
Ware Helden
|
 Op 21 oktober 1943 worden veertien verzetsleden, waaronder de partizanenleider Raymond Aubrac, in een vrachtwagen vanuit de gevangenis voor
ondervraging naar Hotel Terminus gevoerd. Op de Boulevard des Hirondelles staat zijn hoogzwangere echtgenote Lucie het transport op te wachten. Lucie Aubrac, bijna zes maanden
zwanger [!!] staat er aan het hoofd van een tot de tanden toe gewapende groep Maquisards die zich in een goede voorbereide hinderlaag hadden gelegd, het gevangenen
transport op te wachten. Haar man Raymond, verzetsleider en van Joodse origine, is op weg naar zijn executie. In haar hand klemt Lucie een Tommygun, het geliefkoosde
wapen van het Franse verzet, vastbesloten om al wie haar in de weg loopt of wil verhinderen haar man te bevrijden, zonder pardon neer te maaien. Van zodra de Duitse vrachtwagen komt aangereden nemen de partizanen de bewakers van het transport onder vuur. De Duitse chauffeur wordt vanachter het stuur gesleurd en afgemaakt. Nog drie andere
Duitse soldaten sneuvelen. Lucie en haar kompanen dringen de laadruimte van de camion binnen en bevrijden alle veertien gevangenen en kiezen gelukkig zonder
kleerscheuren het hazenpad. Met dit nooit geziene huzarenstukje baant Lucie Aubrac zich de eeuwige legende in van het Franse verzet.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De Zaak Irma Laplasse. Deel 1: Verraad en verzet in Oostduinkerke |
|
Collaboratie in België
|
 Nieuwe afbeeldingen / Herzien Aan de vooravond van de Bevrijding van Oostduinkerke veroorzaakte Irma Laplasse op 8 september 1944 een waar bloedbad in haar stad. Door verklikking aan de Duitsers, die in de omgeving een kustbatterij en een aantal bunkers bemanden, veroorzaakte zij de dood van zeven leden van de verzetsorganisatie
het Geheim Leger. Zij deed dit uit wraak tegenover het verzet omdat enkele verzetslieden haar zoon Fred hadden aangehouden en opgesloten in de jongensschool.
Het ganse gezin Laplasse was sinds het begin van de bezetting in dienst van de Nieuwe Orde getreden en collaboreerde voluit met de Duitsers die Oostduinkerke
tot aan de Bevrijding bezet hielden. Nadat ze aanvankelijk de feiten bleef ontkennen, werd ze geconfronteerd met de bekentenissen van dochter Angèle en viel prompt door
de mand. Op haar proces bleken de feiten duidelijk bewezen en werd Laplasse in december 1944 door de Krijgsraad van Brugge ter dood veroordeeld, doodvonnis dat in
beroep in februari 1945 werd bevestigd. Ook een gratieverzoek bij Prins-Regent Karel leverde niets op. Op 30 mei 1945 stierf Laplasse voor het
executiepeloton.
|
|
Lees meer...
|
|
|
SS-commandant Wilhelm Hoettl: 'Volgens Himmler waren het er meer dan Zes Miljoen...' |
|
NS-Documenten & Wetten
|
De eerste malen dat het cijfer van Zes Miljoen Joden, die tijdens de 12 jaar durende periode van het Derde Rijk van Adolf Hitler werden vermoord
werd vernoemd, was tijdens enkele beëdigde getuigenverklaringen van Wilhelm Hoettl (1915-1999) en Dieter Wisliceny (1912-1948). Beide
getuigenissen werden geaccepteerd op het Tribunaal van Neurenberg alwaar 22 leiders van het Derde Rijk terechtstonden voor hun begane oorlogsmisdaden en misdaden tegen
de menselijkheid. Hoettl (Duitse schrijfwijze: Höttl) en Wisliceny waren beide goede vrienden van Adolf Eichmann (afb. links), de organisator van de Endlösung en Wisliceny was bovendien een
van zijn naaste medewerkers. Opmerkelijk in het getuigenis van Hoettl (Doc. PS 2738) is dat Heinrich Himmler het helemaal niet eens was met dit opgegeven cijfer van Zes Miljoen en het er volgens hem veel meer
zouden zijn geweest: "Himmler was met dit verslag niet tevreden geweest, daar er volgens hem méér dan zes miljoen gedood moesten zijn. Himmler had
gezegd dat hij een medewerker van zijn bureau voor statistiek naar Eichmann zou sturen en dat deze met het materiaal van Eichmann als uitgangspunt wel een nieuw
verslag zou maken waaruit het juiste cijfer zou blijken." Heinrich Himmler had namelijk voordien zelf een onderzoek laten uitvoeren. In een document, dat pas ná het vonnis in Neurenberg in de archieven van het
Derde Rijk werd gevonden, wordt dit getal van Zes Miljoen niet alleen bevestigd, maar blijkt het zelfs nog aan de lage kant te zijn...
|
|
Lees meer...
|
|
|
Het Drama van Meensel-Kiezegem |
|
Collaboratie in België
|
 Herzien! In de loop van 1944 begon de Duitse bezetter zich te interesseren in de activiteiten van het verzet in de streek rondom Meensel-Kiezegem en volgden er enkele razzia's en aanhoudingen, echter zonder veel gevolg. Ook Frans Coeckelberghs uit Meensel werd op 15 juli 1944 opgepakt en hardhandig ondervraagd in de gevangenis van Leuven en heeft toen aan de Gestapo alles verteld wat hij over het verzet in zijn dorp wist. Toch bleef elke reactie uit. De nazi's beschouwden het verzet in Meensel-Kiezegem maar als het werk van 'kleine garnalen' en besloten om hun aandacht elders op te richten tot.... aan de fatale aanslag op 30 juli 1944 op Gaston Merckcx, zoon van de 'zwarte' familie Remi Merckx.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De Witte Roos - studentenverzet in München tegen de nazi's |
|
Ware Helden
|
 Volledig herzien en opnieuw geïllustreerd! In de zomer van 1942 richtten enkele vrienden die geneeskunde
studeerden aan de universiteit van München, de verzetsgroep De Witte Roos (Die Weiße Rose) op. Alexander Schmorell, Hans en later ook zijn zuster
Sophie Scholl waren de drijvende krachten achter deze kleine groep hechte vrienden. Het studentenverzet van de Witte Roos werd al nauwelijks acht maanden na haar ontstaan in bloed
gesmoord. De Duitse verzetsgroep stond - en staat nog steeds - symbool voor christelijk geïnspireerd, open en eerlijk gedurfd intellectueel verzet tegen de
nationaal-socialistische dictatuur. Het verlangen naar vrijheid en onafhankelijkheid, zoals verwoord werd door broer en zus Hans en Sophie Scholl en hun vrienden, zindert nog tot op vandaag na in
alle dictaturen van de wereld en het verzet daartegen. In het begin waren enkel Hans en Alex actief. Flugblätter der Weißen Rose luidde het opschrift
van de eerste van de zes gekende vlugschriften van de Witte Roos, die Hans Scholl en Alexander Schmorell in mei en juni 1942 hadden samengesteld, gestencild en
verspreid. De vlugschriften werden achtergelaten in publieke telefooncellen, en verstuurd over heel Duitsland naar studenten en professoren. Op deze wijze konden
zij hun antinazi ideeën verspreiden over de universiteiten over heel het land. Sommige vlugschriften werden opgepikt door de Gestapo (Geheime Staatspolizei)
die meteen een intense speurtocht begon naar de oorsprong van dit verzetsmateriaal en de makers ervan. De helden van het Münchense studentenverzet zullen
hun verzet met de dood bekopen....
|
|
Lees meer...
|
|
|
'De Jodinnen zelf mogen er niets van weten' (Dr. Karl Brandt over sterilisatie) |
|
NS-Documenten & Wetten
|
Deze brief werd verzonden door Dr. Karl Brandt op 10 juli 1942 en was gericht aan Professor Carl Clauberg (afb. links) die op dat ogenblik in het beruchte Blok 10 in Auschwitz
aan de slag was. Dr. Clauberg hield zich voornamelijk bezig met het steriliseren van de joden, zigeuners, kleurlingen en andere ongewensten in het Derde Rijk.
Dit deed hij door middel van operaties, injecties of röntgenbestraling, die uitgevoerd werden al dan niet onder verdoving. Ook experimenteerde Clauberg met injecties
in de baarmoeder om de vrouwen onvruchtbaar te maken, wat vaak voor veel ondraaglijke buikpijn zorgde en met ernstige beschadigingen aan baarmoeder en eierstokken
als de slachtoffers het al zullen overleven... Sterilisatie of castratie van ongewensten werd al vroeg gewettigd en massaal toegepast in het Derde Rijk. Naar schatting
werden er wellicht tussen de 350.000 en de 450.000 personen gedwongen gesteriliseerd onder het nazi-regime. In dit document vraagt Dr. Brandt advies aan zijn vlijtige
en over-enthousiaste medewerker Prof. Clauberg onder meer over 'hoeveel tijd er nodig is om ongeveer duizend Jodinnen te steriliseren' volgens zijn procédé en hoe
te werk te gaan, want 'de Jodinnen zelf mogen er niks van weten...'
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
