|
|
Een waarschuwing uit het verleden
|
Zestigste verjaardag van de onafhankelijkheid van Israël |
|
Varia
|
Zestigste verjaardag van de Onafhankelijkheid van Israël: "De Joodse Staat is noodzakelijk voor de hele wereld; daarom zal hij bestaan" (Theodor Herzl, 1896).
Na het vertrek van de Engelsen uit hun mandaatgebied roept David Ben Goerion op 14 mei 1948 de Staat Israël uit. De oprichting geschiedt op basis van het VN
Verdelingsplan dat voorziet in de oprichting van een Joods en een Arabisch deel. De Joden verklaren zich akkoord, de Arabieren verwerpen het plan. Een meerderheid van staten waaronder de VS en de Sovjet-Unie erkennen de staat
Israël en beschuldigen de Arabieren voor hun agressie. Op de dag na de oprichting van de Staat Israël vallen op 15 mei 1948 zes Arabische landen Israël aan: Egypte, Jordanië, Syrië, Libanon, Saoedi-Arabië en Irak. Generaal Azzam Pasha van
de Arabische Liga verklaart: "Dit wordt een oorlog van uitroeiing, een enorm bloedbad waarover gesproken zal worden als dat van de Mongolen en de Kruistochten." De
moefti van Jeruzalem valt hem bij: "Ik verklaar een heilige oorlog, mijn Moslim broeders! Vermoord de Joden! Vermoord ze allemaal!" Veel Joodse inwoners van de
Joodse wijk in de Oude Stad komen om het leven en hun hele wijk wordt verwoest. Er worden 57 synagogen verwoest en de ganse wereld kijkt toe en zwijgt, ook toen er veel
Joodse graven van de Olijfberg worden verwoest en de grafstenen worden gebruikt voor urinoirs in de Oude Stad. Tijdens deze Onafhankelijkheidsoorlog, die Israël wonderbaarlijk wint
met betrekkelijk weinig militaire middelen, komt 1% van de Israëlische bevolking om het leven. Sindsdien weet elke Jood ter wereld dat Israël altijd klaar zal staan om haar
Joodse broeders in nood de reddende hand te reiken. Terry Davids, Algemeen Directeur van Joods Actueel bevestigt: "Ik heb een vaderland en een moederland.
Ik leef en woon hier in België. Dat is mijn vaderland. Maar als er iets zou gebeuren kan ik altijd ergens naartoe. Israël is mijn moederland, een mogelijk toevluchtsoord
als dat nodig zou zijn."
|
|
Lees meer...
|
|
|
Protocollen van de Wijzen van Zion, brandstof voor antisemieten |
|
Het Waanzinnige Rijk
|
 Herzien!
Het antisemitische pamflet de Protocollen van de Wijzen van Zion werd in 1921 als een vervalsing afgedaan. In dit pamflet werd gesproken over een vermeende wereldwijde
joodse samenzwering om de wereld te veroveren. De nazi's hadden tussen 1919 en 1945 de Protocollen totaal opgenomen als onderdeel van hun antisemitische campagne
met het doel het Jodendom in Europa te vernietigen. Echter, wie dacht dat de Protocollen sinds de Tweede Wereldoorlog van het toneel verdwenen zijn, vergist zich
schromelijk. Tot op de dag van vandaag verspreid en gretig gelezen in extreemrechtse, revisionistische en negationistische kringen. En niet enkel in Europa. Sedert enkele
decennia en dat tot op vandaag in 2008!, zijn deze Protocollen een ware bestseller in het Midden-Oosten, alwaar sinds de onafhankelijkheid van Israël in 1948 het
Israëlisch-Arabische conflict ononderbroken verder woedt. De Arabische radicale moslimgroeperingen Hamas en Islamitic Jihad verspreiden al jaren massaal
de Protocollen onder hun aanhangers. Ook in de Verenigde Staten colporteren de zwarte militanten van de Nation of Islam met de Protocollen op al hun manifestaties.
Zelfs in Japan, waar quasi geen joden wonen, worden de Protocollen vrij in de boekhandel aangeboden. In vele Zuid-Amerikaanse landen, Spanje en Italië worden
de Protocollen nog steeds uitgegeven. In Zwitserland zijn de Protocollen verboden sinds zij op een proces tussen 1934 en '35 andermaal als een vervalsing werden
afgedaan en dit naar aanleiding van een proces tegen het antisemitische en pro-nazi gezinde Front National(!) dat exemplaren uitdeelde op een manifestatie te
Bern in 1933.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Opstand van het Sonderkommando in Auschwitz-Birkenau. [2] 7 oktober 1944 |
|
Het Waanzinnige Rijk
|
Al sinds juni/juli 1944 beraamden de Sonderkommando's ernstige plannen voor een opstand. Zij legden contacten met het Poolse verzet, in en buiten het kamp, maar de Polen raadden hen aan om toch maar niets te ondernemen want ze zouden
het allemaal met hun leven bekopen. Op 28 juli kwam het even tot een kleine revolte die echter door de SS snel bloedig werd neergeslagen. Op 4 augustus 1944 liet
SS-Oberscharführer Otto Moll alle opstandelingen executeren. Het plan voor de opstand was dat een paar mannen hun SS-bewakers zouden overrompelen,
hen doden en hun wapens afpakken. Dat moment zou het signaal zijn waarop de opstand in alle crematoria zou beginnen. Alle crematoria moesten tegelijk met dynamiet
worden verwoest, waarna de gevangenen zouden trachten te vluchten. Hiervoor hadden zij natuurlijk explosieven nodig. Die werden geleverd door vrouwen die in
Auschwitz-Birkenau in Krupp's munitiefabriek werkten. Vrouwen uit die fabriek - de Weichsel-Union-Metalwerke fabriceerden daar kogels voor het Duitse leger.
Een aantal vrouwen smokkelden maandenlang buskruit in kleine hoeveelheden de plant uit die ze vervolgens doorspeelden aan Roza Robota (afb. links) en een
dorpsgenoot van haar Noah Zabladowicz, die alzo bij het ondergrondse verzet en de Sonderkommando's belandde. Op 7 oktober 1944 brak de hel los in
Auschwitz-Birkenau...
|
|
Lees meer...
|
|
|
Opstand van het Sonderkommando in Auschwitz-Birkenau. [1] Sonderkommando's |
|
Het Waanzinnige Rijk
|
 In de vernietigingskampen
werd het gruwelijke werk door het Sonderkommando uitgevoerd. Hun taak was het om de slachtoffers te begeleiden tot in de gaskamers, na de vergassing de lijken er uit halen,
naar de verbrandingsovens of verbrandingskuilen slepen en de kadavers doen verdwijnen. Slechts weinigen Sonderkommando's overleefden, omdat zij door de SS als 'lastige getuigen'
elke drie tot vier maanden zelf uit de weg werden geruimd. Ook na de bevrijding zullen de meesten Sonderkommando's er het zwijgen toe doen. Zij werden zowel door Joden als
niet-Joodse overlevenden dikwijls als handlangers van de dood in dienst van de SS gezien en hielden lange tijd beschaamd hun mond dicht. Pas vijftig jaar later doen de eerste Sonderkommando's hun verhaal...
Overigens liep niet alles even 'gemakkelijk'
in de vernietigings- en concentratiekampen als tot op heden wordt aangenomen. Zowel in de kampen, bij aankomst, bij de selecties als aan de gaskamers, liep om de haverklap alles
in het honderd. Vele rellen, opstootjes van individuen tot massale - al dan niet georganiseerde - ontsnappingspogingen en rebellie, bezorgden de SS en hun helpers regelmatig nachtmerrie's en vergden
het uiterste van hen om de controle over de kampen en hun prooien, Joden, krijgsgevangenen, andere vijanden en ongewensten van het Derde Rijk, te behouden. Elke opstoot, ontsnappingspoging of rebbellie eindigde dan ook altijd in een verschrikkelijk bloedbad...
|
|
Lees meer...
|
|
|
Dienstnota van 1 juli 1942 omtrent de Endlösung van het Jodenprobleem in Frankrijk |
|
NS-Documenten & Wetten
|
De Joden in Frankrijk genieten de twijfelachtige eer om als de eerste Joden van West-Europa gedeporteerd te worden, voornamelijk naar Auschwitz. Op 27 maart 1942 werd
het eerste transport vanuit het doorgangskamp Drancy nabij Parijs naar KZ Auschwitz uitgevoerd. Voor de Endlösung van het Jodenprobleem in Frankrijk
had de SS duidelijk de medewerking van de collaboratieregering te Vichy nodig, want anders dan in andere landen zal het de Franse politie zijn die de klopjacht en aanhouding van de Joden
in Frankrijk zal uitvoeren, uiteraard op bevel van de SS. Zo werden ook alle concentratie- opvang- en doorgangskampen bewaakt door de Franse politie! Uiteindelijk
kwam het tot een akkoord tussen de SS en Vichy om over het hele Franse grondgebied (bezette èn onbezette delen) enkel de Joden van buitenlandse nationaliteit
aan te houden en uit te leveren. Later werden ook de Franse Joden gedeporteerd. Hierbij kregen ze onder meer de hulp van Joseph Darnand, die in juli 1941
de extreem-rechtse militaire groep Service d'Ordre Légionnaire had opgericht (vanaf 20 januari 1943 omgedoopt naar de Milice) en de Gestapo van Vichy
zal helpen bij het opsporen en uitleveren van Franse verzetsleden, politieke opposanten en Joden. Alhoewel het - zoals blijkt uit bijgevoegd document - aanvankelijk
in het begin allemaal nogal moeizaam onderhandelen was voor de nazi's, evolueerde de Endlösung in Frankrijk uiteindelijk allemaal veel 'vlotter' dan de SS begin
juli 1942 kon verhopen: in het totaal zullen tussen maart 1942 en augustus 1944 75.721 Joden uit Frankrijk worden gedeporteerd. Onder hen ook 11.000 kinderen...
|
|
Lees meer...
|
|
|
Bevelschrift van Heinrich Himmler van 16 feb 1943 tot de 'verkleining' van Warschau |
|
NS-Documenten & Wetten
|
Op 18 januari 1943 dringt een Duitse eenheid het getto van Warschau binnen om op rechtstreeks bevel van Himmler de laatste Joden van het getto op te pakken
en te deporteren naar de vernietigingskampen en dan meer in het bijzonder naar Treblinka. Van zodra een colonne Duitse vrachtwagens en soldaten niets vermoedend
het getto binnenrijd worden zij tot hun totale verbijstering onder vuur genomen door Mordechai Anielewicz en zijn Joodse strijders. De Duitsers moeten volkomen verrast
de aftocht blazen. De dagen erna worden door de Duitsers nog enkele vruchteloze pogingen ondernomen om het getto weer onder controle te krijgen maar na vier dagen
wordt de aktie stilgelegd. Pas drie maanden later zullen zij de strijd tegen de Joodse ondergrondse weer aandurven in wat later te boek zal staan als de
Opstand van het Getto van Warschau. De prelude voor deze opstand was echter in januari begonnen. Nauwelijks vier weken na het debâcle van 18 januari
wordt door Himmler schriftelijk het bevel gegeven om het getto van de aardbol te vagen. In het hierbij toegevoegde document, genummerd Doc. CXXXIV - 37 van 16 februari 1943,
eist Himmler dat Warschau onmiddellijk 'kleiner wordt gemaakt' om voortaan alle toekomstig verzet vanuit de Poolse hoofdstad onmogelijk te maken.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Blok 10 in Auschwitz: het labo van Dr. Clauberg en Dr. Schumann |
|
Hitlers Gewillige Beulen
|
 De macht van de nazidokters in de concentratiekampen was fenomenaal. Of zoals een kampoverlevende het uitdrukte: "Auschwitz was als een medische operatie [..]
het moordprogramma werd van het begin tot het eind door dokters geleid." Zij beslisten letterlijk elk moment van de dag over leven en dood van de gevangenen. Dit waren geen dokters die mensen genazen maar dokters die moordden. Hun macht begon meteen te gelden bij aankomst op Die Rampe (het perron) van een nieuwe lading slachtoffers. Telkens waren de nazidokters present en voerden de
eerste selectie door: links voor wie arbeidsgeschikt was, meestal de mannen tussen veertien en vijfendertig jaar oud, en rechts voor wie recht naar de gaskamers
kon: zieken en bejaarden, vrouwen en [hun] kinderen onder de veertien jaar. De nazidokters beslisten ook voor de rest van het verblijf van de gevangenen
over hun leven of dood... Zij selecteerden in de barakken, in de ziekenboegen over wie zij arbeidsongeschikt bevonden, of na een of andere epidemie, wie van hen nog een kans kreeg (om verder te creperen...) of wie recht naar de gaskamers werd gezonden. De almacht van de nazidokters zoals die van bij
het begin tot het einde door Dr. Mengele werd uitgeoefend was niet bepaald alleen aan hem voorbehouden, Dr. Mengele was niet de uitzondering maar de regel. Al even
gevreesd door de kampgevangenen, maar een stuk minder bekend bij het grote publiek, waren beruchte nazidokters zoals Dr. Horst Schumann en
Dr. Carl Clauberg, die net zoals Dr. Mengele actief waren in Auschwitz en hun vaste stek hadden in het beruchte
Blok 10 van het basiskamp van Auschwitz.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De kruistocht van de Ustasa. [2] Hoezo, het einde van de Ustasa? |
|
Het Waanzinnige Rijk
|
 Herzien! Uit niets blijkt dat na het einde van de oorlog dat de Ustasa heeft opgehouden met te bestaan, integendeel. De meeste leiders zijn uitgeweken
naar het buitenland, en leven ongemoeid verder in de VS, Zuid-Amerika, Spanje en Canada vanwaar ze hun ondergrondse activiteiten verder zetten.
Ante Pavelic ontplooit nieuwe bewegingen en organisaties, zelfs een Kroatische regering in ballingschap.. Zich goed gesteund en beschermd wetende door het Vaticaan bouwt hij verder aan zijn Groot-Kroatië. Zowaar VN Secretaris-Generaal Kurt Waldheim zal later nog geconfronteerd worden
met zijn oorlogsverleden in Kroatië en... ongestraft blijven! Vanaf 1991 begint een nieuwe onafhankelijkheidsoorlog gesteund door de opvolgers van de Ustasa. Rechtsextremistische bewegingen en organisaties uit heel West-Europa leveren hand- en spandiensten aan
de Kroaten. Ook een aantal leiders van het Vlaams Belang, die al vele jaren nauwe banden onderhouden met de voormalige Ustasa-top, leggen in 1992 een opgemerkt
bezoek af aan Kroatië. De rol van het Vaticaan in het hele conflict wordt in 1998 nog eens pijnlijk bevestigd wanner Paus Johannes-Paulus II de zaligverklaring proclameert over de omstreden kardinaal Stepinac, de voorbode van een lang verwachte heiligverklaring van een beruchte oorlogsmisdadiger...
|
|
Lees meer...
|
|
|
Niks weggooien: vulpennen, uurwerken, armbanden, wekkers, scheerapparaten... |
|
NS-Documenten & Wetten
|
Met de geindustrialiseerde moord op mannen en vrouwen, bejaarden en kinderen, Joden, zigeuners, vrijmetselaars, a-socialen, politieke gevangenen, zwarten, aziaten,
homoseksuelen e.a. door het Derde Rijk als Untermenschen gekapittelde en ander 'onwaardig leven', ontstond er een lucratieve nevensector: die van de
ROOF van de laatste bezittingen en goederen van hun slachtoffers. Direct na aankomst en van zodra de slachtoffers uit het zicht verdwenen waren van
Die Rampe (het perron), stortten de werkjoden onder de stokslagen van SS-bewakers en Kapo's zich op de achtergelaten bagage en kon het uitsorteren beginnen. Die
nevenindustrie, recuperatie van allerhande gestolen bezittingen en prullaria die de slachtoffers op hun lichaam meedroegen of verpakt in hun bagage
moesten achterlaten op het aankomstperron, draaide lekker voor de SS en de nazi's. Kleren en schoenen enz. waren meestal bestemd voor Winterhulp
(Winterhilfe), waar de nog arme slokkers, de passieve profiteurs, niet gekweld door enig gewetensprobleem, de kledingstukken van de vermoorde Joden aantrokken. De
kleinere spullen - het 'kleingoed' zoals bijvoorbeeld vulpennen, uurwerken, armbanden, wekkers, scheerapparaten, scheermesjes enz. gingen een andere bestemming
tegemoet.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De Zaak Irma Laplasse. Deel 2: Het Herzieningsproces Irma Laplasse |
|
Collaboratie in België
|
 Herzien
In het najaar van 1995 en het voorjaar van 1996 zorgde de heropening van een oude rechtzaak voor enorme beroering bij zowel verzetsorganisaties van WOII als bij
Vlaams-nationalistische organisaties: de Zaak Irma Laplasse. Het proces van deze landbouwersvrouw
uit Oostduinkerke, thans een fusiegemeente van Koksijde in West-Vlaanderen, moest ruim vijftig jaar later worden overgedaan. Irma Laplasse-Swertvaeger (1904-1945)
had door haar verraad aan de Duitsers op 8 september 1944, de dood van zeven verzetsleden op haar geweten. In december 1944 werd zij ter dood veroordeeld en stierf
op 30 mei 1945 voor het executiepeloton. Exact vijftig jaar later, 30 mei 1995, verbrak het Hof van Cassatie van Brussel het arrest van de Krijgsraad in Brugge van
destijds. Het herzieningsproces vatte aan op 7 december 1995. Wie erbij was en meende dat de Tweede Wereldoorlog al vijftig jaar voorbij was, moest met eigen ogen
vaststellen hoe snel en emotioneel het grijze verleden weer kan opduiken. Op 14 februari 1996 werd 52 jaar na de feiten opnieuw geoordeeld...
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
