Verzet.org - Boekenbank

Aanbevolen boeken en AV-media:

Nota bene '45. Een dagboek (Erich Kästner)

Israel's War History; prod. Sharon Schaveet; docu. 2007; 1 DVD; 120 minuten; engels; zw/w & kl.

Saturday 04 July 2009

Hitlers Gewillige Beulen

Vergeten vervolgden

Ware Helden

Collaboratie in België

Literatuur en audiovisuele media

Titel          Nota bene '45. Een dagboek
Orig.         Notabene 45 © Atrium Verlag, Zürich; 1961
Auteur      Erich Kästner
Uitgeverij © Uitgeverij Atlas; 2008; 192 bladzijden
ISBN         978 90 450 1228 5

Synopsis

Afbeelding hiernaast: boekomslag van een Duitstalige herdruk uit 1989

Nota bene '45 bevat de herziene dagboeknotities van de Duitse schrijver Erich Kästner uit de eerste helft van 1945, toen het Derde Rijk in elkaar stortte en de burgers met de smeulende puinhopen achterbleven. In die chaotische maanden verplaatste Kästner zich van het almaar onveiliger wordende Berlijn via Tirol naar Beieren. Zo goed en zo kwaad als het tijdens de vlucht kon, noteerde hij zijn indrukken en observaties en deed hij verslag van het alledaagse leven in het laatste oorlogsjaar.

Pas vijftien jaar later, in 1961, zou hij de vluchtige, vaak cryptische aantekeningen uitwerken tot de huidige vorm. Uit een mozaïek van schetsen en momentopnames ontstaat een veelzijdig beeld van de nadagen van nazi-Duitsland - van zowel de wreedheden van het regime als de perikelen van een nieuw begin.

Erich Kästner: "Dit boek bevat de aantekeningen uit grofweg de eerste helft van 1945. Het waren, zoals men uit de Grote Kroniek weet, bewogen maanden. Het Derde Rijk stortte in. De overwinnaars eisten eensgezind de onvoorwmardelijke capitulatie op. Duitsland werd in vier bezettingszones verdeeld en door militairen bestuurd. Epidemieën en burgeroorlog konden worden voorkomen. Kalmte luidde de eerste burgerplicht. In leven blijven de tweede. De uitgeputte bevolking vond bet allebei best. Ze liet zich regeren en ze werd, omdat het dagelijks verkeer stillag, puntsgewijs geregeerd. De methode was praktisch. Omdat ze zich vanzelf aandiende hoefde je haar niet te verzinnen. Met de constructie en reconstructie van de lijnen tussen de punten maakte men geen haast.

In de verwarring van dat halve jaar begaf ik mij van Berlijn via Tirol naar Beieren. Het land leek op een vernielde mierenhoop en ik was een mier tussen miljoenen andere mieren die zigzaggend door elkaar liepen. Ik was een mier die een dagboek bijhield. Ik noteerde wat ik onder het lopen zag en hoorde. Ik negeerde wat ik hoopte en vreesde terwijl ik mij dood hield. Ik noteerde niet alles wat ik toen beleefde. Dat spreekt voor zich. Maar Ales wat ik toen noteerde heb ik beleefd. Het zijn waarnemingen vanuit het perspectief van een denkende mier. En het zijn notities die voor een deel uit niet meer dan trefwoorden, halve zinnen en toespelingen bestaan. Dat was voldoende, want het geschrevene was puur en alleen voor mijzelf bedoeld, puur en alleen als brandstof voor mijn eigen geheugen."

Erich Kästner (1899-1974) werd wereldberoemd met de verschijning van de jeugdroman Emiel en zijn detectives in 1929. Ondanks een publicatieverbod en vervolging door de Gestapo koos Kästner ervoor om tijdens het Derde Rijk in nazi-Duitsland te blijven: hij wilde de gruwelijke geschiedenis die zich voor zijn ogen voltrok voor toekomstige generaties vastleggen. Na de oorlog richtte hij zich in toenemende mate op het schrijven voor een jeugdig publiek. Zijn werk wordt nog steeds in meer dan dertig landen gelezen; talrijke boeken zijn met groot succes verfilmd.

Duitse geschiedenis

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org (eigen verzameling):

•  De Man die het Derde Rijk uitvond (Stan Lauryssens)
•  De Duitse Revolutie. 1918-19: de nasleep van de Eerste Wereldoorlog (Sebastian Haffner)
•  14 • 18 De Eerste Wereldoorlog. Deel 69: November-Revolutie (Dr. R. L. Schuursma e.a.)
•  Gedenksteen voor Rosa (Achilles Mussche)
•  De verlaten monarch. Keizer Wilhelm II in Nederland (Perry Pierik en Henk Pors)
•  In rok tussen de bruinhemden - Herinneringen van een Duits diplomaat (Wolfgang zu Putlitz)
•  Duitse geopolitiek 1919-1945 (Dr. Geert Bakker)
•  De Joden in Duitsland, van de Romeinse tijd tot de Weimar Republiek (Nachum T. Gidal)
•  Duitsland en zijn joden van 1743 tot 1933 (Amos Elon)
•  Weimar, een weggemaaide cultuur (John Willett)
•  Deutschland, Deutschland über alles. Een satire met fotomontages van John Hartfield (Kurt Tucholsky)
•  Weimar 1933. Demokratie tussen fascisme en communisme (Dr. J. Van Santen)
•  Kroniek van de Weimar Republiek - Voorspel tot Hitler-Duitsland (Alex de Jonge)
•  Hitler: een onstuitbare opgang? - Opstellen over het fascisme (Kurt Gossweiler)
•  Hitler was geen toeval. Een bijdrage tot de sociologie van de nazi-barbarij (Josef Hindels)
•  De Rijksdag brandt (Dr. Edouard Calic)
•  De brand in het Rijksdaggebouw (R. John Pritchard)
•  De oorzaken en achtergronden van de Tweede Wereldoorlog (Ruth Henig)
•  Nazi-Duitsland en de Joden. Deel 1 en 2 (Saul Friedländer)
•  De laatste reis. De vernietiging van de Joden in nazi-Duitsland (Martin Gilbert)
•  Hitler's gevangenissen - De rechtsorde in Nazi-Duitsland (Nikolaus Wachsmann)
•  Potsdam - De verloren vrede (Charles Mee)
•  Slachtoffers van Jalta (Nicolay Tolstoy)
•  De Berlijnse blokkade (John Man)
•  Een vrouw in Berlijn, dagboekaantekeningen van april tot juni 1945 (Anoniem / Marta Hillers)
•  Reis-handboek voor de DDR (Fred Oedekerk)
•  Het 'andere' Duitsland. De Duitse Democratische Republiek 1945-1977 (Hans Boele)
•  Konrad Adenauer (H.J. Neuman)
•  Nota bene '45. Een dagboek (Erich Kästner)
•  Het nieuwe Duitsland en de oude nazi's (T. H. Tetens)
•  Gedeeld verleden. Duitsland sinds 1945 (Patrick Dassen, Barend Verheijen, Friso Wielenga (red.)
•  Het Loon van de Schuld (Ian Buruma)
•  Saldo, geen poging tot rechtvaardiging (Melita Maschmann)
•  Wat deed jij eigenlijk in de oorlog, Pappa? (Sabine Reichel)
•  Gegijzeld door het verleden. Controverses in Duitsland van de Historikerstreit tot het Sloterdijk-debat (red. Patrick Dassen en Ton Nijhuis)
•  Duitsland en de democratie 1871-1990 (red. Jürgen C. Hess en Friso Wielenga)
•  Moderne geschiedenis van Duitsland 1800 - heden (Frits Boterman)
•  De Duitse Phoenix. Geschiedenis van Duitsland in de twintigste eeuw (Frits Boterman en Willem Melching)
•  Waar zijn de bloeiende landschappen, mijnheer Kohl? Tien jaar na de Duitse hereniging (Herwig Lerouge e.e.)
•  Het Duitse Dilemma. De rol van het nieuwe Duitsland in de 21ste eeuw (Andrei Markovits en Simon Reich)
•  Het onvermijdelijke Duitsland - Kanttekeningen bij een nieuw Europees krachtenveld (Johan van Minnen)
•  Duitsers ongewenst. Een natie in de spiegel van generaties critici en bewonderaars (Hermann Eich)
•  Het uiterste midden, een reis door het Duitse nationalisme (Peter Schneider)
•  Duitsland vijftig jaar later - Extreem-rechts geweld in de Bondsrepubliek (Rik Tyrions)
•  Politiek geweld in Duitsland (Jacco Pekelder en Frits Boterman (red.)
•  Meedogenloos - Getuigenissen van een voormalig neonazi (Ingo Hasselbach)
•  De neonazi's in de Bondsrepubliek en hoe men hen bestrijdt (Pomorin en Junge)
•  Neonazi's - Onderzoek naar een verschrikking (Michael Schmidt)
•  Extreem-rechts in naoorlogs Europa (Patrick Stouthuysen)

Titel          Op zoek naar het Beloofde Land. Migratie en ontwikkeling
Auteur      John Vandaele
Uitgeverij © Uitgeverij Van Halewyck & NCOS; 1999; 117 bladzijden
ISBN         90 5617 251 4

Synopsis

Jaarlijks vestigen zich ruim 50.000 migranten in België. 30.000 vreemdelingen verlaten ieder jaar ons land. In Op zoek naar het Beloofd Land toont John Vandaele aan hoe misleidend zulke cijfers zijn. Wat is het ware verhaal achter de statistieken? Hoewel migratie een verschijnsel van alle tijden is, beheerst het meer dan ooit de publieke opinie. 'Asielzoeker', 'uitgeprocedeerde' en 'illegaal' zijn inmiddels overbekende en geladen begrippen geworden. Waarom is migratie nu meer een probleem dan vroeger? Wat zijn de oorzaken van de huidige problemen; en wat heeft bijvoorbeeld de val van het IJzeren Gordij daarmee te maken? Welke mogelijke oplossingen zijn voorhanden, en wat is de rol van internationale samenwerking daarin?

Uit een historische analyse van de huidige situatie blijkt dat de eenentwintigste eeuw de eeuw van de migratie gaat warden. In een inleiding schetst de auteur het migratieprobleem als een'glabale apartheid om pragmatische redenen'. Hij geeft een overzicht van de migratie in Belgie in cijfers: hoeveel mensen komen ons land binnen, waarom en vanwaar komen ze, en wat zijn hun rechten?

Uit welke aspecten bestaat een migratiebeleid eigenlijk, en wat kost het huidige Belgische beleid? De auteur maakt duidelijk dat een ontwikkelingsbeleid veel meer dient te zijn dan slechts wat ontwikkelingshulp. Duidelijk is in ieder geval dat het huidige beleid absoluut niet is aangepast aan de werkelijkheid. Eenvoudige oplossingen zijn echter niet voor handen.

John Vandaele:
"Migratie houdt de Belgen bezig. Zelfs in stadjes of dorpen die omzeggens nog geen buitenlanders hebben gezien, leeft bij sommige bewoners het gevoel dat het toch wel erg wordt `met al die vreemdelingen'. Ze hebben last van een bijzonder diffuus gevoel van onveiligheid - `je weet tegenwoordig nooit met al die illegalen'. Ook de verkiezingssuccessen van het Vlaams B1ok [sinds 2004 hernoemd naar Vlaams Belang, Verzet.org] verraadden - ondermeer - een grote gevoeligheid voor alles wat te maken heeft met de aanwezigheid van mensen die van elders komen. De media versterken op zijn minst dat gevoel: de hetzerige aandacht voor de verdwijning van de directeur van het opvangcentrum van De Haan - met de onuitgesproken verwachting dat de directeur door de asielzoekers was vermoord -was daarvan het mooiste voorbeeld.

Afbeelding hiernaast: Migratie van het zuiden van de Sahara naar Europa

De gevoeligheid is echter tweezijdig. Een ander deel van de maatschappij - of zijn het dezelfde mensen? - heeft het moeilijk met de bijwijlen brutale manier waarop we vreemdelingen proberen buiten te houden. De grote verontwaardiging toen het Nigeriaanse meisje Semira Adamu omkwam door verstikking onder een kussentje en het daaropvolgende ontslag van de minister van Binnenlandse Zaken, illustreerden dat de Belgen niet zonder verpinken de grenzen dicht willen houden. (In Oostenrijk nam overigens niemand ontslag toen een vreemdeling in soortgelijke omstandigheden overleed tijdens een gedvvongen terugkeer.

In dit boekje willen we deze problematiek in een breed kader plaatsen. We hebben het niet zozeer over de asielzoekers maar over alle immigranten, alle mensen met een vreemde nationaliteit die naar België of de Europese Unie afzakken. Dat is een veel grotere categorie dan de 10.000 mensen die de voorbije tien jaar erkend werden als vluchteling. Er waren immers meer dan 130.000 mensen die het vluchtelingen statuut aanvroegen. Daarnaast zijn er nog de illegalen, de mensen die immigreren via gezinshereniging...

We zijn ervan overtuigd dat mensen naar de Europese Unie komen omdat ze daar meer kansen denken te hebben dan in hun vaderland meer inkomen, meer gezondheidszorg, een hogere levensverwachting, meer veiligheid, meer onderwijs,... Dat is de motor achter de migratie die op ons af komt, en het is over die migratiestroom dat we het hebben in dit boekje. Vaak heeft men het dan over de `economische migratie' maar de opsplitsing tussen economische en politieke vluchtelingen heeft iets kunstmatigs: wie echt vervolgd wordt in zijn land, heeft ook moeite om zijn brood te verdienen. En uiteraard bestaat in arme landen veelal meer ontevredenheid, en neigen regeringen soms meer naar onderdrukking om die ontevredenheid te kanaliseren.

Afbeelding hiernaast: het antwoord van de Europese Unie op de migratie vanuit het Zuiden: een Apartheidsmuur tussen Spanje en Marokko, voorlopig afgewerkt in 1998 en gedeeltelijk betaald door de EU.

Deze migratie stelt een rijk land als België voor een bijzonder moeilijke afweging. Enerzijds zijn er de individuele rechten van mensen uit armere regio's om hun levenskansen zoveel nuogelijk te optimaliseren. Met welk argument ontzeggen wij Afrikanen of Ariaten de toegang tot een grondgebied waar ze meer kunnen verdienen, en meer kansen hebben op gezondheid, veiligheid en onderwijs voor henzelf en hun kinderen? Is het huidige beleid van gesloten grenzen geen vorm van globale apartheid waarbij de ongelijkheid van kansen is gebaseerd op de geboorteplaats? Het antwoord is ja.

Anderzijds is er het recht van een samenleving op een eigen identiteit, het recht van een gemeenschap om te kiezen voor een bepaalde manier van samenleven. Heeft een groep mensen die zich als een gemeenschap erkent niet het recht zich op een bepaalde manier te organiseren, en mag ze zich niet verdedigen tegen massale migratie als deze die organisatie bedreigt? Die vraag stelt zich zeker voor samenlevingen als de West-Europese die gekozen hebben voor een sterk uitgebouwde solidariteit en sociale bescherming. Kun je het bestaansminimum nog overeind houden hij massale migratie? De toenemende internationale competitie zet die systemen van sociale bescherming onder druk maar ook rnassale migratie, dat andere kind van de zogenaamde globalisering, zou dat doen. Dat is een legitieme bekommernis.

Alleen maken we in dit boekje duidelijk dat de migratie nog lang niet zo groot is dat ze onze maatschappelijke ordening zou gaan bedreigen. Daarvoor zijn de cijfers werkelijk te klein. Dat betekent dat er des te meer beleidsruimte overblijft om een antwoord te zoeken op de morele uitdaging van de globale apartheid. Pas als we echt `ons best doen' om de gevolgen van die globale apartheid te verzachten, hebben we een steviger morele grond om dit aangename landje gedeeltelijk af te sluiten voor migranten en deze desnoods gedwongen te verwijderen. In dit boekje proberen we beknopt te beschrijven wat `ons best doen' allemaal kan inhouden."

JOHN VANDAELE [1959] is licentiaat psychologie. Als freelance journalist schrijft hij voor Knack, De Morgen en De Wereld Morgen en Mondiaal Nieuws. Van zijn hand verschenen Kinderarbeid, Werken in Noord en Zuid, Het recht van de rijkste en De stille dood van het neoliberalisme. Weblog van John Vandaele.

België en Nederland, landen van eeuwenoude en hedendaagse volksverhuizingen

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org:

•  Het Salon is Vol? (Jules Fernon)
•  De malaise van de multiculturaliteit (Wim van Rooy)
•  De nieuwe volksverhuizingen? Migraties in de wereld (Freddy de Pauw, Els de Temmerman e.a.)
•  Op zoek naar het Beloofde Land. Migratie en ontwikkeling (John Vandaele)
•  Bij nader inzien. Mensen uit andere culturen onder ons (Marita De Sterck)
•  Het hemels vaderland. Hollanders in Siberië (Bart Rijs)
•  Vluchten voor de Groote Oorlog. Belgen in Nederland 1914-1918 (redactie J.B.C. Kruishoop en M. Bossenbroek)
•  Vluchten voor de oorlog. Belgische vluchtelingen 1914-1918 (Michaël Amara, Piet Chielens e.a.)
•  Oostboeren, Zee-Germanen en Turfstekers (David Barnouw)
•  Gouden Handel. De eerste Nederlanders overzee en wat zij daar haalden (Wim Wennekes)
•  1585. De Val van Antwerpen en de uittocht van Vlamingen en Brabanders (Gustaaf Asaert)
•  In de Kaukasus. Dagboek van August Muls, een Antwerps mijnexploitant 1917-1918 (red. Johan Braet en Eddy Stols)
•  Montagne Russe. Belevenissen van Belgen in Rusland (red. Eddy Stols en Emmanuel Waegemans)
•  Belgische emigranten (Anne Morelli)
•  Een kortstondige kolonie. Santo-Tomas de Guatemala (1843-1854) (Stefan van den Bossche)
•  Landverhuizers. Antwerpen als kruispunt van komen en gaan (Lieven Saerens, Robert Vervoort e.a.)
•  In de Rue des Flamands. Het schamele epos van Vlaamse emigranten in Wallonië (Guido Fonteyn)
•  Nationalisme in België. Identiteiten in beweging 1780-2000 (Kas Deprez en Louis Vos)
•  De grote mythen uit de geschiedenis van België, Vlaanderen en Wallonië (Anne Morelli)
•  Geschiedenis van het eigen volk - De vreemdeling in België van de prehistorie tot nu (Anne Morelli)
•  Ongewenste gasten - Joodse vluchtelingen en migranten in de dertiger jaren (Frank Caestecker)
•  Vluchtelingenbeleid in de naoorlogse periode (Frank Caestecker)
•  Waarom die Italianen (Fred Vanhinsberg)
•  Wij gaan naar Amerika. Vlaamse landverhuizers naar de nieuwe wereld 1850-1930 (Dirk Musschoot)
•  Potemkinse dorpen. Belgen in Rusland (red. Emmanuel Waegemans)
•  Onze Kongo (Hilde Eynikel)
•  Leopold II & Kongo - Het evenaarsdistrict en het kroondomein 1885-1908 (Daniel Vangroenweghe)
•  Van Algebra tot Pyama. Arabieren in de Vlaamse Cultuur (red. Gunther Dauwen)

Titel          Bij nader inzien. Mensen uit andere culturen onder ons
Auteur      Marita De Sterck
Uitgeverij © Uitgeverij Davidsfonds/Infodok nv, Leuven; 1992; 192 bladzijden
ISBN         90 6565 552 2

Synopsis

Net als zoveel andere mensen hou ik van reizen. Je ontmoet mensen met een heel andere cultuur, met andere gebruiken. Je geniet van de rijkdom aan verschillen die er op deze wereld bestaan. Maar op reis mensen uit je eigen land ontmoeten is ook geweldig. Mensen die daar zijn gaan wonen en werken en veel kunnen vertellen over hun nieuwe land. Overal ter wereld kom je Vlamingen en Nederlanders tegen die hun eigen land ruilden voor een ander. Meestal vinden ze het ook fijn om een toerist uit hun land op bezoek te hebben: ze vragen naar de laatste nieuwtjes, zijn blij met kranten, tijdschriften en boeken uit hun land.

Maar om te genieten van de rijkdom aan verschillen, om mensen met een heel andere cultuur en andere gebruiken te ontmoeten hoef je niet altijd op reis te gaan. Bij ons wonen heel wat mensen die uit verre en minder verre landen komen. Dat is altijd zo geweest. En er is ook geen land ter wereld waar geen immigranten wonen. Mensengroepen die zich helemaal afsluiten van andere gaan er meestal met op vooruit. Ze worden integendeel armer en missen veel kansen om elkaar te verrijken.

In Vlaanderen en Nederland hebben we altijd veel kansen gekregen om ons te verrijken door contacten met andere groepen: letterlijk verrijken maar ook cultureel verrijken. Onze eetcultuur, onze woordenschat, onze mode, onze literatuur en beeldende kunsten, onze straten en markten zouden er een stuk saaier uitzien zonder vreemde invloeden. Vaak weten we zelf met meer wat in- en uitheems was. Zijn Sinterklaas, frietjes en speculaas rypisch Vlaams? Tulpen, molens en Delfts blauw rypisch Nederlands? Vergeet het maar. We hebben hier telkens met imnugranten uit andere culturen te maken.

Veel invloeden zijn door de jaren heen gewoon ingebakken in onze cultuur zoals ook onze invloeden zijn ingebakken in andere culturen. Dat is ook het boeiende aan culturen: ze groeien en bewegen de hele tijd en het zijn precies contacten met andere groepen die ze doen groeien. Wat groeikansen betreft staan we er dus niet zo slecht voor, als we er tenminste zin in hebben. We zouden heel wat van elkaar kunnen opsteken!

Dit boek is gegroeid uit talloze interviews. Vooral jonge mensen uit andere culturen komen aan het woord. Ze vertellen over hun ervaringenn thuis, op school, en op het werk. Over gelijkenissen en verschillen in leefwijzen. Tussen de interviems staan stukjes informatie over de landen waar immigranten vandaan komen, over overeenkomsten en verschillen tussen islam en christendom, over jongens en meisjes in verschillende culturen, over school, over henna en over een schimmenspel, over een Marokkaans meisjesblad en Turkse popmuziek, maar ook over onze eigen cultuur.

Met zoveel verschillende groepen samen wonen en praten zet ons immers aan het denken over de anderen en over onszelf.

Marita de Sterck (Antwerpen, 1955) studeerde Germaanse filologie, pers- en communicatiewetenschappen en sociale en culturele antropologie. Over andere landen schreef ze Hakim, een bundel kinderverhalen, en een antropologieboek voor jongeren Anders is niet gek. Ze doceert literatuur en jeugdliteratuur aan de bibliotheekschool van Gent en schrijft kritieken in verschillende kranten en tijdschriften.

Titel          De malaise van de multiculturaliteit
Auteur      Wim van Rooy
Uitgeverij © Uitgeverij Acco, Leuven; 2008; 424 bladzijden
ISBN         978 90 334 6898 8

Synopsis

Migraties en de multiculturen die door rechtstreeks uit voortvloeien, zijn door de hele beschavingsgeschiedenis eerder regel clan uitzondering. In elk rijk werd er gemengd en gemixt, geemigreerd en geimmigreerd - meestal met veel bloed, zweet en tranen. Toch heeft het ontzettend long geduurd alvorens de wetten en mores die stelden wat mocht en niet mocht kritisch in vraag werden gesteld. De mensenrechten bijvoorbeeld - een vrij recente humane uitvinding - worden begrijpelijkerwijs met alle kracht verdedigd en het minste euvel in dot verband wordt als een onmiddellijk te verwijderen smet gezien.

De dwangmatigheid echter waarmee dot geschiedde en de naïviteit die daarbij tentoongespreid werd, leverden een hysterische politieke correctheid op, een manie die vooral belichaamd werd (en wordt) door 'contra reaction aire progressivisten' die, na het failliet van het communisme (marxisme), de behoefte aan een utopie bleven invullen via de nieuwe ideologie van een overspannen multiculturalistische idylle.

Pas no 9/11 werd, dan toch voorzichtig plaats ingeruimd voor een kritiek op het naieve en hyperkinetische multiculturalisme en werd gepleit voor de terugkeer van wat gezond verstand. Dit boek gaat in op de progressivistische gedachteloosheid van de multiculturalistische elite. Het houdt tegelijk, onder meer geïnspireerd door intellectuelen uit de moslimwereld, een kritisch pleidooi voor een bedachtzamer omgang met de multicultuur.

WIM VAN ROOY is publicist in allerlei kranten, tijdschriften, encyclopedieën en catalogi over literatuur, kunst, politicologie, filosofie en film. Hij was dertig jaar werkzaam in het onderwijs, waarvan zeven jaar als directeur van de Vrije Israëlitische School Yavne te Antwerpen.

Recensie door Dirk Verhofstadt op Liberales.be:

Wie later in de geschiedenis zal terugzoeken naar het beginpunt van de nieuwe religieuze waanzin die uitgaat van radicale islamitische leiders en systemen, zal terechtkomen bij tal van incidenten en aanslagen die in de laatste decennia van de twintigste eeuw plaatsvonden. Cruciaal was de Iraanse revolutie in 1979 en de inval van de Sovjet-Unie in datzelfde jaar in Afghanistan. Maar het wereldwijde effect ervan werd pas zichtbaar op 14 februari 1989 toen Ayatollah Khomeini het bevel gaf de auteur Salman Rushdie, een Indiër van Britse nationaliteit, te vermoorden. Salman Rushdie schreef werken als Middernachtskinderen in 1981 en Schaamte in 1983 waarin hij de streng religieuze en tribale gemeenschappen hekelt die gebaseerd zijn op mythes, magie en legendes in plaats van op de rede. ‘Waar God aan de macht is, mogen sommige dingen niet waar zijn,’ schrijft hij. Maar het boek dat het meest ophef zou maken, was De Duivelsverzen in 1989. Daarin suggereert de auteur dat het heilige boek door Mohammed werd verzonnen. Eén personage is een islamitische religieuze leider die in ballingschap leeft en die uit is op wraak, desnoods ten koste van zijn eigen volk. Het gaat hier duidelijk om een parallel met Khomeini die jarenlang als balling in Frankrijk leefde.

‘Ik deel de trotse moslimgemeenschap in de wereld mee dat de schrijver van het boek The Satanic Verses, dat zich keert tegen de islam, de profeet en de Koran en iedereen, die, kennis dragend van de inhoud ervan, betrokken is geweest bij de publicatie van het boek, ter dood zijn veroordeeld. Ik vraag alle moslims, waar dan ook, hen te executeren,’ zo verkondigde ayatollah Khomeini. De moordenaar zou een premie van drie miljoen dollar krijgen. De veroordeling had het effect van een mentale kernbom waarvan de giftige neerslag alle continenten bereikte, een soort ondergrondse splijting tussen de geesten van moslims overal in de wereld. Het zorgde enerzijds voor meer zelfbewustzijn bij heel wat geschoolde moslims die het traditionalisme en de hang naar authenticteit als een rem ervoeren voor de ontwikkeling van islamitische samenlevingen. Maar anderzijds en veel diepgaander zorgde het voor een opstoot van radicalisme onder de talloze grote en kleine geestelijke leiders, mannen, broers en zonen die perfect aanvoelden dat hun eeuwenlange dominantie tegenover vrouwen aan het wankelen was. In die zin zagen ze de satire van Salman Rushdie als een enorm gevaar dat alleen gestopt kon worden door een gruwelijk gebaar: hem de keel oversnijden. De fatwa van Khomeini sloeg niet alleen op de auteur maar eveneens op de uitgevers en vertalers. Rushdie dook onder en overleeft alsnog de fatwa, maar de Italiaanse vertaler van zijn boek Ettore Capriolo en zijn Noorse collega William Nygaard werden zwaargewond bij een aanslag, de Japanse vertaler Hitoshi Igarashi werd vermoord. De Turkse schrijver Aziz Nesin die als atheïst zijn steun betuigde aan Rushdie kreeg prompt doodsbedreigingen en overleefde amper een aanslag op zijn leven. In verschillende moslimlanden en zelfs in het zogenaamd democratische India is het boek verboden. Voor alle duidelijkheid: 2006 meldde het Iraanse persbureau dat de fatwa ‘voor altijd van kracht blijft’.

Intussen weten we dat het van kwaad naar erger liep. Sinds de aanslagen van 9/11, maar voor scherpe waarnemers al veel vroeger, is het jihadistische islamisme bezig aan een wereldwijde veroveringstocht waarbij alle middelen goed zijn om het door Mohammed verkondigde woord in de praktijk te brengen. Wie op het gevaar van die evolutie wees, werd door de links-progressieve elite stante pede in het extreemrechtse kamp geduwd. Die elite verdedigde immers het multiculturalisme als ideaalbeeld, waarbij het cultuurrelativisme als vanzelfsprekendheid werd verheven. Tegen die tendens van het politiek correcte denken verschenen de voorbije jaren ophefmakende boeken die de spreekwoordelijke vinger op de wonde legden. Ondermeer van Oriana Fallaci en Irshad Manji, over Michel Houllebecq en Bruce Bauer, tot Ayaan Hirsi Ali en Nahed Selim. Niet altijd even verfijnd, maar wel oprecht op de bres voor de moderniteit. In diezelfde geest verscheen het boek De malaise van de multiculturaliteit van de publicist Wim van Rooy. Zijn boek is een frontale aanval tegen de onverschilligheid van de links progressieve elite voor de nieuwe opmars van religies in het algemeen en van de orthodoxe islam in het bijzonder. Daarbij haalt hij keihard uit naar zelfverklaarde progressieven als Kristien Hemmerechts, Tom Lanoye, Johan Leman, Herman de Ley, Sami Zemni, Jan Blommaert, Eric Corijn, Lucas Catherine en anderen die elk op hun manier de uitwassen van het antimodernistische denken van de islam goed trachten te praten. Wim van Rooy houdt een kritisch pleidooi voor een bedachtzamer omgang met de multicultuur, maar geeft tegelijk een waarschuwing aan al wie religie ziet als een factor van dialoog, wederzijds respect en verdraagzaamheid. De realiteit is immers dat religies juist zorgen voor verdeeldheid tussen mensen en aanzetten tot haat en intolerantie.

Volgens Van Rooy gingen multiculturalisten en Vlaams Belang een dodelijke paringsdans aan waardoor ze elkaar versterkten in het kwade en het onnozele. De leegte van hun argumentatie staat intussen in schril contrast met de werkelijke beweegredenen van de islamisten die er een perfide agenda op nahouden. Van Rooy verwijst hierbij naar de Algerijnse schrijfster Yasmine Khadra (die in feite een man is, maar onder een schuilnaam moet schrijven) die aan de jongeren voorhoudt: ‘Ik zal zin geven aan je ellende’. In diezelfde periode werden op muren in Arabische steden – die tot dan vasthielden aan de moderniteit en het socialisme – de slogan ‘Islam is the solution’ geschilderd. Tal van zogenaamd linkse progressieve intellectuelen namen die slogan voor waar. Ze keerden zich bijvoorbeeld massaal tegen de autoritaire Sjah van Iran en omarmden Ayatollah Khomeini als de bevrijder van de onderdrukten juist zoals Heidegger dat deed met het nazisme en Sartre met het maoïsme. Intussen is gebleken hoe verkeerd ze zaten. Wat ze in hun ideologische blindheid niet zagen was de moordende intolerantie van de islamitische geestelijkheid. De islam is geen ‘solution’ maar een middel om mensen op te sluiten één enkele identiteit, hen op te zetten tegen de moderniteit (vooral tegen de rechten van de vrouw) en hen te bewegen tot een ware strijd tegen de ongelovigen (christenen, vrijzinnigen, vrouwen en homoseksuelen). En het erge is dat westerse linkse intellectuelen hen daarbij hielpen en helpen. Ze sluiten zich af voor ware problemen of proberen de onvermijdelijke tegenstellingen te verdrinken in interreligieuze bijeenkomsten, praatbarakken die geen enkele, ik herhaal, geen enkele positieve bijdrage voor een harmonieuze samenleving hebben aangebracht.

Sterker nog, de westerse intellectuele elite beschouwt religie als een positieve factor in onze samenleving. Dat zeggen bijvoorbeeld de Amsterdamse burgemeester Job Cohen en de Limburgse provinciegouverneur Steve Stevaert, beiden socialist en vrijzinnig, maar steeds op hun hoede voor een politiek incorrecte uitspraak. Hun vertrouwen in religie als bindende kracht tussen mensen met uiteenlopende geloofsstandpunten is gewoon wereldvreemd. Religies verenigen enkel overtuigden maar verdelen alle anderen. Daarom bestookt Wim van Rooy de profeten van de religieuze harmonie als een boksbal waar hij rond danst en op alle manieren met welgemikte stoten een deuk inslaat. Dat leidt in zijn boek soms tot herhalingen die tientallen pagina’s lang duren met daarenboven forse scheppen scherpe voetnoten, maar ze vervelen niet. Integendeel, ze doen de lezer beseffen dat het echt tijd wordt om te reageren. De auteur zelf is ondanks zijn voortdurende dans rond de boksbal onvermoeibaar. Zijn woede over het oorverdovende stilzwijgen van de zelfverklaarde progressieve elite is daarvoor te groot. Het boek leest als een tornado met citaten uit hele bibliotheken die de lezer niet alleen onthutsen, maar tegelijk ook boos maken. Boos omwille van zoveel gemakzucht, domheid, lafheid, ontkenning, onverschilligheid, opportunisme en zelfs schuldige medeplichtigheid van zoveel bobo’s, intellectuelen en opiniemakers die daarmee de verlichtingsidealen verraden. Die elk protest tegen het antiliberale en ondemocratische gedrag van zoveel moslims afdoen als een vorm van racisme, gebrek aan respect, onwetendheid en haantjesgedrag. Zij zijn het die de Ayaan Hirsi Ali’s van deze wereld bespotten, eisen dat ze hun toon zouden milderen en liefst zwijgen. Niet de weerzinwekkende patriarchale wanpraktijken van de islamisten klagen ze aan, maar de boodschappers van zoveel onrecht die de moed hebben om te spreken. In plaats van dergelijke moedige stemmen te beschermen laten de multiculturalisten hen in de steek, sterker nog, ze nemen er afstand van en laten oogluikend toe dat ze desnoods vermoord worden. Eigen schuld, dikke bult, denken ze dan, en ze gaan over tot de orde van de dag.

‘Wil de liberale democratie geen mythe worden, dan mag ze reële problemen niet afdekken, ze mag niet bewegingsloos en al te omzichtig zijn, zoals ze meer dan tien jaar in verband met het multiculturalisme heeft gedaan’, schrijft van Rooy en hij gelooft niet in toverwoorden als ‘oecumene’ en ‘actief pluralisme’ als oplossing. Wat zijn dan die problemen? Eigenlijk teveel om op te sommen. In de Arabische landen ondermeer religieuze moordlust, onderdrukking van vrouwen en ongelovigen, toepassing van de onmenselijke islamitische wetgeving (de sharia), moorden op afvalligen en homoseksuelen, een fanatiek antisemitisme, verplichte sluiering (van niqaabs tot burka’s) die steeds vaker en op jongere leeftijd wordt opgelegd aan vrouwen en meisjes, besnijdenis van meisjes, verstotingen van vrouwen, discriminatie (van al wie niet het plaatselijk dominerende geloof volgt), racisme (in het bijzonder tegen zwarten), verwerping van vrije meningsuiting en van het recht op zelfbeschikking, schijndemocratieën, ontkenning van de Holocaust, verwerping van het kritisch rationalisme, afwijzing van de wetenschap (in het bijzonder de evolutietheorie), en totale onderwerping aan het woord van Allah en zijn vertegenwoordigers op aarde, de ayatollahs, mullahs en imams. Allemaal zaken die in de loop van de voorbije decennia ook binnensijpelden in Europa. Want ook in de westerse landen maakt het islamisme opgang. Denk aan vrouwenonderdrukking (de vluchthuizen bevatten verhoudingsgewijze veel meer allochtone vrouwen), gedwongen huwelijken, verplichte klederdracht, verstotingen, besnijdenissen (doorgaans uitgevoerd tijdens de verlofdagen in het land van herkomst), molesteren van afvalligen, bedreigen en vermoorden van critici (Rushdie, Van Gogh, Hirsi Ali, Ehsan Jami), zwijgen over de judeocide in de lessen geschiedenis, opmars van het creationisme, oproepen tot het van het dak gooien van homoseksuelen, ophemelen van zelfmoordacties van Hamas en Hezbollah, de denigrerende houding van jonge moslims (prinsjes) tegenover meisjes, christenen, atheïsten, joden, dieren, enz… Wie het durft aan te klagen wordt door de linkse elite in de hoek gezet als nestbevuiler, racist, fascist of islamofoob. De schuld ligt steevast bij het kapitalisme, het kolonialisme, het gebrek aan respect (van westerlingen), het individualisme, de discriminatie op de arbeidsmarkt, het gebrek aan scholingskansen. Maar een probleem bij de islamisten? Neen toch.

Sterker nog, ‘Men leidde de aandacht direct af door meteen te verwijzen naar sociale en economische (wan)toestanden in de Arabische wereld, al was de stilstand van de islamitische beschaving al lang voor het kolonialisme begonnen en kregen Europese moslims ondertussen alle kansen om zich een decent bestaan op te bouwen, te leren en te werken, ondanks de racistisch geïnspireerde achterhoedegevechten’, aldus Van Rooy. De praktijken die islamisten toepassen zijn vergelijkbaar met die van de nazi’s tegenover de Joden en de eigen burgers. Zoals de opdeling tussen Ubermenschen (mannelijke islamisten zelf, en dan onderling nog eens verdeeld in allerlei afsplitsingen zoals soennieten en sijieten) en Untermenschen (vrouwen, christenen, ongelovigen en afvalligen), de moorddadige onderdrukking van critici, de adjecte inhoud van talloze passages in de koran, het permanente antisemitisme en racisme, de talloze discriminaties tegenover andere volkeren, en de vermeende onfeilbaarheid van de religieuze leider(s). Maar de postmodernen horen en zien het niet en blijven het ontoelaatbare goedpraten of blijven er stil over. ‘Het juist door daarover en over andere heikele zaken te zwijgen en onze seculiere uitgangspositie onduidelijk te markeren dat we de stilte in islamitische kringen aanzwengelen’, zo stelt Van Rooy net als Irshad Manji vast. En hij vervolgt: ‘Die stilte neemt slechts toe want afvallige en gematigde moslims voelen niet alleen angst voor de extremisten onder hen, maar ze voelen zich ook in de steek gelaten door een aanzienlijk segment van de Europese culturele elite die, geconditioneerd als ze is alleen hoerawoorden kent in verband met de multiculturele samenleving.’ Toch merkwaardig hoe die vermeende progressieve elite vroeger zo tekeerging tegen het klerikaal conservatisme en nu een religie verdedigt ‘die er elke dag blijk van geeft dat ze de moderniteit niet begrijpt.’

‘Zwijgen is verraad’, zo zegt de Egyptische Nahed Selim en Wim Van Rooy heeft dat ook begrepen. Daarom spreekt hij vrijuit. Sommigen zullen foeteren dat hij hiermee extreemrechts in de kaart speelt, maar in die val trapt de auteur niet. Hij beseft dat net het zwijgen over wantoestanden het Vlaams Belang groot heeft gemaakt. Daarenboven toont hij goed aan dat hij niets moet hebben van het vulgaire discours van die partij die in feite een bondgenoot is van het islamisme. Vlaams Belangers en islamisten zijn even erg, aldus ook Ayaan Hirsi Ali. Wim van Rooy kiest onomwonden voor de democratische liberale rechtstaat als de na te streven maatschappijorganisatie waarin het individu, en niet een groep, en al zeker geen geloof, volk of ras, centraal staat. Hij gelooft niet in de emanciperende en bevrijdende kracht van religies alhoewel hun apologeten ons dat willen doen geloven, niet alleen binnen de islam maar ook in het jodendom en de christelijke kerken, dat laatste vooral in de VS. ‘Het wordt dus tijd’, zegt van Rooy, ‘dat atheïsten, vrijzinnigen, vrijgeesten, liberalen en dat deel van de gelovigen dat de democratische ogen openhoudt, weer van zich laat horen. Maar wat gebeurt er? Van de weeromstuit worden zij als onverdraagzaam bestempeld, zowel door de elite-gelovigen, door de fictionalisten als door diegenen die een ruimhartig multiculturalisme cultiveren en eraan voorbijzien dat het islamisme misschien de grote incubator kan zijn.’ In die zin schaart Van Rooy zich ook achter het pleidooi van Paul Cliteur voor een ‘moreel esperanto’ en het kritisch rationalisme dat Karl Popper voorstond. Eeuwenlang hebben onze voorouders gestreden voor fundamentele rechten en vrijheden waar we in het westen nu van genieten. Het zou schandelijk zijn die te vernietigen of te ontzeggen aan de miljoenen die in onderdrukking leven. De voornaamste oorzaak is religie. Het wordt dan ook hoog tijd dat we de vermeende heilige teksten in vraag stellen en onze ethiek finaal ontdoen van elk mysticisme. Wie dit indrukwekkende boek leest zal begrijpen waarom.

België en Nederland, landen van eeuwenoude en hedendaagse volksverhuizingen

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org:
•  Het Salon is Vol? (Jules Fernon)
•  De malaise van de multiculturaliteit (Wim van Rooy)
•  De nieuwe volksverhuizingen? Migraties in de wereld (Freddy de Pauw, Els de Temmerman e.a.)
•  Op zoek naar het Beloofde Land. Migratie en ontwikkeling (John Vandaele)
•  Bij nader inzien. Mensen uit andere culturen onder ons (Marita De Sterck)
•  Het hemels vaderland. Hollanders in Siberië (Bart Rijs)
•  Vluchten voor de Groote Oorlog. Belgen in Nederland 1914-1918 (redactie J.B.C. Kruishoop en M. Bossenbroek)
•  Vluchten voor de oorlog. Belgische vluchtelingen 1914-1918 (Michaël Amara, Piet Chielens e.a.)
•  Oostboeren, Zee-Germanen en Turfstekers (David Barnouw)
•  Gouden Handel. De eerste Nederlanders overzee en wat zij daar haalden (Wim Wennekes)
•  1585. De Val van Antwerpen en de uittocht van Vlamingen en Brabanders (Gustaaf Asaert)
•  In de Kaukasus. Dagboek van August Muls, een Antwerps mijnexploitant 1917-1918 (red. Johan Braet en Eddy Stols)
•  Montagne Russe. Belevenissen van Belgen in Rusland (red. Eddy Stols en Emmanuel Waegemans)
•  Belgische emigranten (Anne Morelli)
•  Een kortstondige kolonie. Santo-Tomas de Guatemala (1843-1854) (Stefan van den Bossche)
•  Landverhuizers. Antwerpen als kruispunt van komen en gaan (Lieven Saerens, Robert Vervoort e.a.)
•  In de Rue des Flamands. Het schamele epos van Vlaamse emigranten in Wallonië (Guido Fonteyn)
•  Nationalisme in België. Identiteiten in beweging 1780-2000 (Kas Deprez en Louis Vos)
•  De grote mythen uit de geschiedenis van België, Vlaanderen en Wallonië (Anne Morelli)
•  Geschiedenis van het eigen volk - De vreemdeling in België van de prehistorie tot nu (Anne Morelli)
•  Ongewenste gasten - Joodse vluchtelingen en migranten in de dertiger jaren (Frank Caestecker)
•  Vluchtelingenbeleid in de naoorlogse periode (Frank Caestecker)
•  Waarom die Italianen (Fred Vanhinsberg)
•  Wij gaan naar Amerika. Vlaamse landverhuizers naar de nieuwe wereld 1850-1930 (Dirk Musschoot)
•  Potemkinse dorpen. Belgen in Rusland (red. Emmanuel Waegemans)
•  Onze Kongo (Hilde Eynikel)
•  Leopold II & Kongo - Het evenaarsdistrict en het kroondomein 1885-1908 (Daniel Vangroenweghe)
•  Van Algebra tot Pyama. Arabieren in de Vlaamse Cultuur (red. Gunther Dauwen)

Titel          Groene Mutsen Bruine Mutsen 1942 - 1992
Auteur      André Tobback
Uitgeverij © UitgeverAndré Tobback; november 1992; 430 bladzijden
ISBN         90 8003 182 8

Synopsis

Afbeelding hiernaast: de auteur André Tobback

In september 1942 krijgen 89 Belgen hun Groene Muts te Achnaccary in Schotland. Op dat ogenblik beseft niemand dat zij zullen uitgroeien tot de actuele Brigade Para-Commando. 50 jaar later mag zij terecht gerekend worden tot de beste elite-troepen ter wereld. Gedurende de periode 1950-1955 nemen 3.587 Bruine Mutsen deel als vrijwilliger aan de Koreaanse Oorlog. Onder hen treffen we 69 gebreveteerde Commando's aan. Tijdens de hevige gevechten zullen zij met alle eer de tradities van de "Groenen" en de "Bruinen" verdedigen; iedereen zegt dan ook: "Belgische Bruine Mutsen wijken nooit".

Tussen 1942 en 1955 verwerven deze twee Eenheden 7 vermeldingen op hun vaandels en 3 buitenlandse Presidentiele Citaties, namelijk 1 Amerikaanse en 2 Koreaanse. Onze Bruine Mutsen zullen het opleidingskamp Commando te Marche-les-Dames nooit vergeten. Hier Werd de basis gelegd voor hun zware gevechtsopleiding. Als onderrichter bracht ik 8 jaar door in deze twee elite-eenheden; 6 jaar bij de Groene Mutsen en 2 jaar bij de Bruine Mutsen. In dit beknopt werk geef ik mijn persoonlijke ervaringen uit deze periode weer, tesamen met de belevenissen van verschillende anderen.

Voorwoord van Generaal-Majoor O.R. Baron DANLOY G.M G. U.J., Vleugeladjudant des Konings: "Alhoewel ik vrijwilliger was, heb ik de eer niet gehad om samen met het Korea-Bataljon deel te nemen aan de gevechten. Door echter mee te helpen aan de oprichting van dit Bataljon en aan de opleiding van de opeenvolgende versterkingen, ben ik me zeer goed bewust van hun hoogstaande moraal en hun "FIGHTING SPIRIT".

Er verschenen reeds een groot aantal werken waarin de ondernomen acties tijdens het lange verblijf in Korea beschreven werden. Ondermeer Generaal Baron CRAHAY, de eerste Commandant van het Korea-Bataljon, publiceerde een uitstekend werk over dit onderwerp (zie: De Belgen in Korea 1951-1955).

Deze publicaties bevatten vrij dikwijls technische uiteenzettingen en omvatten tactische en zelfs strategische zienswijzen over het geheel der acties. Het lijkt me echter zeer sympathiek om tevens de opinie te kennen van de gewone man die nauw betrokken was bij de actie; de man die ook volop in de gevechten verwikkeld was. Dit zullen dan ook de eigenschappen zijn van het werk van André TOBBACK. Voorafgaandelijk doet hij het verhaal over de Commando's, uit wiens rangen hij voortgesproten is, en waar hij beschouwd werd als een uitstekend element, vol natuurlijk en aanstekelijk enthousiasme. Ik hoop dat ook ditmaal dit enthousiasme zeer verrijkend zal zijn.

Oorlog in Korea

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org (eigen collectie):

•  Operatie in Korea. Van 'Kamina' naar Imjin (Petra Gunst, Armand Philips, Benoît Verhaegen)
•  Bang voor de bom - Vlamingen over hun Koude Oorlog (Jens Franssen en Roel Vande Winkel)
•  De Belgen in Korea 1951-1955 (Luitenant-Generaal Albert Crahay)
•  Korea 1952-1953. Verhaal van het 2de peloton van de B-Compagnie (André Tobback)
•  Groene Mutsen Bruine Mutsen 1942 - 1992 (André Tobback)
•  MacArthur in Japan (Sydney L. Mayer)

Relevante verwijzingen op het internet:

•  Het Belgisch Bataljon in Korea (Jan Dillen)
•  European Korean War Veterans website
•  Fraternelle du corps de Volontaires pour la Corée (F.C.V.C.) A.S.B.L
•  Verbroedering van het vrijwilligerskorps voor Korea (V.V.K.K.)
•  3de Bataljon Parachutisten / Korea
•  Het Belgische Korea-bataljon (scriptie van David Le Roy)
•  Het Nationaal Eenheidsfront der Oud-strijders (Nefos)
•  The Korean War

Omtrent de Koude Oorlog

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org (eigen collectie):

•  Slachtoffers van Jalta (Nicolay Tolstoy)
•  De Conferentie van Jalta, verleden - heden - toekomst (Jean Laloy)
•  Terug naar Jalta. Hoe Roosevelt Polen verkwanselde (Cyrus L. Sulzberger)
•  Potsdam - De verloren vrede (Charles Mee)
•  De Koude Vrede. Koude Oorlog en dekolonisatie 1945-1963 (Luc De Vos)
•  Zeventig jaar Koude Oorlog (1917-1987). Een kroniek (Yvan Vanden Berghe)
•  Amerika - Rusland - China, een internationale driehoeksverhouding (E. Troch)
•  Humanitaire interventies · Mensenrechten als excuus voor oorlog (Jean Bricmont)
•  Van Verzet tot Koude Oorlog 1940-1949: machtsstrijd om het ABVV (Rik Hemmerijckx)
•  De koude oorlog in België (Hans Depraetere en Jenny Dierickx)
•  Bang voor de bom - Vlamingen over hun Koude Oorlog (Jens Franssen en Roel Vande Winkel)
•  De Vredesbeweging in de USSR (Oleg Charchardin)
•  De Europese integratie 1945 - 1970 (Prof. Dr. Paul Van de Meerssche)
•  De gewapende vrede - Politiek in België tussen 1945 en 1980 (Luc Huyse)
•  De mooiste jaren van een generatie - De Nieuwe Orde voor, tijdens en na WOII (Walter De Bock)
•  De jaren der verleugening - Internationale politiek sinds 1945 (Dr. A.L. Constandse)
•  De Berlijnse blokkade (John Man)
•  De mythe van de 'goede oorlog' - Amerika en de Tweede Wereldoorlog (J. Pauwels)
•  Gedeeld verleden. Duitsland sinds 1945 (Patrick Dassen, Barend Verheijen, Friso Wielenga (red.)
•

Titel          Voor de vrede uitbreekt. Vlaamse verhalen over de Tweede Wereldoorlog
Auteur      A.G. Christiaens (redactie)
Uitgeverij © Uitgeverij Hadewijch nv, Schoten; 1987; 168 bladzijden
ISBN         90 70876 48 5

Synopsis

Afbeelding hiernaast: boekomslag van de oorspronkelijke uitgave van Hugo Claus' De Zwarte Keizer uit 1958

Vlaamse verhalen over de Tweede Wereldoorlog: Niet eerder werden in ons taalgebied zoveel verhalen van Vlaamse schrijvers over de Tweede Wereldoorlog bijeengebracht. Het was een traumatische periode die nu beschreven is door vertellers bij uitstek, van Hugo Claus tot Jos Vandeloo, van Frank Liedel tot Andre Janssens.

De verhalen vormen samen een staalkaart van emoties, beschrijvingen van oorlogssituaties en dramatische geschiedenissen van kinderen in de oorlog tot in menig opzicht Vlaams oorlogsleed. De in deze rijke bundel samengebrachte auteurs hebben in al hun verscheidenheid een ding gemeen: zij waren ooggetuigen van die grote oorlog.

Dit boek is de meest volledige inventarisatie van Vlaamse oorlogsverhalen, bestemd voor elke lezer die in dit verleden is geïnteresseerd of in de afzonderlijke schrijvers. Bij uitstek geschikt voor schoolgebruik. Naast de twaalf verhalen werd er op het einde van het boek uitvoerig aandacht besteed aan de biografie van elke auteur.

Inhoudsopgave:

•  Piet van Aken: Grut (uit: Grut-De mooie zomer van 40, 1966)

•  Marc Andries: Le bonheur d'etre aime (uit: Kijk! mijn maskers, 1976)

•  Axel Bouts: Oorlog in kieltje (uit: Zeven rond de toren, een collectieve bundel van zeven Kortrijkse auteurs, 1984)

•  Frans de Bruyn: De drenkelingen (uit: Elke vrijdag vis, 1963)

•  Hugo Claus: De'patisserie' (uit: De zwarte keizer, 1958)

•  Andre Demedts: Het gezin (uit: Kerstmis te Saloniki en andere verhalen, 1964)

•  Andre Janssens: De pereboom (uit: De wekker, 1985)

•  Frank Liedel: De Mof van bunker zeven (uit: Dwarsliggers, 1957)

•  Ivo Michiels: Ikjes sprokkelen (uit:Journal brut, 1958)

•  Roger Pieters: Arme jongen (uit: Literairakkoord, 13)

•  Jos Vandeloo: Verzamelpunt Mechelen (uit: Vrouwen, 1978)

•  Jan Walravens: Hoe porselein breekt (uit: Vandaag, 10, 1964)

Culturele collaboratie en verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog

Lees ook deze artikels op Verzet.org:

•  Die Swingjugend. Jongerenverzet tegen de nazi's
•  Het Onafhankelijkheidsfront en de 'valse' Le Soir van 9.11.1943
•  Het collaboratieverleden van De Standaard N.V. tijdens WO2
•  Cyriel Verschaeve, waterdrager in dienst van het Derde Rijk
•  Gerard Mortier schenkt deel cultuurprijs aan Blokwatch
•  De man die het Vlaams Blok het masker afrukte (Norbert Van Overloop)
•  De Privéoorlog van de Amerikaan Varian Fry in Vichy Frankrijk

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org (eigen collectie):

•  De Belgische radio-omroep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het NIR-INR in het verzet, 1939-1944 (Greta Boon)
•  Van Bevrijding naar Vrijheid. De media tijdens en na de Tweede Wereldoorlog (red. W. Calewaert)
•  De mens is wat hij doet. BRT-memoires (Nic Bal)
•  Jaarboek van de Vlaamse Televisie 1959-1960 (Jef Anthierens)
•  Een Vlaamsche stem in Oorlogstijd (Julius Hoste Jr.)
•  Goedenavond, beste kijkers. De televisie in zwart-wit van 31 oktober 1953 tot 31 december 1970 (Ronald Grossey)
•  De fakkel in het oor. Media, democratie en commercie (Mark Van de Voorde, Guido Vanheeswijck, Hendrik Opdebeeck en Ernest Henau)
•  De Belgische dagbladpers onder Duitse censuur 1940-1944(Els de Bens)
•  De Pers in België. Het verhaal van de Belgische dagbladpers. Gisteren, vandaag en morgen (Els de Bens)
•  Schrijvers, uitgevers & hun collaboratie (Adriaan Venema)
•  Hergé - Biografie (Pierre Assouline)
•  Mazzel en Sores: uit het leven van Jossy en Jacques Halland en hun Jiddische cabaret Li La Lo (Dick Walda en Will Boezeman)
•  Voor de vrede uitbreekt. Vlaamse verhalen over de Tweede Wereldoorlog (A.G. Christiaens red.)
•  Simenon, een biografie (Pierre Assouline)
•  Hergé. Zoon van Kuifje (Benoît Peeters)
•  Hij was een zwarte. Over oorlog en collaboratie (Louis Paul Boon e.a.)
•  Links richten / maandblad (Maurits Dekker, Nico Rost, Jef Last, Frans Goedhart, Freek van Leeuwen)
•  Tegendruk. Geheime pers tijdens de Tweede Wereldoorlog (B. De Wever, Lieven Saerens e.a.)
•  Signaal - Geschiedenis van het propagandatijdschrift (Ludwig Verduyn)
•  België in de Tweede Wereldoorlog. Delen 1 t/m 10 (Maurice De Wilde en vele anderen)
•  De Tijd der Vergelding en verzet (Van Meerbeeck,E.Verhoeyen,Van de Vijver e.a.)
•  De Oorlogskranten deel 1 tot en met 112
•  De jaren '30 in België - De massa in verleiding (Ronny Gobyn en Winston Spriet)
•  1940-1945. Het dagelijks leven in België (H. Balthazar, J. Cogniaux e.a.)
•  België Bezet 1940-1944 (Etienne Verhoeyen)
•  België tijdens de Tweede Wereldoorlog (Van den Wijngaert, B.De Wever, L.Vandeweyer e.a.)
•  Zij droegen de rode vlag - De legendarische leiders van de socialistische strijd (Nic Bal)
•  Mijn wankele wereld. Vier jaar in het socialistisch verzet (Nic Bal)
•  De IJzertoren - Onze trots en onze schande (Johan Anthierens)
•  De Oorlogsbedevaarten (C.Van Louwe en Pieter-Jan Verstraete)
•  In Naam van de Vrijheid / maandblad nrs. 1 t/m 19 (André Gantman, Léon Zielinksi, Charles Freifeld e.a.)
•  Joods Actueel / maandblad (Terry Davids, Michael Freilich, Louis Davids e.a.)
•  Het Mijnalarm, een dossier (Maurice De Wilde)
•  Deutschland, Deutschland über alles. Een satire met fotomontages van John Hartfield (Kurt Tucholsky)
•  Weimar, een weggemaaide cultuur (John Willett)

Titel          Beroemde zelfmoorden. Van Heinrich von Kleist tot Adolf Hitler
Orig.         Berühmte Selbstmörder. Von Heinrich von Kleist bis Adolf Hitler © Verlag Carl Ueberreuter, Wien; augustus 2000
Auteur      Friedrich Weissensteiner
Uitgeverij © Uitgeverij Aspekt BV, Soesterberg; 2004; 169 bladzijden
ISBN         90 5911 306 3

Synopsis

Afbeelding hiernaast: boekomslag van de oorspronkelijke Duitstalige uitgave uit 2000

De redenen waarom iemand besluit om de hand aan zichzelf te slaan raken fundamentele levensvragen. De historicus Friedrich Weissensteiner onderneemt in dit boek een poging om de persoonlijkheidsstructuur van beroemde zelfmoordenaars te doorgronden. Maar een mens staat niet los van zijn tijd, en daarom is zijn invalshoek in eerste instantie historisch-biografisch.

De nazi-bonzen Hitler en Göring zouden niet uit eigener beweging afscheid van bet leven hebben genomen, als niet ook hun megalomane schepping van het 'Duizendjarige rijk' in de as was gelegd. De grote Duitse dichter Heinrich von Kleist kon niet verder leven met de gedachte dat hij geen wereldroem had vergaard. De tragedie van Mayerling blijft voor velen een bron van inspiratie en onderzoek: kroonprins Rudolf leed onder zijn afkomst en zijn opvoeding door een labiele moeder, (keizerin Elizabeth), en een puur bureaucratische, militaristische vader die hem kleineerde. (Keizer Franz Joseph) Vincent van Gogh had een uitermate kwetsbare persoonlijkheidsstructuur, maar ook hem werd roem tijdens zijn leven onthouden, en Ernest Hemingway ging gebukt onder het beeld dat hij van zichzelf had gecreeërd.

Aan veel van ons menselijk handelen ligt nieuwsgierigheid ten grondslag, waarbij de vraag waarom we eigenlijk willen leven hoogst zelden wordt gesteld, en de keuze om het leven te willen beëindigen als een gruwelijke uitzondering wordt gezien. Dit boek zal voor velen een bron van inspiratie zijn: niet alleen door de levensheschrijvingen van beroemde, bewonderde of verguisde personen die zelfmoord pleegden, maar ook omdat het raakt aan alles wat ons soms bezighoudt.

Volgende zelfmoordenaars komen aan bod in dit boek: Heinrich von Kleist (zelfmoord met het oog op latere generaties); Kroonprins Rudolf (zelfmoord als geënsceneerde dood); Vincent van Gogh (zelfmoord uit zielsvertwijfeling); Stefan Zweig (zelfmoord uit afschuw van de wereld); Erwin Rommel (zelfmoord op bevel); Adolf Hitler (zelfmoord als vlucht voor het dragen van verantwoordelijkheid); Hermann Göring (zelfmoord uit protest tegen de dood aan de galg) en tot slot Ernest Hemingway (zelfmoord uit afkeer van het leven).

Friedrich Weissensteiner, (geb. in Grosspertholz, Oostenrijk), studeerde geschiedenis en Engels. Hij is de auteur van succesvolle biografieën over de Habsburgers. Daarnaast schreef hij historische- en literaire monografieën en vele essays op het gebied van contemporaine geschiedenis.

Titel          Lumumba. De complotten? De moord
Auteur      Luc De Vos, E. Gerard, Ph. Raxhon en J. Gérard-Libois
Uitgeverij © Uitgeverij Davidsfonds / Leuven; 2004; 712 bladzijden
ISBN         90 5826 228 6

Synopsis

Afbeelding hiernaast: Op 2 december 1960 wordt Patrice Lumumba, de eerste premier van het onafhankelijke Kongo, opgesloten in een legerkamp in Thysville, het latere Mbanza-Ngungu, in Beneden-Congo. Zes weken later, 17 januari 1961, wordt Lumumba geëxecuteerd in de brousse

Elisabethville, 17 januari 1961, 21.43 uur: Lumumba, de eerste premier van de Republiek Congo, wordt omgebracht. Met medeweten van de toenmalige regering Eyskens? Of misschien wel met actieve steun van de Belgische autoriteiten? En welke rol speelde Koning Boudewijn?

In 2000 installeert de Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers een parlementaire onderzoekscommissie, belast met `het vaststellen van de precieze omstandigheden waarin Patrice Lumumba werd vermoord en van de eventuele betrokkenheid daarbij van Belgische politici'.

Lumumba. De complotten? De moord brengt het ultieme relaas van een explosief verleden. Een scrupuleus onderzoek naar de politieke eliminatie van Lumumba, zijn arrestatie en overbrenging naar Katanga en de moord. De onderzoekscommissie stuitte op een chaotische bevoegdheidsverdeling tussen de Belgische ministeries van Buitenlandse en van Afrikaanse Zaken. Ze stelde bovendien vast dat het hof een paralleldiplomatie voerde naast die van de regering...

Vier experts, de hoogleraren Luc DE VOS, EMMANUEL GERARD, PHILIPPE RAXHON en JULES GERARD-LIBOIS, verleenden hun medewerking aan dit delicate +iistorische onderzoek. Zij lieten codes ontcijferen en ontdekten nieuwe, onbekende gegevens. In dit referentiewerk schrijven zij het verhaal achter de feiten. Zij hebben zich daarbij niet laten leiden door mythes. Want in het geval Lumumba overtreft de geschiedenis de mythe.

Kritiek van Ludo De Witte in Uitpers, nr. 60, 6de jg., januari 2005 over dit lijvige rapport:

"Eind goed, al goed? Niet echt, want over dat werk van de experts dat vandaag in boekvorm verschijnt, valt een woordje te zeggen. Eind 2001, toen de commissie op het punt stond haar werkzaamheden af te ronden, schreef ik voor Uitpers een bespreking van het verslag van de experts, onder de titel ‘Lumumba in het Belgisch parlement: Brussel kijkt in een besmeurde spiegel’. (Uitpers, januari 2002 – te raadplegen via het archief) Mijn oordeel was vrij hard, en ik neem er vandaag geen woord van terug.

Mijn kritiek komt erop neer dat in de schoot van de commissie en het college van experts niet in de eerste plaats naar de waarheid is gezocht, maar wel naar een zo breed mogelijke consensus tussen voorstanders van het blootleggen van die waarheid en mensen zoals expert Luc De Vos van de Koninklijke Militaire School of volksvertegenwoordiger Daniel Bacquelaine die optraden als de belangenbehartigers van het Belgische establishment dat hoe dan ook op het beklaagdenbankje zat. (De Vos zou tijdens de werkzaamheden van de commissie met grove uithalen naar Lumumba en lof voor de Belgische militairen die hem bestreden blijk geven van zijn partijdigheid, en daarmee commissievoorzitter Versnick in grote verlegenheid brengen) Het resultaat is een jezuïtisch werkstuk. Dat kon ook moeilijk anders, want de experts zijn door de politieke wereld, op basis van politieke afwegingen en evenwichten bij mekaar gebracht.

Gevolg: mensen als Emmanuel Gerard en Jules Gérard-Libois, wetenschappers waarvan niets laat veronderstellen dat ze niet de waarheid naar boven willen spitten, waren, eens in de parlementaire carrousel gestapt, de gevangenen van hun collega’s, van hun opdrachtgevers en van de opdracht zelf: een rapport redigeren waarover onder experts en commissieleden geen discussie zou ontstaan, en dat de basis kon vormen voor een breed gedragen politiek oordeel. Op die manier werden ze natuurlijk gegijzeld door de advocaten à décharge van Brussel en werden ze medeplichtig aan een politiek werkstuk dat ze met de mantel van de wetenschap moesten bedekken." Om verder te lezen klik hier

Kolonisatie en dekolonisatie van Afrika

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org (eigen collectie):

•  Livingstone: dwars door Afrika (B. Graafland)
•  Jezuïeten in Kongo met Zwaard en Kruis (A. M. Delathuy)
•  De Kongostaat van Leopold II 1876-1900 - Het verloren paradijs (A. M. Delathuy)
•  E.D.Morel tegen Leopold II en de Kongo-Staat (A. M. Delathuy)
•  In de Kongostaat. De geheime documentatie van de onderzoekscommissie (A. M. Delathuy)
•  Missie en Staat in Oud-Kongo. Witte paters, scheutisten en jezuïeten 1880-1914 (A. M. Delathuy)
•  De geest van Leopold II en de plundering van de Congo (Adam Hochschild)
•  Leopold II & Kongo - Het evenaarsdistrict en het kroondomein 1885-1908 (Daniel Vangroenweghe)
•  Kongo 1945-1965. Het einde van een kolonie (Jef Van Bilsen)
•  De teloorgang van een modelkolonie. Belgisch-Congo 1958-1960 (Zana Aziza Etambala)
•  Congo Made in Flanders? Koloniale Vlaamse visies op 'blank' en 'zwart' in Belgisch Congo (Bambi Ceuppens)
•  De kampen van Kongo. Arbeid, kapitaal en rasveredeling in de koloniale planning (Bruno De Meulder)
•  Onze Kongo (Hilde Eynikel)
•  Belgisch Kongo. De dekolonisatie van een kolonie (Ivo Schalbroeck)
•  Congo 55/65. Van koning Boudewijn tot president Mobutu (Zana Aziza Etambala)
•  Weg uit Congo. Het drama van de kolonialen (Peter Verlinden)
•  Lumumba. De complotten? De moord (Luc De Vos, E. Gerard, Ph. Raxhon en J. Gérard-Libois)
•  De Afrikaanse droom. De revolutionaire dagboeken uit de Kongo 1965-1966 (Ernesto Che Guevara)
•  Tien jaar revolutie in Kongo. De strijd van Patrice Lumumba en Pierre Mulele (Ludo Martens)
•  Het Zaïre van Mobutu (Zana Aziza Etambala)
•  Racisme en de Derde Wereld (Michel Leiris)
•  Apartheid - Apartheid. Feiten en commentaren (A. Nuis)
•  Explosief continent. Donker Afrika tegen het licht gehouden (G.B.J. Hiltermann en Frans van Houtert)
•  Zuid-Afrika. Stormloop of Kaap de Goede Hoop? (Jacques Leguèbe)
•  Suikerbossie. België en Zuidelijk Afrika (Walter de Bock, Jef Coeck, Paul Goossens, Maurice Mthombeni)
•  De beknelde kleurling. Zuid-Afrika's vierstromenbeleid (Prof. Dr. J. Prins)
•  Dekolonisatie van Afrika (K. L. Roskam)
•  De wereld in zwart-wit. De geschiedenis van het racisme (Institute of Race Relations)
•  Racisme donker kontinent: clichés, stereotiepen en fantaziebeelden over zwarten in België (red. Jean-Pierre Jacquemin)
•  De geschiedenis van de APARTHEID (Brian Lapping)
•  Operatie Mozes. De uittocht van de Ethiopische Joden (Tudor Parfitt)
•  Belgische emigranten (Anne Morelli)

Titel          De Afrikaanse droom. De revolutionaire dagboeken uit de Kongo 1965-1966
Orig.         Pasajes de la guerra revolucianara: Congo© Mondadori, Barcelona; 1999
Auteur      Ernesto Che Guevara
Uitgeverij © Uitgeverij Van Halewyck / Van Gennep; 2001; 320 bladzijden
ISBN         90 5617 324 3

Synopsis

Afbeelding hiernaast: Che Guevara in de Kongo

"Dit is de geschiedenis van een mislukking", zo begint Che Guevara zijn notities over de geheime missie naar Afrika. In 1965 - hij was toen minister in de regering van Fidel Castro - verliet Guevara samen met honderd fidelistas Cuba om in het diepste geheim naar Kongo te reizen. In Katanga zouden ze de wapens opnemen tegen de door Amerika gesteunde dictator Mobutu. Guevara had besloten zijn theorieën over de guerrilla te beproeven en de onderdrukte volkeren van Afrika te helpen de last van het koloniale imperialisme af te werpen.

De eerste opdracht was om de jonge Laurent Kabila te steunen in zijn strijd tegen dictator Mobutu, die na de moord op Patrice Lumumba de macht had gekregen in het pas kort onafhankelijke Kongo. De Afrikaanse droom bevat het spannende en meeslepende verslag van deze jammerlijke expeditie. De bevrijding van Afrika bleef uit: de Kongolese soldaten waren ongedisciplineerd en bijgelovig en terroriseerden de boerenbevolking. In zijn epiloog aan het einde van het boek uit januari 1966 trekt Che dan ook zijn conclusies.

De dagboeken uit de Kongo werden pas na meer dan dertig jaar door Fidel Castro vrijgegeven. De uitgave bevat nieuwe foto's uit het familiearchief en een voorwoord van Ernesto's weduwe Aleida Guevara March.

Over Cuba, Fidel Castro en Ernesto Che Guevara

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org (eigen collectie):

•  Che Guevara. Een biografie (Jean Cormier)
•  De Argentijn. Herinneringen aan de Cubaanse Revolutionaire Oorlog (Ernesto Che Guevara)
•  DVD-film: The Motorcicle Diaries (Walter Salles)
•  Op de motor door Latijns Amerika. Dagboek van een reis (Ernesto Che Guevara)
•  De Guerilla-oorlog (Ernesto Che Guevara)
•  De Afrikaanse droom. De revolutionaire dagboeken uit de Kongo 1965-1966 (Ernesto Che Guevara)
•  Boliviaans dagboek (Ernesto Che Guevara)
•  In de voetsporen van Che. Leven, ideeën en betekenis van Ernesto Guevara (Katrien Demuynck ed.)
•  Fidel Castro, de ontembare rebel (Dr. Hans Hermans)
•  Cuba en Castro (Ferd. Van Leeuwen)
•  De Factor Fidel (Katrien Demuynck & Marc Vandepitte)
•  Cuba. Mijn slinger is die van David (Martin Braem en Maggy Doumen)
•  Lieve Fidel. Mijn leven, mijn liefde, mijn verraad (Marita Lorenz)
•  C U B A (Tom Perrottet en Joann Biondi)

Titel          Operatie Eichmann - 11 mei 1960
Orig.         The house on Garibaldi Street © 1975
Auteur      Isser Harel
Uitgeverij © Boekenuitgeverij Keesing; 1975; 307 bladzijden
ISBN         90 6083 187 X

Synopsis

Afbeelding hiernaast: Isser Harel (1912-2003)

In de loop der jaren heeft de Israelische inlichtingendienst duizenden tips nagetrokken die betrekking hadden op Adolf Eichmann. Ironisch genoeg is het uiteindelijk een blinde, die in 1958 de ware identiteit van deze meest gezochte oorlogsmisdadiger aan het licht weet te brengen.

Isser Harel, coördinerend hoofd van Israëls geheime diensten, besluit daarop een verkenningsgroep naar Buenos Aires te sturen om de man, eens belast met de `Endlosung der Judenfrage', te lokaliseren. Wanneer deze verspieders Eichmanns identiteit en verblijfplaats hebben vastgesteld, vertrekt Harel zelf naar Argentinie, om de `Operatie Eichmann' persoonlijk te leiden. Vanuit verschillende werelddelen is intussen een elitegroep van Israëlische geheime agenten in Buenos Aires gearriveerd.

Aan de feitelijke arrestatie van de oorlogsmisdadiger gaan weken van planning, technische voorbereidingen, schaduwen, maar ook tegenslagen, vooraf. Zo blijkt onder meer de eigenlijke gevangenneming op het allerlaatste moment niet volgens plan te kunnen verlopen. Eichmanns geslaagde ontvoering uit Argentinie, gedeeltelijk uitgevoerd onder het oog van de plaatselijke autoriteiten, is andermaal een voorbeeld van de vaak verbluffend inventieve, soms gedurfde methoden die de mannen van de `gevechtsgroep' gebruiken.

Dankzij een Israelisch regeringsbesluit kan Harel nu, 15 jaar na de `Operatie Eichmann', zijn verslag openbaar maken. Op voorwaarde dat namen van bepaalde personen en landen worden weggelaten of veranderd, werd kort geleden het publikatieverbod, dat 7 jaar lang voor het manuscript had gegolden, opgeheven.

Isser Harel (1912-2003) was een Israëlische spion en werd in 1912 als Isser Halperin geboren in Vitebsk, Rusland. De familie Halperin had een azijnfabriek tot deze na de Russische revolutie werd geannexeerd. De familie verhuisde naar Letland waar vader een nieuw bedrijf stichtte. In 1930 reisde Isser Harel via het Italiaanse Genua naar Palestina, waar hij werkte in de kibboets Shefaim. In Shefaim trad hij toe tot Hagana. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij gevraagd voor een post binnen de geheime dienst van Hagana. Na de oorlog werd Isser Harel hoofd van de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst Shin Beth. Vanaf 1952 was Harel tevens hoofd van de buitenlandse veiligheidsdienst Mossad. Door politieke tegenstanders werd hij gewantrouwd, omdat zij er van overtuigd waren dat hij hen screende.

In 1957 kreeg Isser Harel opdracht van premier David ben Gurion om Adolf Eichmann op te sporen. Uiteindelijk kwam de Mossad Eichmann in Argentinië op het spoor. In dit land had de Duitser een nieuwe identiteit opgebouwd en ging hij door het leven als Ricardo Klement. In mei 1960 werd Eichmann bij een bushalte ontvoerd en naar een veilig adres gebracht, waar hij negen dagen werd vastgehouden. Adolf Eichman werd onder verdoving als zieke man, met Mossad-leden in de rol van verpleger en bezorgde familieleden door de douane van het vliegveld in Buenos Aires geloodst. Hij werd naar Israël gevlogen met het vliegtuig waarin zich ook de nietsvermoedende minister van Buitenlandse Zaken, Abba Eban, bevond. Adolf Eichmann werd in 1961 in Israël voor zijn aandeel in oorlogsdaden veroordeeld en in mei 1962 geëxecuteerd. In 1975 verscheen ‘The house on Garibaldi Street’, waarin Isser Harel uitlegde hoe hij Eichmann vond en gevangen had genomen.

In 1962 ontdekte Isser Harel dat Duitse wetenschappers Egypte hielpen bij de ontwikkeling van nieuwe wapensystemen. Zonder de politiek in te lichten begon Isser Harel een jacht op de Duitse geleerden. Tot grote woede van de Duitse Bondskanselier Konrad Adenauer werden enkele geleerden door de Mossad vermoord. Hierdoor werd Ben Gurion ernstig in verlegenheid gebracht, want deze streefde juist goede betrekkingen met Duitsland na. Harel moest zijn positie opgeven. In 1965 werd Isser Harel door premier Levi Eshkol aangesteld als adviseur op het gebied van veiligheid. Hij oefende deze functie slechts kort uit, omdat hij vond dat hij werd tegengewerkt. Aan het einde van de jaren zestig stelde hij zich verkiesbaar voor het Israëlische parlement. Isser Harel was tot 1973 volksvertegenwoordiger. Isser Harel overleed in februari 2003 op 91-jarige leeftijd. Bron: Absolute Facts

Hitlers gewillige beulen

Lees ook deze artikels op Verzet.org:
•  Adolf Eichmann, de Organisator van de Endlosung
•  SS-Obergruppenführer Reinhard Heydrich, de Beul van Praag
•  De tragedie van Lidice. Vergelding voor de moord op Reinhard Heydrich
•  Heinrich Himmler, Groot-Inquisiteur van Adolf Hitler

Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org:
•  DVD-film: Adolf Eichmann - De geheime memoires (EO Tweede Wereldoorlog Documentaires)
•  Eichmann - De definitieve biografie (David Cesarani)
•  Operatie Eichmann - 11 mei 1960 (Isser Harel)
•  Adolf Eichmann. Massamoordenaar, vluchteling, onderduiker, arrestant (Comer Clarke)
•  Eichmann in Jeruzalem. De banaliteit van het kwaad (Hannah Ahrendt)
•  Eichmann in Jeruzalem (Mr. Abel J. Herzberg)
•  Hitlers moordenaars - De geschiedenis van de SS (Guido Knopp)
•  Heydrich (Alan Wykes)
•  Heydrich. Het gezicht van het kwaad (Mario R. Dederichs)
•  De tragedie van Lidice - Vergelding voor de moord op Heydrich (John Bradley)
•  De Villa, Het Meer, De Conferentie - Wannsee, 20 januari 1942 (Mark Roseman)
•  Admiraal Wilhelm Canaris (Heinz Höhne)
•  De SS'er. Josef Blösche, biografie van een moordenaar (H. Schwan en H. Heindrichs)
•  Geïllustreerde geschiedenis van de S.S. Opkomst en ondergang der Zwarte Orde (Frederic Reider)
•  De gebroeders Himmler (Katrin Himmler)
•  Intimi rond Adolf Hitler. Een sinister gezelschap (Dr. H. Van Capelle)
•  Heinrich Himmler - De architect van de holocaust (Richard Breitman)
•  Himmler. De groot-inquisiteur (Alan Wykes)
•  Hitlers Beulen (Guido Knopp)
•  Hitlers Gewillige Beulen (Daniel Jonah Goldhagen)
•  Heulen met Hitler (Ian Kershaw)
•  Discipelen van de Duivel. Hitler en zijn handlangers (Anthony Read)
•  De geschiedenis van de Gestapo 1933-1945 (Rupert Butler)
•  Gestapo. De geschiedenis van de Gestapo (Jacques Delarue)

<< Begin < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Resultaten 1 - 10 van 1226

Verzet.org maakt dankbaar gebruik van Joomla! en krijgt de technische ondersteuning van Antifa.net en VEDEZE van Blokwatch.

Ga naar top pijltje