Dr. Li Zhisui (1919-1995) was 22 jaar lang de lijfarts van Mao Zedong (1893-1976), de Rode Keizer, die vanaf 1935 voorzitter was van de Chinese Communistische Partij en het land met harde hand leidde tot aan zijn dood in 1976. Nadat Li Zhisui naar de Verenigde Staten was uitgeweken, schreef hij een biografie over Mao Zedong. Dit boek veroorzaakte heel wat opschudding en kreeg publicatieverbod in China.

Marc Meuleman: "De mythe van Mao is in de loop van de laatste drie decennia langzaam maar zeker gesloopt. Het afbraakproces startte begin de jaren zeventig, ging in een hogere versnelling na de dood van Mao in 1976, en was begin de jaren negentig voor een groot deel voltooid. Het weinige dat toen nog van de mythe overbleef werd in 1995 met de grond gelijk gemaakt door Het Privé-leven van Mao, de memoires van Mao’s lijfarts Li Zhisui. In die memoires kwam Mao naar voor als een monster: een sluwe, wrede, megalomane en paranoïde tiran. De vaststelling dat Mao bovendien in talrijke villa’s een luxueus leventje leidde en zich seksueel liet verwennen door een steeds wisselende harem, terwijl miljoenen Chinezen van honger omkwamen, deed zijn revolutionaire retoriek wel erg hol klinken. Voor Mao-gezinde extreem-linkse kringen waren de onthullingen van Li Zhisui niets minder dan blasfemie. 'Allemaal leugens en propaganda', luidde hun marxistisch-leninistische analyse."

Door zijn keizerlijke macht kon Mao Zedong zich de ultieme luxe veroorloven: eenvoud. Mao bracht een groot deel van zijn tijd in bed of aan de rand van zijn privé-zwembad door; soms kleedde hij zich dagenlang niet eens aan. Hij hield van vet eten, spoelde zijn mond met thee en sliep met plattelandsmeisjes. Mao droeg het liefst stoffen schoeisel. Als hij leren schoenen moest dragen voor een diplomatieke aangelegenheid, liet hij die door iemand anders inlopen. Hij ging nooit in bad, maar had liever een wrijfbeurt met warme handdoeken, ook al was het daardoor voor Dr. Li Zhisui een moeilijke opgave om de verspreiding van geslachtsziekten onder zijn vrouwelijke metgezellen tegen te gaan. Hij sliep in een enorm, speciaal voor hem vervaardigd houten bed, dat werd meegevoerd in zijn privé-trein, neergezet in zijn villa's of meegevlogen naar Moskou.

Vrouwen werden hem opgediend alsof ze voedsel waren. Hoewel in Mao's naam het puritanisme werd voorgestaan, draaide alles in zijn hofhouding om zijn seksleven. In de Grote Hal van het Volk was een speciaal vertrek voor Mao gereserveerd waarin hij zich kon verkwikken wanneer er vergaderingen waren van de top van de Communistische Partij. De politieke afdelingen van de partij en het leger, die toch eigenlijk als bewakers van het morele gehalte van de natie waren aangesteld, recruteerden jonge vrouwen van onberispelijke proletarische afkomst en met een uitstekend lichamelijk voorkomen, zogenaamd om te stijldansen met de leider, maar in feite om hem eventueel van dienst te zijn in bed. Sommigen van de jonge vrouwen die uitverkoren waren, voelden zich zo vereerd met de gelegenheid, dat ze ook hun zusters aan hem voorstelden.

Het feit dat Mao Zedong absolute macht bezat, miste zijn uitwerking niet op zijn lichamelijke en geestelijke gezondheid, zijn relaties met andere mensen en daardoor zijn relaties met zijn land. Hij lag maandenlang in bed, ziek van de zorgen. Wanneer de politieke strijd echter verliep zoals hij wilde, kon hij vervuld raken van een energieke juichstemming waardoor hij niet kon slapen. Dokter Li Zhisui diende hem voortdurend barbituraten toe, zodat hij kon uitrusten. Nu eens maakte politieke spanning hem impotent, dan weer werd zijn libido er juist door opgewekt. Toen tientallen miljoenen mensen tijdens de Grote Sprong Voorwaarts de hongerdood stierven en de Voorzitter ten overstaan van de partij gezichtsverlies leed, zag hij een tijdlang af van het eten van vlees. Zijn behoefte aan vrouwen werd echter nog groter. Een van deze vrouwen vertelde Dokter Li dat de Grote Roerganger in alles groot was, zelfs in bed...