Wanneer in mei 1940 Nederland op enkele dagen tijd onder de voet wordt gelopen, besluit
Henk van Moock zich
aan te sluiten bij het illegale verzet en moet onderduiken. Tot aan zijn arrestatie laat hij zich in met het verspreiden
van de sluikpers, voornamelijk
De Waarheid, stencilt kranten, schrijft artikelen enz. In feite een vrij onschuldige en volkomen
geweldloze vorm van verzet. In augustus 1941 wordt van Moock zonder vorm van proces opgesloten in het thans vergeten kamp
van Schoorl en zal voor de volgende vier bezettingsjaren van het ene kamp naar het andere worden deporteerd.
"De dingen die ik heb meegemaakt zijn eigenlijk te erg om te vertellen", vertelt Henk van Moock ergens in zijn levensverhaal.
Toch heeft hij dat vele malen gedaan. Jaren achtereen trok hij van school naar school om, zichzelf geweld aandoend, te getuigen van
zijn bittere ervaringen. En nu heeft hij zijn persoonlijke geschiedenis aan het papier toevertrouwd.
Zo'n onderneming getuigt van grote, persoonlijke moed. Van Moocks ervaringen zijn met recht te erg om te vertellen. Van Schoorl via
Amersfoort naar Vught. Van Dachau, via Auschwitz naar Mauthausen. Vernedering, uitputting, honger, ijzige kou en doodgevaar. De
dood van lotgenoten, waar het oog ook reikt.
Je kunt proberen die gruwelijke ervaringen te verdringen en alles op alles te zeten om weer tot een normaal leven te komen. Maar
je kunt ook besluiten te getuigen. Te getuigen opdat het nooit meer zal gebeuren. Dat was de keuze die Henk van Moock heeft gemaakt.
"Omdat ik nog leef en al die anderen niet, en omdat ik getuige ben geweest van hun dood, daarom moet ik getuigenis
afleggen en protesteren tegen ondrdrukking. Daar ga ik mee door tot mijn laatste ademtocht." En zelfs daarna. Want het levensverhaal
van Henk van Moock is een monument voor alle tijden.
Geschiedenis van het Verzet in Nederland
