Verzet.org - Getuigenis van Rudolf Höss van 5 april 1946 op het Neurenbergproces

Ik, Rudolf Franz Ferdinand Höss, verklaar, na volgens de wet de eed te hebben afgelegd, het volgende:

Ich, Rudolf Franz Ferdinand Höß, sage nach vorhergender rechtmãßiger Vereidigung aus und erkläre wie folgt:

(1) Ik ben 46 jaar en lid van de NSDAP sinds 1922; lid van de SS sinds 1934; lid van de Waffen-SS sinds 1939. Op 1 december 1934 werd ik lid van het SS-Wachverband, het zogenaamde Totenkopfverband.

(1) Ich bin sechsundvierzig Jahre alt und Mitglied der NSDAP seit 1922; Mitglied der SS seit 1934; Mitglied der Waffen-SS seit 1939. Ich war Mitglied ab 1. Dezember 1934 des SS-Wachverbandes, des sogenannten Totenkopfverbandes.

(2) Sinds 1934 ben ik onafgebroken werkzaam geweest bij het beheer van concentratiekampen. Ik was tot 1938 in Dachau en daarna als adjudant in Sachsenhausen tot ik op 1 mei 1940 tot commandant van Auschwitz werd benoemd. Ik voerde in Auschwitz het bevel tot 1 december 1943 en in die tijd zijn daar naar schatting op zijn minst twee-en-een-half miljoen mensen door vergassing en verbranding geëxecuteerd en uitgeroeid; tenminste een half miljoen stierven door honger en ziekte, wat neerkomt op ongeveer 3.000.000 doden in totaal.

Ongeveer 70 tot 80 procent van alle gevangenen die naar Auschwitz werden gebracht stierven op bovengenoemde wijze; de rest werd geselecteerd en gebruikt voor slavenarbeid in de fabrieken van het concentratiekamp. Onder de terechtgestelde en verbrande personen bevonden zich ongeveer twintigduizend Russische krijgsgevangenen (die door de Gestapo uit de krijgsgevangenkampen werden gehaald); zij werden in Auschwitz toegewezen aan de legertransporten, die onder bevel stonden van officieren en manschappen van het leger. De rest van de slachtoffers bestond uit ongeveer honderdduizend Duitse Joden en verder vele Nederlanders, Fransen, Belgen, Polen, Hongaren, Tsjechoslowaken, Grieken en inwoners van andere landen, voor het grootste gedeelte Joden. Alleen al in Auschwitz werden in de zomer van 1944 ongeveer vierhonderdduizend Hongaarse Joden door ons terechtgesteld.

(2) Seit 1934 hatte ich unausgesetzt in der Verwaltung von Konzentrationslagern zu tun und tat Dienst in Dachau bis 1938; dann als Adjutant in Sachsenhausen von 1938 bis zum 1. Mai 1940, zu welcher Zeit ich zum Kommandanten von Auschwitz ernannt wurde. Ich befehligte Auschwitz bis zum 1. Dezember 1943 und schätze, daß mindestens 2.500.000 Opfer dort durch Vergasung und Verbrennen hingerichtet und ausgerottet wurden; mindestens eine weitere halbe Million starben durch Hunger und Krankheit, was eine Gesamtzahl von ungefähr 3.000.000 Toten ausmacht.

Diese Zahl stellt ungefähr 70 oder 80% aller Personen dar, die als Gefangene nach Auschwitz geschickt wurden, die übrigen wurden ausgesucht und für Sklavenarbeit in den Industrien im und um das Konzentrationslager verwendet. Unter den hingerichteten und verbrannten Personen befanden sich ungefähr 20 000 russische Kriegsgefangene (die früher von der Gestapo aus den Gefännissen der Kriegsgefangenen ausgesondert waren); diese wurden in Auschwitz den Wehrmacht-Transporten, die von regulären Offizieren und Mannschaften der Wehrmacht befehligt wurden, ausgeliefert. Der Rest der Gesamtzahl der Opfer umfaßte ungefäfr 100 000 deutsche Juden und eine große Anzahl von Einwohnern, meistens Juden, aus Holland, Frankreich, Belgien, Polen, Ungarn, Tschechoslowakei, Griechenland oder anderen Ländern. Ungefähr 400 000 ungarische Juden wurden allein in Auschwitz im Sommer 1944 von uns hingerichtet.

(3) De WVHA (Wirtschafts- und Verwaltungs-Hauptamt, adminstratieve en huishoudelijke dienst), die door Obergruppenführer Oswald Pohl werd geleid, was verantwoordelijk voor het beheer der concentratiekampen zoals huisvesting, voeding, medische verzorging enz. Voordat de RSHA (Reichssicherheitsambt, rijksveiligheidsdienst) was opgericht waren de geheime staatspolitie (Gestapo) en het Reichsamt der Kriminalpolizei (Rijkspolitie) verantwoordelijk voor arrestaties en transporten naar de concentratiekampen en voor de bestraffingen en terechtstellingen die daar plaatsvonden. Nadat de RSHA zijn werk was begonnen bleef de procedure dezelfde, alleen volgde men nu de bevelen op die door Heydrich als hoofd van de RSHA werden uitgevaardigd. Toen Ernst Kaltenbrunner hoofd der RSHA was, werden de arrestatie-, transport-, bestraffings- en terechtstellingsbevelen ondertekend door Kaltenbrunner of door Müller, hoofd van de Gestapo en Kaltenbrunners plaatsvervanger.

(3) WVHA (Wirtschafts- Und Verwaltungs-Hauptamt), das von Obergruppenführer Oswald Pohl geleitet wurde, war für alle Verwaltungsangelegenheiten, wie Unterkunft, Ernähring und ärztliche Fürsorge in den Konzentrationslagern verantwortlich. Vor Errichtung der RSHA waren das Gehieme Staatspolizeiamt (Gestapo) und das Reichsamt der Kriminalpolizei für die Verhaftungen, Verschickungen in die Konzentrationslager, für die dortigen Bestrafungen und Hinrichtungen verantwortlich. Nach der Organisation der RSHA wurden alle diese Funktionen wie bisher ausgeübt, aber gemäß den Befehlen, die von Heydrich als Chef der RSHA unterzeichnet waren. Während Kaltenbrunner Chef der RSHA war, wurden die Befehle betreffend Schutzhaft, Verschickungen, Bestrafungen und Sonderhinrichtungen von Kaltenbrunner oder von Müller, dem Leiter der Gestapo, als Kaltenbrunners Vertreter, unterzeichnet.

(4) Met massale terechtstellingen door vergassingen werd in de zomer van 1941 een begin gemaakt. Zij duurden tot de herfst van 1944. Ik had persoonlijk tot 1 december 1943 de leiding over deze terechtstellingen in Auschwitz en weet op grond van mijn werkzaamheden bij de WVHA dat de verklaringen, die hier over het verloop van de terechtstellingen werden afgelegd, juist zijn. Alle massale terechtstellingen door vergassing stonden onder het rechtstreeks bevel van de RSHA. Ik kreeg van de RSHA alle bevelen tot uitvoering van deze massale terechtstellingen.

(4) Massenhinrichtungen durch Vergasung begannen im Laufe des Sommers 1941 und dauerten bis zum Herbst 1944. Ich beaufsichtigte persönlich die Hinrichtungen in Auschwitz bis zum 1. Dezember 1943 und weiß auf Grund meines laufenden Dienstes in der Überwachung der Konzentrationslager WVHA, daß diese Massenhinrichtungen wie vorerwähnt sich abwickelen. Alle Massenhinrichtungen durch Vergassung fanden unter dem direkten Befehl unter der Aufsicht und Verantwordtlichkeit der RSHA statt. Ich erhielt unmittelbar von der RSHA alle Befehle zur Ausführung dieser Massenhinrichtungen.

(5) Op 1 december werd ik hoofd van afdeling I van groep D van de WVHA. Ik werd daardoor tussenpersoon tussen de RSHA en de WVHA in de concentratiekampen en moest ervoor zorgen dat de bevelen van de RSHA werden uitgevoerd. Ik bleef in deze functie tot het einde van de oorlog. Oswald Pohl, hoofd van de WVHA, en Kaltenbrunner, hoofd van de RSHA, voerden dikwijls besprekingen over de situatie in de concentratiekampen en hielden voortdurend mondeling of schriftelijk contact met elkaar. Op 5 oktober 1944 overhandigde ik Kaltenbrunner in zijn werkkamer in de RSHA in Berlijn een uitvoerig verslag over het concentratiekamp Mauthausen. Ernst Kaltenbrunner verzocht mij hem de inhoud van dit verslag in het kort mee te delen en zei, dat hij geen enkele beslissing zou nemen voordat hij de gelegenheid had gehad de juistheid van dit verslag tot in elk detail te onderzoeken. Dit verslag ging over de tewerkstelling van honderden ter dood veroordeelde gevangenen - zogenaamde 'naamloze gevangenen'.

(5) [..] oorspronkelijke Duitstalige tekst wordt later toegevoegd

(6) De Endlösung van het Joodse vraagstuk betekende de algehele uitroeiing van alle Joden van Europa. In juni 1942 kreeg ik de opdracht in Auschwitz voor Ausrottungsleichterungen (uitroeiingsfaciliteiten) te zorgen. Destijds bestonden in het Gouvernement-Generaal reeds drie vernietigingskampen: Belzec, Treblinka en Wolzek. Deze kampen stonden onder het bevel van het Einsatzkommando der Sicherheitspolizei en SD. Ik bezocht Treblinka om te zien hoe de uitroeiing in haar werk ging. De kampcommandant van Treblinka vertelde mij, dat hij in een half jaar tijds tachtigduizend Joden had geliquideerd. Hij had hoofdzakelijk te zorgen voor de liquidatie van alle Joden uit het getto van Warschau. Hij gebruikte monoxidegas, maar volgens hem was deze methode niet erg efficiënt. Toen ik de gaskamers van Auschwitz gebouwd had gebruikte ik daarom Zyklon-B, een gekristalliseerd blauwzuur, dat wij door een kleine opening in de dodenkamers wierpen. Het duurde 3 tot 15 minuten tot de mensen dood waren, dat hing van de temperatuur af. Wij wisten dat de mensen dood waren doordat hun schreeuwen ophield. Gewoonlijk wachtten wij een half uur vooraleer wij de deuren openden en de lijken verwijderden. Nadat de lijken waren weggebracht, namen onze Sonderkommando's (speciale commando's) hen de ringen af en braken hen het goud uit de mond.

(6) Die 'Endlösung' der Judischen Frage bedeutete die vollständige Ausrottung aller Juden in Europa. Ich hatte den Befehl, Ausrottungserleichterungen in Auschwitz im Juni 1942 zu schaffen. Zu jener Zeit bestanden schon drei weitere Vernichtungslager im Generalgouvernement: Belzec, Treblinka und Wolzek. Diese Lager befanden sich unter dem Einsatzkommando der Sicherheitspolizei und des SD. Ich besuchte Treblinka, um festzustellen, wie die Vernichtungen ausgefuehrt wurden. Der Lagerkommandant von Treblinka sagte mir, dass er im Laufe eines halben Jahres 80 000 liquidiert hätte. Er hatte hauptsaechlich mit der Liquidierung aller Juden aus dem Warschauer Ghetto zu tun. Er wandte Monoxid-Gas an, und nach seiner Ansicht waren seine Methode nicht sehr wirksam. Als ich das Vernichtungsgebäude in Auschwitz errichtete, gebrauchte ich also Zyklon B, eine kristallisierte Blausäure, das durch eine kleine Öffnung in die Todeskammern eingeworfen wurde. Es dauerte 3 bis 15 Minuten, je nach den klimatischen Verhältnissen, um die Menschen in der Todeskammer zu töten. Wir wussten, wenn die Menschen tot waren, weil ihr Kreischen aufhörte. Wir warteten gewöehnlich eine halbe Stunde, bevor wir die Türen öffneten und die Leichen entfernten. Nachdem die Leichen fortgebracht waren, nahmen unsere Sonderkommandos die Ringe ab und zogen das Gold aus den Zähnen der Körper.

(7) Een andere verbetering tegenover Treblinka was, dat wij gaskamers bouwden waar tweeduizend mensen tegelijk in konden, terwijl de tien gaskamers in Treblinka elk slechts tweehonderd mensen konden bevatten. Wij selecteerden onze slachtoffers op de volgende manier: twee SS-artsen onderzochten de gevangenentransporten die in Auschwitz toekwamen. De gevangenen moesten langs een van de artsen lopen en die besliste dan over hen met een handbeweging. De mensen die werken konden werden naar het kamp gebracht. De anderen werden meteen naar de gaskamers gezonden. Kleine kinderen werden zonder onderscheid onmiddellijk vernietigd, daar zij nog niet konden werken. Vergeleken met Treblinka hadden wij nog een ander voordeel: in Treblinka wisten de slachtoffers bijna altijd dat zij gedood zouden worden, terwijl wij in Auschwitz probeerden hen om de tuin te leiden. Zij dachten dat zij ontluisd zouden worden. Natuurlijk begrepen zij ook wel eens meteen wat de werkelijke bedoeling was en daardoor kregen wij soms oproer en moeilijkheden. Heel dikwijls trachtten de vrouwen hun kinderen onder de stapels kleren te verbergen, maar wanneer wij ze vonden werden de kinderen natuurlijk ook de gaskamers ingestuurd. Wij moesten deze terechtstellingen in het geheim uitvoeren, maar de misselijk makende stank van bederf die ononderbroken van de lijkenverbranding opsteeg, verpestte de hele omgeving en alle mensen, die in de omliggende gemeenten woonden, wisten dat er in Auschwitz mensenvernietigingen aan de gang waren.

(7) Eine andere Verbesserung gegenüber Treblinka war, daß wir Gaskammern bauten, die 2000 Menschen auf einmal fassen konnte, während die 10 Gaskammern in Treblinka nur je 200 Menschen faßten. Die Art und Weise, wie wir unsere Opfer auswählten, war folgendermassen: zwei SS-Ärzte waren in Auschwitz tätig, um die einlaufenden Gefangenentransporte zu untersuchen. Die Gefangenen mußten bei einem der Ärzte vorbeigehen, der bei ihrem Vorbeimarsch durch Zeichen die Entscheidung fällte. Diejenigen, die zur Arbeit taugten, wurden ins Lager geschickt. Andere wurden sofort in die Vernichtungsanlagen geschickt. Kinder im zarten Alter wurden unterschiedlos vernichtet, da auf Grund ihrer Jugend sie unfähig waren, zu arbeiten. Noch eine andere Verbesserung, die wir gegenüber Treblinka machten, war diejenige, daß in Treblinka die Opfer fast immer wußten, daß sie vernichtet werden sollten, während in Auschwitz wir uns bemühten, die Opfer zum Narren zu halten, indem sie glaubten, daß sie ein Entlausungsverfahren durchzumachen hätten. Natürlich erkannten sie auch häufig unsere wahren Absichten und wir hatten deswegen manchmal Aufruhr und Schwierigkeiten. Sehr häufig wollten Frauen ihre Kinder unter den Kleidern verbergen, aber wenn wir sie fanden, wurden die Kinder natürlich zur Vernichtung hineingesandt. Wir sollten diese Vernichtungen im Geheimen ausführen, aber der faule und Übelkeit erregende Gestank, der von der ununterbrochenen Körperverbrennung ausging, durchdrang die ganze Gegend, und alle Leute, die in den umliegenden Gemeinden lebten, wußten, daß in Auschwitz Vernichtungen im Gange waren.

(8) Van tijd tot tijd kwamen er speciale gevangenen van het plaatselijke Gestapobureau. De SS-artsen doodden deze gevangenen door injecties met benzine. De artsen hadden de opdracht normale overlijdensakten op te stellen en konden de doodsoorzaak zelf kiezen.

(8) [..] oorspronkelijke Duitstalige tekst wordt later toegevoegd

(9) Van tijd tot tijd voerden wij medische experimenten uit op vrouwelijke gevangenen. Deze experimenten betroffen vooral sterilisatie en kanker. De meeste mensen, die door deze experimenten stierven, waren reeds door de Gestapo ter dood veroordeeld.

(9) [..] oorspronkelijke Duitstalige tekst wordt later toegevoegd

(10) Rudolf Mildner was van maart 1941 tot september 1943 hoofd van de Gestapo in Kattowitz en in die hoedanigheid leider van de politieke afdeling in Auschwitz, die de verhoren in de derde graad afnam. Hij zond dikwijls gevangenen naar Auschwitz die daar moesten opgesloten worden of terechtgesteld. Hij bezocht Auschwitz meerdere malen. De Gestapo-rechtbank, het SS-standgerecht dat mensen verhoorde die van bepaalde msidaden beschuldigd werden, zoals gevluchte krijgsgevangenen enz., kwam meermalen in Auschwitz bijeen en Mildner was dikwijls bij het verhoor van deze mensen aanwezig. Meestal werden zij meteen na de uitspraak in Auschwitz terechtgesteld. Ik liet Mildner de gaskamers in Auschwitz zien en hij was zeer geïnteresseerd, daar hij Joden uit zijn district voor terechtstelling naar Auschwitz moest sturen.

(10) [..] oorspronkelijke Duitstalige tekst wordt later toegevoegd

De voorliggende verklaring is waar; ik heb deze verklaring vrijwillig en zonder dwang afgelegd. Nadat ik mijn verklaringen heb doorgelezen heb ik ze ondertekend in Neurenberg, Duitsland, op 5 april 1946.

Die obrigen Angaben sind wahr; diese Erklärung gab ich freiwillig und ohne Zwang ab. Nach Durchlesen der Angaben habe ich dieselben unterzeichnet und vollzogen in Nürnberg, Deutschland, am fünften Tage des April 1946.

(w.g.) Rudolf Franz Ferdinand Höss

Handschrift van Rudolf Höss