De acties van de R.A.F.F. van Van Brussel tot aan de oprichting van het Leuvense Partizanenkorps in de herfst van 1941 bestaan voornamelijk uit het buit maken van wapens en materieel, het verspreiden van illegale verzetsbladen, maar spoedig volgen de eerste sabotagedaden. In de Centrale Werkplaatsen worden een aantal locomotieven onklaar gemaakt en grote hoeveelheden kostbare grondstoffen ontvreemd. In maart 1941 wordt voor de eerste maal de spoorlijn tussen Leuven-Brussel gedynamiteerd te Erps-Kwerps. Op 22 juni 1941 zetten de Duitsers hun offensief in naar het oosten -Operatie Barbarossa- en vallen de Sovjet-Unie binnen. Tegelijk wordt ook in het bezette België van dan af intensief jacht gemaakt op communisten en socialisten die tot dan toe getolereerd werden door de nazi's. Belgische Veiligheidsdiensten hadden de lijsten van alle gekende partijleden aan de bezetter overgemaakt en velen werden meteen opgepakt en opgesloten in het Fort van Breendonk dat tot Auffangsläger werd omgebouwd. Dag en nacht trekken Duitse konvooien met manschappen en materieel naar het Oostfront waarbij ze ook Leuven doorkruisen. Op 21 juli 1941 ondernemen Van Brussel, Seymens, Nijsen en Pierre Hermans een poging om de vijf spoorlijnen rondom Leuven te dynamiteren maar de actie faalt wegens gebrek aan ondervinding.

Sinds de bezetting ontstaan over het ganse land nieuwe verzetsgroepen, vooral ná 22 juni 1941. Het Onafhankelijkheidsfront wordt opgericht en op aandringen van de Communistische Partij worden binnen het O.F. de Gewapende Partizanen/Partisans Armée gesticht. Van Brussel onderhoudt nauwe contacten tussen zijn R.A.F.F. en de Partizanen en sluit zijn voltallige groep aan in de herfst van 1941. Seymens en Nijsen richten in Leuven een afdeling van de Gewapende Partizanen op. De sfeer wordt alsmaar grimmiger. Seymens en Nijsen gooien in oktober 1941 enkele Millsgranaten in de boekhandel van het VNV op de Bondgenotenlaan te Leuven. Pierre Hermans steekt een Duitse personenwagen die voor de Kommandatur stond in brand. Overal ontstaan afdelingen van de Partizanen, Luik, Brussel, Antwerpen en vooral in Charleroi waar de oud-Spanjestrijders Raoul Balligand en Victor Thonet door hun stoutmoedige acties zware schade berokkenen aan hun vijanden Duitsers en collaborateurs.

Na een aanslepende ziekte overleed de vader van Louis op 31 januari 1942. François Nijsen wordt begin 1942 tot Korpscommandant benoemd van de Partizanen in Tienen. In de zomer van 1942 dynamiteren Seymens en Hermans in de Centrale Werkplaatsen van de spoorwegen de olietanks, 15.000 liter stookolie alsook een paar Duitse aanhangwagens gaan op in de vlammen. Tevens wordt ook de schrijnwerkerij met vele kostbare machines vernield. De Duitsers zijn razend maar vinden niks wat naar de Partizanen wijst.

Op 12 september 1942 huwde Louis met de vier jaar jongere Simone Roelandts, die hij in 1938 had leren kennen bij de Rode Valken. Simone was de dochter van de vooroorlogse socialistische burgemeester van Kessel-Lo Alfons Roelandts, die inmiddels opgevolgd was door een collaborerende VNV'r. Het paar verkiest daarom in een andere stad te huwen en dat doen ze in Leuven. Schepen Nackaerts die het huwelijk afsloot zal enkele maanden later opgepakt worden door de nazi's en naar een concentratiekamp in Duitsland worden afgevoerd.

Een paar weken na hun huwelijk slaat op 12 oktober 1942 het eerste noodlot toe voor de Partizanen. Zowel Edmond Vandenheuvel, sectorcommandant voor gans Vlaanderen, en zijn adjunct Bob Dubois worden opgepakt. Ook Eduard Seymens en François Nysen worden door de Geheime Feldpolizei ingerekend. Seymens, Nijsen en Vandenheuvel worden zwaar gefolterd en opgesloten in het Fort van Breendonk. Op 12 december 1942 werden Seymens (24 jaar oud) en Nysen (21 jaar) gefusilleerd. Commandant Vandenheuvel werd op 6 januari 1943 als gijzelaar terechtgesteld. Bob Dubois kon tijdens zijn overplaatsing ontvluchten.

Hierdoor werd het Leuvense Partizanenkorps feitelijk onthoofd. Louis Van Brussel wordt aangezocht door het Commando van de Partizanen om de leiding van het korps over te nemen. Vanaf oktober 1942 werd Louis de nieuwe korpscommandant van Leuven en zal zich vanaf dan als Commandant Jean laten aanspreken. Zes weken na hun huwelijk moet het kersverse echtpaar Van Brussel aldus de vlucht nemen en onderduiken. Vanuit de illegaliteit reorganiseert Van Brussel het partizanenkorps. Geen gemakkelijke opgave om dan te overleven vanuit de clandestiniteit. De verplichte tewerkstelling naar Duitsland is dan al ingevoerd waarbij jonge mannen worden opgespoord en opgepakt om als werkslaven in verschrikkelijke omstandigheden in de Duitse wapenindustrie te worden gedumpt. Al het voedsel staat op de bon en kan alleen nog aangeschaft worden met rantsoenzegels. Bovendien wordt er door de Geheime Polizei voortdurend jacht gemaakt op de weerstand, daarbij overijverig geholpen door collaborerende verklikkers, de zogeheten V-mannen (Vertrouwensmannen of V-Leuten) en Zivilfahnders.

Vanaf januari 1943 zijn er in het Leuvense vier partizanenkorpsen actief: de 1ste Compagnie Seymens onder het commando van Jos Reniers; de 2de Compagnie Nysen o.l.v.; de 3de Compagnie Lambert, o.l.v. Germain De Becker alias Commandant Gerard en de 4de Compagnie Schreurs, o.l.v. George Mertens, alias Commandant Frans. De eerste twee compagnies werden genoemd naar de eerste Leuvense partizanencommandanten, de tweede naar Albert Lambert, commandant van Groep Lambert, die een inlichtingendienst over het Leuvense had opgebouwd en op 31 oktober 1942 in Beverlo werd gefusilleerd. De 4de compagnie was genoemd naar de 25-jarige legendarische oorlogsheld van de Eerste Wereldoorlog, Léon Schreurs van het 6de Linieregiment, die in 1914 in zijn eentje aan de Leuvense Tiense Poort de Duitse opmars had trachten te stuiten. Hij doodde daarbij tientallen Duitse Ulanen vooraleer zelf te sneuvelen.

Van januari 1943 tot aan de bevrijding in september 1944 regende het aanslagen en sabotageacties door de Gewapende Partizanen. De activiteitsverslagen van Van Brussel in zijn boek Partizanen in Vlaanderen zijn indrukwekkend en te uitgebreid om hier allemaal op te noemen. Aan gelijk welke verzetsactiviteit werd deelgenomen: het produceren en verspreiden van de clandestiene pers; dynamiteren van spoorlijnen, opslagplaatsen en militaire depots; aanslagen op bedrijven die voor de bezetter werkten; overvallen op geldtransporten om het verzet te financieren; vervalsen van identiteitspapieren, stempels en rantsoenzegels. De activiteitsverslagen van het Leuvens Partizankorps vermelden alleen al voor de eerste vijf maanden van 1943 53 geslaagde acties waaronder 21 aanslagen op spoorwegen, installaties en treinen met vijf zware ontsporingen en zeven sabotages. Bedrijven en opslagplaatsen van de Duitsers waren het doelwit. Zo ging 3.000 liter benzine verloren, 15.000 liter vitriool bestemd voor de aanmaak van springstoffen, duizenden kubieke meter hout, 15.000 liter stookolie, 800.000 kilogram haver en 100.000 kg stro werden vernietigd.