Intussen was op 27 juli 1942 de Dossin kazerne in Mechelen als verzamelkamp voor de te deporteren joden in gebruik genomen. Tussen 4 augustus 1942 en 31 juli 1944 zullen van hieruit 26 konvooien naar Auschwitz vertrekken. SS-Sturmbannführer Philipp Schmitt voert zowel het bevel over de Dossin kazerne als over het Fort van Breendonk. Aanvankelijk werden overwegend Joden opgesloten in Breendonk, maar vanaf de opening van Dossin werden er vooral verzetsleden opgesloten. Vooral de winter van 1942/1943 wordt een van de bloedigste episoden van de geschiedenis van Breendonk. Nadat de partizanen enkele nazi's hadden geliquideerd en de Duitsers als vergelding onschuldige burgers hadden opgepakt, werden alleen al tussen november 1942 tot maart 1943 41 gijzelaars terechtgesteld in Breendonk. Vele duizenden werden naar de concentratiekampen gedeporteerd. Van daar dat de partizanen besloten om te stoppen met het liquideren van Duitsers en werden collaborateurs, verraders en verklikkers hun volgende doelwit.

In Wallonië was men al eind 1942 begonnen met dit soort persoonsaanslagen. Zo werd op 19 november 1942 de collaborerende Rexistische burgemeester van Groot-Charleroi Jean Teughels doodgeschoten. Op 4 december 1942 werd aan de Schaarbeekse Poort in Brussel de 26-jarige SS-Untersturmführer August Schollen in een hinderlaag gelokt en door enkele Gewapende Partizanen geliquideerd. Korte tijd later zal ook het Leuvense Partizanenkorps overgaan tot liquidaties van collaborateurs en verraders. De eerste verklikker die door de Leuvense partizanen werd geëxecuteerd was de politieagent Pierre Bley van Wilsele, die voor veel geld verzetsleden en werkweigeraars verraadde aan de 'zwarte' burgemeester van Wilsele. Op 21 maart 1943 werd hij door enkele partizanen terechtgesteld, het begin van een lange lijst liquidaties en aanslagen.

Op 6 mei 1943 was de verrader Castermans het doelwit. Castermans was de directeur van de brouwerij van Haacht te Boortmeerbeek en een gekende Rexist. Hij oefende een waar schrikbewind uit in de brouwerij. Hij verplichtte alle jonge arbeiders naar de keuring te gaan om naar Duitsland te gaan werken. Wie afgekeurd werd vloog in de brouwerij buiten. Diegenen die naar Duitsland moesten beloofde hij een speciale premie die hij nooit uitbetaalde. Ondanks waarschuwingsbrieven, getekend door 'Het Korpscommando der Partizanen', ging hij onverminderd met zijn praktijken verder. In een laatste ultimatum werd hij ondanks zijn twee lijfwachten, door enkele partizanen geëxecuteerd. Het eerste wat zijn opvolger deed, was het uitschrijven van 40.000 Belgische franken aan beloofde premies voor de naar Duitsland gedeporteerde arbeiders...

De reeks aanslagen op collaborateurs en verraders bleef onverminderd toenemen. Enkele dagen later ontplofte te Wilsele een bom bij de Rexist Frank, die officier was bij de Zwarte Brigade en te Rotselaar werd op 10 mei 1943 een handgranaat in het Vlaams Huis bij de VNV-burgemeester binnen geworpen. De schade was enorm. Ook te Werchter wordt diezelfde dag het huis van de VNV-burgemeester, een officier van de Zwarte Brigade gedynamiteerd. Op 9 juni 1943 voeren de partizanen een bomaanslag uit tegen een ronselkantoor voor Oostfronters. De partizanen hadden vernomen dat boven de winkel van een fotograaf op de IJzerleen te Mechelen regelmatig vergaderingen van collaborateurs doorgingen en er op 9 juni een samenkomst en verwelkoming van Oostfronters zou doorgaan.

Partizaan Frans Storms: "We besloten een bomaanslag te plegen om de zwarten tot in hun nest te vervolgen. De bom was al een paar dagen van tevoren klaargemaakt door Georges Mertens: een emmer met een lading TNT uit de voorraad van Leuven, daarover brandmateriaal en een laagje groene zeep om alles te camoufleren en waar nog juist de lont voor de ontsteker uitstak. We reden met drie de stad binnen. Désiré (neef van Georges) vatte post aan de brug van Nekkerspoel. Hij had een stel kleren bij zich zodat ik mij bij de terugtocht kon omkleden. Met Georges reed ik naar de markt waar hij zijn fiets stalde en dan gingen we met ons twee, met de emmer, naar de IJzerleen. Georges ging aan de overkant van de straat staan en begon in de lucht te kijken, alsof hij vliegtuigen meende te horen. Er was wel niet veel volk op straat maar toch waren er voorbijgangers die ook stil stonden en met opgeheven hoofd de lucht begonnen af te speuren.
Ik had een overall met bijhorend petje van de spoorwegen aan, gekregen van vriend Bohets. Ik zette mijn fiets tegen de muur en stapte de winkel binnen. Er was niemand beneden. Met enkele stappen liep ik tot achteraan, zette de emmer neer en pakte naar het buisje vitriool dat in mijn borstzak zat. Het was de hoogste tijd want het buisje was lek en het vitriool had al een hele plek uit mijn overall geschroeid. Zodra het buisje was uitgekapt zette ik het op een lopen, recht naar buiten de fiets op en weg. Naar het schijnt ontwikkelde er zich nogal wat rook of vuur vooraleer de lading explodeerde, want na mij is er nog iemand van de straat binnengelopen om de fotograaf te verwittigen. Die man, hij had een frituur aan het station, zou de volle lading krijgen: een oog kwijt en de helft van zijn gezicht vol splinters. Hij werd in mijn plaats aangehouden maar al vlug vrijgelaten. Verder werd het huis zelf, samen met het huis van Anna Mertens, zwaar beschadigd. De vergadering boven heeft dan ook niet meer plaatsgegrepen.

Nog terwijl ik wegfietste hoorde ik de ontploffing maar ik reed in één ruk door naar Nekkerspoel waar Désiré me een andere vest gaf en mijn overall meepakte. Onder de overall droeg ik een korte broek zodat ik er vrij onschuldig moet uitgezien hebben. Over Bonheiden en Rijmenam reed ik dan terug naar Boortmeerbeek. Ook Georges en Désiré reden ieder langs een andere weg naar huis. Langs de zuster van Mertens om vernamen wij dat de schade heel groot was. Onder de Mechelse bevolking konden wij heel wat reacties op deze toch wel gedurfde actie vernemen: dat ging van leedvermaak tot 'ze hadden dat al veel eerder moeten doen. Bij de fotograaf was immers al eens eerder een ruit ingegooid." Bron: Partizaan Storms (Ward Adriaens)

Enkele dagen later hebben de partizanen minder 'geluk'. Op 11 juni 1943 heeft een gewapend treffen plaats tussen een patrouille Feldgendarmen en partizanen. Detachementscommandant Eugène Haesaerts krijgt een kogel in de buik en valt zwaargewond neer. Zijn makker, oud-Spanjestrijder Georges Omloop die in in die Spaanse Burgeroorlog een oog verloor, laat zijn gevallen kameraad niet in de steek en opent het vuur maar krijgt een kogel in de hals en is op slag dood. De gewonde Haesaerts wordt opgepakt en zal later geëxecuteerd worden door de nazi's. De partizanen zinnen op wraak. In Wijgmaal woont een lid van de Zwarte Brigade die het de partizanen bijzonder moeilijk maakt. Vleughels krijgt de opdracht om hem te liquideren. Weken wordt de collaborateur gevolgd maar 'ze krijgen 'm maar niet te pakken'. Louis Van Brussel besluit om er zich persoonlijk mee te moeien: "Als ik mij op 18 juni van Wespelaar naar Leuven begeef ontmoet ik het 'Varken', zoals de kerel genoemd wordt, precies aan de brug te Wijgmaal. Ik ben helemaal alleen, volg de verrader een paar kilometer langs de kanaaldijk en schiet hem vijf kogels in het lichaam. Georges Omloop is reeds een eerste maal gewroken. Gérard denkt dat zijn adjunct Vleughels de liquidatie uitgevoerd heeft en staat versteld als ik hem de ware toedracht vertel."

De aanslagen op collaborateurs zal nog blijven toenemen, vooral dan in 1944 wanneer de verzetsgroepen vernemen dat de Geallieerden hun Landing voorbereiden aan de kusten van het kanaal, die ook effectief zal plaatsinden op 6 juni 1944. Uit de activiteitsverslagen blijkt de grimmige spiraal van geweld tussen witten en zwarten:

10.02.1944: Te Leuven wordt de Gestapo-agente Irène Ickx in de Vlamingenstraat terechtegesteld; te Kessel-Lo wordt de collaborateur, werkoverste van de Centrale Werkplaatsen, Buellens, in volle dag, tot grote opluchting van alle arbeiders op de Diestesteenweg terechtgesteld. 01.04: Te Wijgmaal wordt de vrouw van een Todt-man [Organisation Todt], die als verklikker in dienst van de bezetter stond, terechtgesteld. 8.04: Te Sint Katelijne Waver wordt L. Keller, lid van de Zwarte Brigade terechtgesteld. 18.04: Te Putte bij Mechelen wordt de verrader Frans Bogaerts, een SS'-r, terechtgesteld. 22.04: Te Kessel-Lo wordt tijdens de zegelactie op het gemeentehuis de plaatselijke leider der Dietse Blauwvoetvendels (Hitlerjeugd) Antoon Walderus, terechtgesteld.

28.04: Te Keerbergen wordt de SS'r Roger Deweerdt op de tram Keerbergen-Mechelen geliquideerd. Hij deed wachtdienst in de Gestapobuilding op de Louizalaan te Brussel en was verantwoordelijk voor de dood van tientallen en tientallen Joodse mannen, vrouwen en kinderen die hij persoonlijk uit de villa's in Keerbergen en Rijmenam haalde en aan de Duitsers als slachtvee overmaakte. 30.04: Te Wespleaar wordt de V.N.V.-schepen Francis terechtgesteld die ondermeer jacht op de Partizanen gemaakt had. 9.06: Te Kessel-Lo wordt de Gestapo Brants neergeschoten. 18.06: Te Wespleaar wordt het huis van verrader Masy gedynamiteerd en zijn vrouw gedood. 21.06: Te Testelt wordt het postkantoor overvallen en een V.N.V.-verrader neergeschoten. 10.07: Te Wijgmaal wordt Julia Nijs, medewerkster aan de 'Brüsseler Zeitung' en gekend verraadster terechtgesteld.