Op 4 september 1944 werd Leuven bevrijd en de rest van het land zal spoedig volgen. In het noorden van de provincie Antwerpen werd nog hevig slag geleverd (20 oktober werd Essen bevrijd) en ook nadat de Haven van Antwerpen werd bevrijd werd er nog lang aan de Scheldemonding gestreden en werden pas tussen 1 en 3 november '44 Heist, Knokke-Zoute, Knokke, Zeebrugge en Ramskapelle bevrijd door de Canadezen. Tussen 2 en 12 september alleen al zullen aan de zijde van de Geallieerden meer dan 1.000 leden van het verzet sneuvelen in de strijd. Op dinsdag 5 september 1944 denken de Nederlanders dat na de bevrijding van België het meteen de beurt is aan Nederland en tijdens die 'Dolle Dinsdag' wordt uitbundig de bevrijding van Nederland gevierd. Véél te voorbarig blijkt, want de opmars van de geallieerden wordt door hevig verzet van de Duitsers vroegtijdig afgeremd. Op 17 september 1944 start Operatie Market Garden, het geallieerde offensief om de 4 bruggen te veroveren over het Maas-Waal kanaal, maar na hevige gevechten met de Duitsers moeten de geallieerden zich terugtrekken en op 25 september hun mislukking toegeven. Door deze tegenslag wordt de oorlog nog eens met meer dan zes maanden verlengd. De Nederlanders moeten nog de hongerwinter doorstaan voor de bevrijding pas acht maanden[!] nà de bevrijding van Antwerpen op 5 mei 1945 een feit zal zijn.

De kopstukken van de Belgische collaboratie, onder hen onder meer Jef Van de Wiele, Dr. Borms en C. Verschaeve, waren intussen gevlucht naar Duitsland en vormden in Bad Pyrmont een zogeheten 'Regering in Ballingschap', Landsleiding genoemd, in afwachting van hun terugkeer. De Duitsers bereiden intussen in het grootste geheim een nieuwe inval van België voor, de Slag om de Ardennen, en ook de collaborateurs werden in de voorbereidingen betrokken. Jef Van de Wiele, Landsleider en commandant van DeVlag en Léon Degrelle van REX, hielden zich klaar om met de hulp van de nazi's, het land te heroveren en hadden reeds zwarte lijsten aangelegd van iedereen die zou worden geliquideerd wanneer de macht heroverd werd.

In diezelfde periode zette het Derde Rijk haar nieuwste geheime wapens in: de zogenaamde 'vliegende bommen', de V-1 en V-2. Op 7 oktober 1944 ontplofte de eerste V-2 in Brasschaat. Tot 30 maart 1945 zullen ruim 8.700 'vliegende bommen' op ons land worden afgevuurd en ontzettend veel dood en vernieling zaaien. In september 1944 waren honderdduizenden landgenoten in Duitsland achtergebleven. Tienduizenden Joden uit België, verzetsleden, politieke gevangenen enz. zaten opgesloten in de concentratiekampen. 300.000 Belgen zullen pas nà mei 1945 wanneer het doek is gevallen over het Derde Rijk, terugkeren naar België.

In die gespannen eerste maanden na de bevrijding van België, moest de Belgische Regering in Ballingschap onder leiding van Eerste-minister Hubert Pierlot, die pas op 8 september voet op het vaste land zal zetten, trachten orde in de chaos te brengen. De straatrepressie door al dan niet vermeende verzetsleden, het zgn Operetteverzet (zogenaamde 'verzetsleden' die pas op de laatste minuut op de trein van de weerstand waren gesprongen nàdat de overwinning in zich kwam), gingen zich te buiten aan verschrikkelijke afrekeningen en geweld tegen al dan niet vermeende collaborateurs. Dit tot grote schaamte en frustratie van de èchte weerstand-van-het-eerste-uur die vol afschuw haar rug keerde naar deze 'smeerlapperijen': kaalgeschoren vrouwen, mannen met bloedneuzen, verbrijzelde etalages en geplunderde interieurs domineerden het straatbeeld van de eerste dagen en weken na de Bevrijding. Een Canadese soldaat die in Oostende getuige was van enkele uitspattingen van het straatgeweld schreef hier later over: "Wij moeten hun dikke konten bevrijden, maar zijzelf amuseren zich liever met het aframmelen van naakte meisjes. Waarom vechten de Belgen verdomme niet tegen de Duitsers in plaats van tegen kinderen?"

Generaal Eisenhower, Amerikaanse bevelhebber van de Geallieerden, was van oordeel dat het beëindigen van de oorlog slechts een kwestie was van enkele weken, hooguit een paar maanden, en drong aan op de ontwapening van het verzet. Hij bedankte het Verzet en schreef in een dagorder op 3 oktober 1944 aan de verzetsgroepen: "The success which has attended our arms has led us out of Belgium into other theatres of operations. Fighting is therefore over for most of you as soldiers of resistance groups. This does not necessarily mean that your services are no longer needed. The war is being carried out into the enemy's country, and if you are required by your government to continue the struggle as members of the Regular Armed Forces, I shall be proud to have you once more under my command."

Op 10 oktober 1944 ging Generaal Pire over tot de ontbinding van zijn verzetsgroep het Geheim Leger en ook Robert Leclercq volgde spoedig en ontbond de beruchte sabotagegroep Groupe G. Echter het Onafhankelijksfront, waarvan ook de Gewapende Partizanen deel uitmaakten, weigerden aanvankelijk te ontwapenen, omdat zij van oordeel waren -en terècht zo zal later blijken!- dat zo lang de Duitsers niet verslagen waren er geen sprake van kon zijn dat het Verzet zou opgedoekt worden. Overal in het land stijgen protesten op en wordt er gemanifesteerd tegen de ontwapening van het verzet. Op 25 november 1944 kwam het tot een grote krachtmeeting in Brussel wanneer duizenden verzetsleden en partizanen hun ongenoegen uiten over de houding van de Belgische Regering t.a.v het Verzet. Een grote groep van de Gewapende Partizanen onder leiding van Commandant Jean -Louis Van Brussel- nam deel aan de protestmanifestatie. Het kwam in Brussel tot zware rellen met de Rijkswacht. Partizanen werd hard aangepakt. Ook Louis Van Brussel deelde in de klappen.

Frans Storms: "We trachtten door te stoten naar de Wetstraat maar daar werden we opgewacht door de ordestrijdkrachten. Ik kreeg matrakslagen op mijn rug. Mijn nieren werden geraakt want nog dagen later heb ik bloed geplast. Een week later stonden de sporen van matrakken en geweerkolven in mijn rug geprent. Ook Louis Van Brussel werd er voor mijn ogen door meerdere gendarmen vakkundig afgeslagen. Ik dacht echt dat zij hem zouden doodslaan en ik kon er niets aan doen want ik lag op de grond te rollen terwijl de Rijkswachters mij trapten en sloegen." Rijkswachters openden even later het vuur op de manifestanten. Er vielen gelukkig geen doden maar 45 demonstranten werd wel gewond. Het Onafhankelijkheidsfront zwichtte uiteindelijk en bond in. Frans Storms: "Uiteindelijk heb ik een oude verroeste revolver ingeleverd en daarmee was het verzet ontwapend."

Groot was dan ook de woede en frustratie van de Partizanen en andere verzetsleden wanneer slechts enkele weken later -16 december 1944- het Ardennenoffensief ontketende en ons land ei-zo-na opnieuw onder de voet werd gelopen door de nazi's. De Amerikaanse Geallieerde Strijdkrachten slaagden er echter in, maar wel met groot verlies aan mankracht en materieel, deze fel verzwakte heruitgave van de Blitzkrieg van 10 mei 1940, ternauwernood af te weren en op 5 januari 1945 werden de Duitsers definitief terug over de grenzen gedreven.