De Jodenuitroeiing tijdens de Tweede Wereldoorlog bleek een erg lucratief neveneffect te hebben voor de nazi's. Voor zover Joden (en ook zigeuners!) al niet beroofd waren in hun land van oorsprong van hun baan, hun zaak, hun eigendommen, kunst, geld en juwelen, stond hun nog een laatste grote plundering te wachten in de concentratiekampen. De vele duizenden gedeporteerden die toekwamen met de transporttreinen, meestal veewagens waar ze soms met honderd opeen gepakt werden, werden reeds bij aankomst op het perron (Die Rampe) beroofd van al hun bagage. Na de selectie waarbij enkel de jonge en gezonde Joden en zigeuners de catastrofe nog even zouden overleven, ging het overgrote deel van de slachtoffers meteen richting gaskamers en crematoria. Meestal een uur na aankomst in Birkenau, waren meer dan de helft van de pas aangekomenen al vermoord.

Rondom de moordfabrieken ontstond een ganse industrie van recuperatie van alles wat de slachtoffers na hun dood achterlieten: massale hoeveelheden klederen, schoenen en allerhande voorwerpen vielen zomaar in de handen van de roofzuchtige nazi's, die er gretig van gebruik maakten om hun eigen tekorten ontstaan door oorlog en verlies van materieel en mensen weer aan te vullen. De beelden van bergen haar, brillen, been- en armprotesen, vaten vol gouden kiezen die de slachtoffers na vergassing uit hun mond werden gebroken... al die reusachtige opgestapelde 'stille getuigen' van menselijk leven, spreken nog steeds tot ieders verbeelding.

Belangrijkste figuur die de roof in de gevangenen- en concentratiekampen moest organiseren was SS-Obergruppenführer Oswald Pohl die binnen de SS de chef was van de Hauptamtes Verwaltung und Wirtschaft (hoofdbureaus administratie en economie) en binnen het rijksministerie van binnenlandse zaken was hij chef van de Hauptamtes Haushalt und Bauten (hoofdbureaus voor het budget en gebouwen). Vanaf 31 januari 1942 werden alle verantwoordelijkheden van Pohl gebundeld binnen een aparte afdeling van de Reichsführung-SS.

Eén van Pohl's bijzondere taken was de recuperatie van goud. Ten tijde van het Neurenbergproces werd hij op 4 juni 1946 hieromtrent gepolst door psychiater Leon Goldensohn aan wie hij erkende dat hij wist van de inbeslagname van gouden tanden: "Ze waren er nu eenmaal, en ik moest ze naar de Rijksbank brengen, dus dat heb ik gedaan. Ik heb nooit de gouden tanden en bruggen persoonlijk geïnspecteerd omdat ik het te druk had met andere zaken. Dacht u dat ik zelf naar beneden ging om de vrachtwagens uit te laden en de zakken te openen om te kijken wat erin zat? Ik was een druk bezette chef!" Pohl ontkende niet dat er bloed aan het goud kleefde: "Dat het afkomstig was van omgebrachte Joden, dat wist ik en dat wist iedereen. Maar ik raakte het niet aan. Het werd alleen maar door Himmler via mijn bureau naar de Rijksbank gestuurd."

SS-Obergruppenführer Oswald Pohl voor zijn rechters

Het document dat hierna in blijlage volgt en in Neurenberg het nummer Document 1257 meekreeg, is een rapport dat Oswald Pohl op 6 februari 1943 publiceerde en voorafgegaan werd door de volgende begeleidende commentaar waarin hij zich bekloeg over het groot aantal 'lompen en vodden' die de Joden bij zich hebben en ook over het tekort aan treinen en hij daarom al de buitgemaakte goederen in magazijnen moet opslagen tot het weer kan doorverzonden worden:

"In bijgevoegde bijlage vindt men een overzicht van de hoeveelheden van Joden herkomstige goederen, die tot op heden uit de kampen Auschwitz en Lublin konden verzonden worden. Op te merken valt dat er zich zeer veel lompen tussen bevinden, waardoor de hoeveelheid nog bruikbare kledingstukken (vooral mannenkleding) in aanzienlijke mate vermindert... Wat ons vooral hindert zijn de moeilijkheden die wij ondervinden in verband met het verzenden per spoor. Door het tekort aan treinen liepen de verzendingswerkzaamheden vertraging op, waardoor het tot te grote ophoping van goederen in de kampen kwam. Vooral de sinds december 1942 bestaande transportmoeilijkheden naar de Oekraïne hebben meegebracht dat de voor de aldaar wonende Volks-Duitsers bestemde oude kleren niet konden geleverd worden. Bij Litzmannstadt werd een zeer grote stapelplaats ingericht, waar de goederen in massa liggen te wachten, om bij de eerste gelegenheid naar de Oekraïne te worden doorgestuurd..."

Oswald Pohl dook na de oorlog onder in het noorden van Duitsland, maar werd op 27 mei 1946 herkend en ingerekend door Britse militairen. In 1947 werd Pohl berecht door een Amerikaans Tribunaal en op 8 juni 1951 opgehangen. In de hierna volgende bijlage worden de massa's goederen opgesomd die werden verzonden uit 'slechts' twee kampen, Lublin en Auschwitz, en dat was nog maar in februari 1943... het plunderen en moorden was maar net op dreef gekomen en zou nog twee jaar blijven escaleren...