Ondergang en val. Inleiding door Barrie Pitt bij de eerste uitgave [1972!]
In de avond van de 15de januari 1946 lag een man in een cel in de gevangenis can Neurenberg in doodsstrijd. Zijn krampachtige stuiptrekkingen werden gezien door een waakzame
wachter, maar toen de arts kwam, kon geen menselijke hulp meer baten. Een kleine gifcapsule, zorgvuldig gehouden sinds het einde van de oorlog, had zijn onontkoombare
dood enkele uren bespoedigd.
Ongeveer veertien dagen tevoren had hij in de beklaagdenbank gestaan en gehoord hoe de president van het Tribunaal van Neurenberg de volgende
fatale woorden uisprak: "Hermann Wilhelm Göring, het Internationaal Miliatair Tribunaal heeft u op alle punten van de aanklacht schuldig bevonden en veroordeeld tot de
dood door de strop". Zijn verzoek om voor een vuurpeloton te mogen sterven, werd van de hand gewezen en voor een man die zichzelf altijd als een aristocraat had beschouwd,
was dood door ophanging, als een gemeen misdadiger, onaanvaardbaar. Het zou interessant zijn om eens precies te weten hoe hij het zelfmoordmiddel verkregen en succesvol
verborgen had kunnen houden.¤
Het is wellicht een ironische speling van het lot , dat Göring in de laatste maanden van zijn leven, toen hij op Spartaanser dieet stond dan zijn gewoonte was,
waarbij hij tevens gedwonen was zich te onthouden van verdovende middelen, hij weer dezelfde kwaliteiten ten toon spreidde die van een ontevreden ex-officier de Plaatsvervangend
Führer van nazi-Duitsland hadden gemaakt - kwaliteiten die in de laatste oorlogsjaren niet bijzonder naar voren waren getreden. Hij bezat inderdaad een helder verstand, hij was in staat
zich met enorme energie op om het even welk nieuw en belangwekkend project te werpen, hij was een goed spreker en er ging een zekere snoeverige bonhomie van hem uit
die, al maakte ze hem niet geliefd, hem in elk geval tot een der weinige mannen rond de Führer maakte die door de buitenlandse diplomaten werd gerespecteerd.
De eerste jaren van zijn lidmaatschap van de Nationaal-Socialistische Partij zijn een veelbewogen periode geweest in het leven van Hermann Göring. Tijdens de voortijdige
'putsch' van München in 1923 werd hij in de buurt van het Beierse ministerie van Oorlog ernstig gewond door geweerschoten en toen hij poogde het land te verlaten, werd hij
bij Garmisch gevangen genomen, doch met hulp van zijn echtgenote slaagde hij erin te ontsnappen en de grens naar Oostenrijk over te steken. In die dagen waren zijn
wonden ontstoken en om de pijn te verzachten, kreeg hij morfine. Hoewel hersteld van zijn verwondingen, was hij verslaafd geraakt aan het pijnstillend verdovend middel en hij was tweemaal
in het Langbro krankzinnigengesticht geweest, alvorens hij genezen werd verklaard en naar Duitsland kon keren.
Na Hitlers benoeming tot Rijkskanselier in 1933 werd Göring minister van Binnenlandse Zaken van Pruisen en alras begon toen zijn taak, betrouwbare nazi's op sleutelposities
te plaatsen bij de politie - nu verdwenen de laatste sporen in een Duitsland van een democratisch regime. Het was in deze periode, dat Göring door het oprichten van de beruchte Gestapo
en het stichten van concentratiekampen - die zich over geheel veroverd Europa als een dodelijke schimmel zouden verbreiden - de fundamenten heeft gelegd voor het werk
dat Heinrich Himmler later zo meedogenloos en efficiënt zou uitbreiden.
De periode van zijn grootste bijdrage aan de groei van het Derde Rijk begon, toen hij zijn plaats als afgevaardigde voor Beieren in 1928 in de Rijksdag innam en
bereikte haar hoogtepunt in 1938 door zijn aanpak van de zo succesvol verlopen 'Anschluss' van Oostenrijk. Maar van 1939 af, toen zijn verhouding met Hitler verslechterde en
von Ribbentrop in diplomatieke aangelegenheden meer en meer het vertrouwen van de Führer genoot, ging Göring zich hoe langer hoe meer aan allerlei luxe te buiten, hij begon
weer drugs te gebruiken en concentreerde zijn gehele energie op de verwerving van een groot persoonlijk fortuin. Het is natuurlijk mogelijk dat de verslechtering
van zijn relatie tot Hitler, ondanks zijn staat van dienst wat betreft zijn hulp bij de vestiging van de nazi-staat - en tegelijkertijd van Hitler zelf - in een onaantastbare positie,
ten dele het resultaat was van de opzettelijke 'verdeel-en-heers-politiek' van de Führer. Hitler redeneerde dat, zo lang de partijjleden om hem heen met elkaar wedijverden
om zijn gunsten, zij minder bereid zouden zijn te intrigeren om zijn positie als staatshoofd te usurperen [de historicus Ian Kershaw noemt het 'naar de Führer
toewerken', V.org].
Enkele
uren voor hij zou worden opgehangen, pleegde Hermann Göring zelfmoord door een potassium cyaankali capsule in te slikken
Maar als Opperbevelhebber van de Luftwaffe toen de oorlog uitbrak, moet Göring wel hebben gehoopt zichzelf weer in zijn oude positie te kunnen herstellen. Hij had voorspeld
dat zijn geliefde bommenwerpers de weg zouden bereiden voor Duitslands oprukkende legers in een nieuwe wijze van oorlogvoering - de Blitzkrieg - en hij bereikte
ook successen: Warschau, Rotterdam en Belgrado vielen hulpeloos onder de mokerslagen van de Luftwaffe. Maar de Slag om Engeland bereidde de Luftwaffe, waar Göring zo op
snoefde, haar eerste mislukkingen. Zij slaagde er niet alleen niet in deze wanhopige strijd te winnen, doch evenmin wist zij te verhinderen dat vijandelijke vliegtuigen
tot diep in het Reich zelf binnendrongen. Met typisch gebral had Göring gesnoefd dat dit nooit zou gebeuren. Doch toen hoe langer hoe meer Duitse steden geteisterd werden
door steeds heviger luchtaanvallen, begon zijn geloofwaardigheid te tanen.
Görings belangstelling voor Duitslands veroveringen was hoofdzakelijk economisch van aard. Slechts de bijdrage die de veroverde landen aan Duitslands oorlogsinspanning
konden leveren, interesseerde hem en de gevolgen van deze plunderingen van de onderworpen volkeren boezemden hem niet de minste belangstelling, want hij zag ze slechts
als leveranciers van levensmiddelen, oorlogsmaterieel en slavenarbeid. Het was Göring die Heydrich - Himmlers plaatsvervanger - [op 31 juli 1941, V.org] het bevel
gaf over te gaan tot de infame 'Endlösung' van het jodenprobleem, hetgeen voor Heydrich machtiging betekende om genocide te bedrijven en miljoenen joden werden vermoord alvorens tenslotte
het Derde Rijk viel onder de geallieerde stormloop.
Het Proces van Neurenberg verschafte Göring een toneel voor zijn laatste optreden in een spektakelstuk. Door tekenaars in de geallieerde pers vaak afgebeeld als
een dikke hansworst toonde hij zich nu, volgens de woorden van Sir Norman Birkett: 'Minzaam, schrander, handig, bekwaam, vindingrijk...' - kwaliteiten die voor vele
aanwezigen als een verrassing kwamen. Dat hij dergelijke kwaliteiten bezat, was Hitler natuurlijk goed bekend. De Führer had er al lang gebruikt van gemaakt ter
verwezenlijking van zijn eigen streven, zoals hij allen uit zijn omgeving placht te gebruiken.
Maar het waren Görings andere eigenschappen die essentieel waren voor het nationaal-socialistische leiderschap, die hem onvermijdelijk voor het internationale
gerechtshof zouden brengen: cynisme en uiterste meedogenloosheid, gepaard gaande met een onwankelbaar geloof aan het politieke credo van het
nationaal-socialisme.
¤ V.org: In februari 2005 beweerde Herbert Lee Stivers in de Los Angeles Times dat hij Göring de zelfmoordpil gaf. Ten
tijde van het Neurenberg proces behoorde de toen 19-jarige Amerikaanse soldaat tot het bewakingskorps van het Militaire Tribunaal, waar ook de misdadigers zaten
opgesloten in individuele cellen die zich in de kelders van het gerechtsgebouw bevonden. Stivers had zestig jaar lang gezwegen, 'uit angst om alsnog vervolgd te
worden door het Amerikaanse leger'. Op aandringen van zijn dochter zocht hij opeens de publiciteit. Stivers wist het nu wel zeker: "Ik gaf hem die pil."
Die bewuste cyanide capsule zat verborgen in een pen die hij, op verzoek van een aardig jong meisje dat hij net was tegengekomen en haar het hof maakte, had
binnengesmokkeld in de cel van Göring. Stivers beweerde dat hij meende dat het om een medicijn ging, maar na de zelfmoord van Göring begon het hem te dagen dat
hij er was ingeluisd. [sic]
Echter, twee weken na zijn zelfmoord had Göring reeds in een afscheidsbriefje laten weten dat de capsule "al heel lang" in zijn bezit was. Net zoals de
zelfmoord van Rudolf Hess, zal ook die van Göring nog heel lang discussiestof blijven voor speculanten en negationisten en voor hen die aan dergelijke bijkomstigheden
zoveel belang aan blijven hechten. Görings snoeverige voorspelling naar het [=zijn] einde toe: "Ooit zullen jullie onze beenderen in marmeren doodskisten
leggen", is tot op heden nog niet bewaarheid. Dat zal ook geen makkelijke 'klus' worden: na zijn zelfmoord werd Göring gecremeerd en zijn asse
verstrooid in de Conwentzbach in München, een bijriviertje van de Isar...
Voor wie naar parallellen zoekt met de tegenwoordige toenemende moslimofobie en vreemdelingenhaat in de Lage Landen, de rest van Europa en in de V.S., kan
deze misschien herkennen in de hierboven geciteerde uitspraak van Hermann Göring, lange tijd de gedoodverfde opvolger van de Führer, ten tijde van het Neurenbergproces:
"
Natuurlijk wensen gewone mensen geen oorlog, maar hoedanook, het zijn steeds de leiders van het land die de te volgen politieke koers bepalen en het is altijd erg eenvoudig geweest
om het volk ergens voor op te zwepen, of het nu gaat in een democratie, onder een fascistische dictatuur, parlement of onder een communistische dictatuur. Stem of geen stem,
het volk kan er altijd toe gebracht worden precies dàt te doen dat wat haar leiders van haar verwachten. Het werkt heel simpel. Het enige wat je moet doen is het volk wijsmaken
dat ze worden belegerd, en beschuldig de pacifisten van gebrek aan patriottisme en het blootstellen van het land aan het gevaar. Het werkt in elk land op dezelfde
manier."
Lees ook op Verzet.org:
• Rijksmaarschalk Hermann Göring, de 2de man achter Hitler
Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org:
• Heinrich Himmler - De architect van de holocaust (Richard Breitman)
• Discipelen van de Duivel. Hitler en zijn handlangers (Anthony Read)
• Een staat van fatsoen (Hans Peter Bleuel)
• Het geschenk voor de Führer (Joseph Kessel)
• Hitlers Beulen (Guido Knopp)
• Hitlers Gewillige Beulen (Daniel Jonah Goldhagen)
• Intimi rond Adolf Hitler. Een sinister gezelschap (Dr. H. Van Capelle)
• Hitlers moordenaars-De geschiedenis van de SS (Guido Knopp)
