Afbeelding rechts: jonge mooie Joodse meisjes en vrouwen waren een gewild studieobject voor Prof. Carl Clauberg, Dr. Jozef Mengele en hun teams. Hiernaast een jonge Jodin die herhaaldelijk aan haar borsten werd geopereerd

Eén van de belangrijkste hoofdrolspelers en spilfiguur in dit ganse sterilisatie- en euthanasieproces was Dr. Karl Brandt (1904-1948). Brandt was tevens lijfarts van Adolf Hitler, Gruppenführer in de SS, Generalleutnant van de Waffen SS, Rijkscommissaris voor de Gezondheid en Gezondheidszorg en lid van de Raad voor Onderzoek. Vanuit zijn hoofdkantoor te Berlijn dirigeerde hij het sterilisatie- en euthanasieproject over het ganse Derde Rijk en vooral wat de medische kant van de zaak betrof, al zijn artsen-medewerkers in de concentratiekampen opgezet in Duitsland en het Generaal-Goevernement in Oost-Polen en Russisch bezet gebied. Brandt noemde het cynisch de 'genadedood', zijn euthanasieteam zal hij later op groteske wijze omdopen tot "Liefdadige Stichting voor Institutionele Zorg".

Na de oorlog werd Brandt op 23 mei 1945 door de Britten gearresteerd. Tijdens het beruchte Artsenproces (officieel: Verenigde Staten van Amerika vs. Karl Brandt) dat in tegenstelling tot het grote Neurenberg Proces van Neurenberg niet voor het Tribunaal werd gehouden maar voor een Amerikaanse militaire rechtbank te Neurenberg werden 23 artsen ervan beschuldigd betrokken te zijn geweest bij medische experimenten op gevangenen. Het proces duurde van 9 december van dat jaar tot 20 augustus 1947. Van de 23 verdachten werden er zeven volledig vrijgesproken, zeven anderen kregen de doodstraf door ophanging en de rest kreeg gevangenisstraf variërend, van tien jaar tot levenslang. Bij de zeven ter dood veroordeelden was ook Dr. Karl Brandt die op 2 juni 1948 in de gevangenis van Landsberg werd opgehangen.

Kamparts en SS-officier Professor Carl Clauberg (afbeelding links), specialist in gynecologie, die ontelbare slachtoffers steriliseerde of castreerde in Auschwitz, werd na de oorlog aangehouden en opgesloten door de Russen en veroordeeld tot 23 jaar cel, maar kwam echter bij een gevangenenruil reeds in 1955 vrij en vluchtte naar West-Duitsland. Na protesten van kampoverlevenden werd hij in West-Duitsland opnieuw gearresteerd, aangeklaagd en in afwachting van zijn proces opgesloten in de gevangenis van Frankfurt. Op 9 augustus 1957 heeft Clauberg zich verhangen in zijn cel.

Kamparts Dr. Jozef Mengele, vooral berucht om zijn passie voor tweelingen waarop hij gruwelijke experimenten uitvoerde, kon na de oorlog enkele jaren onderduiken maar zijn naam wordt genoemd, zijn misdaden worden stilaan bekend en hij wordt opgespoord. In juli 1948 vlucht hij naar Zuid-Amerika. Er wordt voortdurend op hem jacht gemaakt, onder meer door Simon Wiesenthal, maar is zijn rechters altijd een stap voor en blijft aldus onvindbaar en ongrijpbaar. Bijna 68 jaar oud, overleed Mengele op 7 februari 1979 ten gevolge van een beroerte, tijdens een zwempartij met enkele Oostenrijkse vrienden in Bertioga ten zuiden van Sao Paulo (Argentinië.)

SS-Sturmbannführer Dr. Horst Schumann, kamparts in Auschwitz sinds 28 juli 1941, was voordien directeur van het euthanasie-instituut Grafeneck in Wurttemberg en zes maanden later van Sonnenschein. Net zoals Professor Clauberg was hij in Auschwitz naarstig op zoek naar snelle en efficiënte sterilisatie methodes. Daarvoor had hij in Birkenau (Auschwitz II) een speciale röntgen-installatie laten opzetten in één van de barakken. Daar experimenteerde Schumann met bestralingen in verschillende tijdsduur. Die veroorzaakten verschrikkelijke brandwonden bij mannen en vrouwen tot de huid er in repen afviel. In april 1944 adviseerde hij in een brief aan Heinrich Himmler om toch maar beter met de klassieke chirurgie te werken want dat het systeem met bestraling niet efficiënt werkte.

Na de oorlog verdween Dr. Schumann maar dook in oktober 1945 opeens weer op in Gladbeck waar hij aan de slag toog als sportdokter. Hij opende een eigen praktijk in 1949 en werd pas opgespoord als oorlogsmisdadiger in 1951. Hij kon ontkomen en werkte als scheepsdokter op een schip tot hij zich in Soedan vestigde in 1955. Vier jaar later vluchtte hij via Nigeria en Libië naar Ghana. Uiteindelijk werd Dr. Schumann in 1966 uitgeleverd aan West-Duitsland waar in september 1970 zijn proces startte. De procedure werd in april 1971 uitgesteld wegens problemen met zijn te hoge bloeddruk. Er bestond geen enkele publieke interesse voor zijn proces en Schumann werd op 29 juli 1972 alweer vrijgelaten. Hij bracht de rest van zijn leven door in Frankfurt en stierf op 5 mei 1983, elf jaar na zijn eerste arrestatie.

SS-Unterscharführer en kampbewaker in Auschwitz Pery Broad (afbeelding rechts), die op 6 mei 1945 door de Britten werd gearresteerd en zijn getuigenis neerschreef in het beruchte 'Broad-bericht', werd reeds in 1947 door de Britten weer vrijgelaten. In 1959 werd het vooronderzoek opgestart naar aanleiding van het Auschwitz-Proces en wordt Broad op 30 april 1959 opnieuw gearresteerd en opgesloten in de gevangenis van Frankfurt am Main. Op 19 augustus 1965 wordt hij op het proces veroordeeld tot vier jaar opsluiting. Hij wordt echter al in februari 1966 vrijgelaten. Broad overleed in februari 1994 te Kaarst. Hij werd bijna 73 jaar oud.

Het originele document dat hierna volgt is één van de vele stukken uit de briefwisseling die Dr. Karl Brandt onderhield met zijn gewillige en ijverige beulen, enthousiaste medewerkers in de concentratiekampen, in dit specifiek geval met Professor Carl Clauberg. Het illustreert door haar beknoptheid en cynisme hoe nazi's met hun slachtoffers omsprongen. De oorspronkelijke Duitse tekst staat in zwarte cursieve letters.