Afbeelding hiernaast en hierboven: 1942 transport vanuit Lublin naar Sobibor. Nazi-propagandaleider Jozef Goebbels in zijn dagboek op 27 maart 1942: "Uit het generaalgouvernement worden thans, beginnende bij Lublin, de Joden weggevoerd naar het oosten. Er wordt een vrij barbaarse en niet nader te omschrijven methode toegepast en van de Joden blijven er niet veel meer over. Over het algemeen kan men wel aannemen dat 60% moet geliquideerd worden, terwijl slechts 40% voor werk kan worden gebruikt. De voormalige gouwleider van Wenen (Odilo Globocnik) die deze actie leidt, doet dit vrij omzichtig en ook op dusdanige wijze dat het niet al te veel opvalt... De in de steden van het generaalgouvernement leegkomende getto's worden nu gevuld met Joden uit het Rijk en binnenkort moet dan het hele proces opnieuw beginnen."

De Gestapo's bevalen de ene massa-executie na de andere, waarbij zowel Polen als Joden werden vermoord. De Polen werden begraven op het kerkhof in Tarnagora en de Joden op de Joodse begraafplaats van Izbica. In maart 1942 werd met Operatie Reinhardt gestart, het plan van de moord op alle Joden van het Generaalgouvernement. Izbica werd tijdelijk uitgekozen als het belangrijkste en grootste doorgangsgetto voor de Joden die werden gedeporteerd afkomstig uit Duitsland, Oostenrijk, Tsjechië en Slovakije. De belangrijkste reden voor die keuze was de spoorwegverbinding die Izbica verbond met het pas geopende vernietigingskamp in Belzec. Nadat ook in Sobibor een vernietigingskamp werd in gebruik genomen, werden de transporten ook vanuit Izbica naar Sobibor gedirigeerd. Tussen maart en mei 1942 transporteerden de nazi's vanuit het Doorgangsgetto Izbica tussen de 11.000 en 15.000 Europese Joden naar de vernietigingskampen.

De leefomstandigheden in het getto van Izbica waren vergelijkbaar met die van het getto van Warschau; vele mensen stierven op straat van honger en ziektes. Overbevolking en honger waren enorm. Vermits de stad geen hospitaal had, werd de synagoge omgevormd tot lazaret. Samen met de Europese Joden werd ook de Poolse Joden gedeporteerd. Het eerste transport vanuit Izbica naar Belzec vond plaats op 24 maart 1942, wanneer de nazi's 2.200 locale Poolse Joden naar het doodskamp deporteren. Enkele dagen later werden opnieuw 2.500 Joden naar Belzec getransporteerd. Alle deportaties werd met veel bruut geweld uitgevoerd; vele mensen werden in de straten vermoord, in hun huizen en op het treinperron. Hun lichamen, tezamen met hen die een zogenaamde 'natuurlijke dood' stierven, werden begraven in massagraven op de begraafplaats van Izbica. Het is met zekerheid bekend dat alleen al in de zomer van 1942 1.000 Joden die stierven of vermoord werden, hier begraven werden.

De grootste golf van deportaties begonnen in oktober en november 1942. Terzelfdertijd werden de Poolse Joden afkomstig uit de districten Zamosc en Krasnystaw getransporteerd naar doorgangsgetto Izbica. Het is tegenwoordig nog moeilijk te achterhalen hoeveel mensen er zich in de stad bevonden in die periode. De bevolkingsdichtheid was zo enorm dat de mensen noodgedwongen moesten bivakkeren op de straten. Tijdens die deportaties in de herfst van '42 werden duizenden mensen doorgezonden naar de vernietigingskampen van Belzec en Sobibor.

De liquidatie van het doorgangsgetto Izbica vond plaats op 2 november 1942. Ongeveer 1.000 tot 2.000 Poolse en Europese Joden werden met geweld in een kleine brandweerkazerne gedreven, van daar uit naar de Joodse begraafplaats vervoerd, en dan ter plaatse geëxecuteerd en begraven in twee of drie massagraven. De slachtoffers werden geselecteerd uit diegenen voor wie niet genoeg plaats meer was op de transporten naar de doodskampen. Deze gebeurtenis betekende nog niet het einde van de Joden van Izbica. Velen onder hen die er in geslaagd waren aan de executies en de deportaties te ontkomen, hadden zich verborgen gehouden in de omringende bossen. Dat waren voor het merendeel Poolse Joden die zich geen illusies maakten om het lot dat de nazi's voor hen in petto hadden. Nadat het hoofdgetto werd geliquideerd, creeërden de Duitsers een tweede, kleiner getto voor zowat 1.000 Joden die, geplaagd door honger en kwel, hun schuilplaatsen hadden verlaten.

In januari 1943 werden opnieuw enkele honderden mensen gedeporteerd naar het vernietigingskamp Sobibor. Het tragische einde van het getto en de Joodse gemeenschap van Izbica vond plaats op 28 april 1943 wanneer de laatste tweehonderd Joden op karren en vrachtwagens worden gezet en naar Sobibor worden afgevoerd. De meesten van hen werden onmiddellijk vermoord in de gaskamers. Na de deportatie van die laatste Joden werd de synagoge volledig met de grond gelijk gemaakt. Slechts enkele Joden slaagden erin zich te verbergen en konden overleven dankzij de hulp van hun Poolse buren. Van alle leden van de Joodse gemeenschap van Izbica, haalden slechts 14[!] mensen het einde van de oorlog.

Vandaag herinneren slechts enkele sporen aan de eens zo bloeiende Joodse gemeenschap van Izbica: een vooroorlogs huis met een sukah, het treinstation van waar zovele treinen naar de doodskampen vertrokken, en de Joodse begraafplaats die boven op een heuvel ligt, dicht bij de weg die Lublin en Zamosc verbind. Na de oorlog werden verscheidene oorlogsmonumenten opgericht op deze begraafplaats om de Shoah op de Joden van Izbica te herinneren. Tussen 1995-1996 werd tevens de ohel van Tzadik Mordechai Josef Leiner weer opgebouwd, maar de onbewaakte en onverzorgde begraafplaats bleef verder verwilderen en werd meer gebruikt als stortplaats voor huishoudelijk afval eerder dan als een necropolis.

Het is pas begin jaren 2000 dat systematisch acties werden ondernomen om de begraafplaats weer op orde te krijgen. Studenten van het School Complex van Izbica samen met de stichting Bildungswerk Stanislaw Hanz uit Kassel en de Foundation for the Preservation of Jewish Heritage in Poland, dat de begraafplaats er weer bijna in haar oorspronkelijke staat bijligt. Het School Complex en de Bildungswerk plaatsten er informatieve borden, terwijl een nieuw monument werd opgericht door de Foundation for the Preservation of Jewish Heritage in Poland in samenwerking met de Ambassade van de Federale Republiek Duitsland. De activiteiten en de toewijding van de studenten van Izbica zijn een bron van hoop voor de uiteindelijke restauratie van de herinnering aan de Joden van Izbica.