Verzet.org - Operatie Mozes. De uittocht van de Ethiopische Joden (Tudor Parfitt)

Onder begeleiding van agenten van de Mossad, de Israëlische geheime dienst, trokken ze eind 1984 naar Soedan, vanwaar ze in de eerste week van 1985 door middel van een spectaculaire luchtbrug naar Israël werden overgevlogen. In dit indrukwekkende boek vertelt Tudor Parfitt, die nauw bij de operatie betrokken was, uit de eerste hand wat er zich al die maanden achter de politieke schermen heeft afgespeeld. Bovenal geeft het boek echter een aangrijpend beeld van de spookttocht over bergen en woestijnen, waarbij duizenden het leven lieten.

Een verbijsterend boek over een volk dat zich beschouwt als de verloren stam van Israël en voor dat geloof onvoorstelbare offers bracht.

Over de Falasja Joden van Ethiopië

Letterlijk vertaald betekent Falasja, vreemdeling of banneling. Ze noemden zichzelf Beta Israël, het Huis van Israël. Zimra was de eerste rabbijn in de geschiedenis die bij Joodse wet verklaarde dat de Falasja's èchte Joden waren. In 1908 werd zijn uitspraak bekrachtigd door de hoofdrabbijnen van 45 landen. De rabbijnen beschouwen hen als nakomelingen van Dan, één van de verloren stammen van Israël. Volgens de Falasja's zelf zijn ze nakomelingen van de, in de bijbel niet beschreven, romance tussen de Koningin van Sheba en Koning Salomo. Uit deze romance werd Koning Menelik I geboren die de Falasja's naar Ethiopië voerde. Hun verhaal staat opgetekend in hun geschiedeniswerk Kebra Nagast.

De Falasja's waren zolang geïsoleerd van de rest van de wereld, dat ze ervan overtuigd waren dat alle Joden zwart waren. Uiterlijk verschillen ze namelijk in niets van de andere Ethiopiërs in hun streek.

Hun Joodse gebruiken wijken op sommige punten af van het traditionele Jodendom. Zo hebben ze geen rabbijnen maar monniken die alleen en celibatair leven en een oudere vorm van Kabbala bestuderen. In orthodoxe Joodse kringen bestaat er nog steeds twijfel en sommige extreme orthodoxe groeperingen weigeren tot op vandaag de Falasja's als echte Joden te erkennen. Vanaf 1980 werd hun Joodse geloof in Ethiopië verboden. Twaalfjarige Falasja jongetjes werden uit hun gezin weg gehaald en verdwenen spoorloos. Ze werden vervolgd en gevangen gezet.

In 1975 werden zij door Israël officieël erkend als èchte Joden. Echter, de Israëlische regering bleef lange tijd aarzelen om de vervolgde Falasja's naar Israël te brengen. De discussie of het wel èchte Joden waren, bleef aanslepen. Zo bijvoorbeeld de toenmalige Israëlische president Menachem Begin die antwoordde op de vraag of de Falasja's wel werkelijk Sefardische Joden waren: "U vraagt mij of ze Sefardim zijn. Dat weet ik niet. Maar één ding weet ik wel: het zijn geen Asjkenazim!"

Onder druk van vele Joodse organisaties uit binnen en buitenland, die de aarzeling van Israël afdeden als racisme en discriminatie (Falasja's waren zwart) besliste uiteindelijk de regering om over te gaan tot emigratie van de Falasja's naar Israël wat leidde tot Operatie Mozes in 1984. Tienduizend Falasja's werden naar Israël gevoerd. Maar duizenden bleven nog steeds in slechte omstandigheden achter. Vele gezinnen waren verscheurd. Kinderen groeiden in het vreemde Israël op zonder hun ouders. In 1991 werden er onder de naam Operatie Salomo nog eens 14.300 Falasja's naar Israël gebracht. Bronnen: dit boek en www.dekabbalist.nl