Synopsis
Wie is oorlogsmisdadiger?
Degene die doodt?
Degene die het bevel tot doden geeft?
Degene in wiens naam gedood wordt?
Wie?
Dit boekje -in feite een aanklacht- van Lydia Chagoll, die enkele jaren in Jappenkampen doorbracht, werd geschreven een jaar voordat keizer Hirohito overleed (7 januari 1989) en opgevolgd werd
door zijn zoon Akihito (de 125ste keizer van Japan) en zijn vrouw Shoda Michiko. Het boekje mag dan -door het overlijden van Hirohito- gedateerd lijken, maar
is het zeer zeker niet. "Over sommige misdaden groeit geen gras." (Johan Peter Hebel 1760-1826)
Zeventachtig jaar is hij nu, Hirohito, en nog altijd keizer van Japan. Hoe is dat mogelijk? Adolf Hitler zou ongetwijfeld tijdens de processen van Neurenberg
zijn veroordeeld; Hirohito hoefde zich in Tokio voor geen enkele daad te verantwoorden! Integendeel: hij werd zelfs niet voor de schijn veroordeeld, en kon rustig
doorgaan met het afleggen van staatsbezoeken en het ontvangen van staatshoofden.
En dat terwijl aan zijn handen bloed van miljoenen kleeft. Hij was niet het onwetende slachtoffer van zijn leger. Hij wist precies wat er gebeurde. Toch
ging hij vrijuit. Dit is nog altijd een niet te verteren zaak, vooral voor degenen die in de Japanse kampen opgesloten zijn geweest. Lydia Chagoll was een van
hen. In deze aanklacht analyseert zij de onaanaantastbare positie van keizer Hirohito.
Krijgsgevangenen in Jappenkampen
Lydia Chagoll [blz. 6-7]: "Na de oorlog is u nooit ter verantwoording geroepen. Over de oorlogvoering heeft u nooit uitleg hoeven geven. Over al de daden
en feiten tijdens deze periode, waarover u altijd zeer getrouw en precies werd ingelicht en waar u vaak zelfs de initiatiefnemer van was, heeft u nooit iets uit de doeken moeten doen.
Tijdens het International Tribunal for the Far East is u nooit ondervraagd, zelfs niet als getuige à décharge. U heeft ook nooit willen spreken.
En, nadat de geallieerde bezetting werd opgeheven, heeft u evenmin het verleden willen toelichten. Nadien heeft u de wereld laten weten dat u nooit uw memoires
zult schrijven. Is uw devies stilzwijgen? Is daarmee ook uw geweten gesust? [..]
U vraagt zich af waarover ik het heb? Ik ben één van die miljoenen kinderen uit Zuidoost-Azië wiens leven u, gedurende de 2de Wereldoorlog heeft vergald. En dan bof
ik nog. Ik heb slechts in 5 kampen gezeten. 5 vrouwenkampen op Java. Terwijl op de Filipijnen, in Maleisië, in de andere veroverde en bezette landen, en vooral in China,
de inheemse bevolking op vele plaatsen beestachtig werd uitgeroeid, of als slaven van uw 20ste-eeuwse Dai-Nihon-rijk werd misbruikt. Anderhalf miljoen Koreanen getransporteerd
naar Mantsjoerije, naar Japan en elders.
Miljoenen Chinezen, gedwongen tot massale volksverhuizingen. Duizenden Filippijnen, Maleisiërs en Birmanen, honderdduizenden Javanen, meestal onder bedreiging
opgeroepen of bijeengedreven tijdens razzia's. De weigeraars, de gesnapte voortvluchtigen, de opstandelingen werden, als voorbeeld, collectief onthoofd. Niet veel
beter verging het de duizenden krijgsgevangenen, o.a. Britten, Australiërs, Nieuwzeelanders, Nederlanders, Amerikanen.
Al deze mensen, beschouwd als lastdieren, stonden
onder voortdurende militaire bewaking. Slaven in dienst van het Japanse oorlogsapparaat. Allen mensonterend behandeld, afgebeuld, creperend van de honger, gestraft met martelingen, met mutatie.
Of gedood. En met deze opgeëisten en krijgsgevangenen werden nieuw spoorwegen en nieuwe vliegvelden aangelegd, werden verwoeste industrieën weer in werking
gesteld. Dat alles in uw keizerelijke naam."
|
