Vanaf 1926 begonnen de plannen concreet vorm aan te nemen en werd de aanleg van een autobaan in het Roergebied tussen Keulen en Dusseldorf voorbereid. Vanaf 1927 werd ook de strook tussen Main en Necke voorbereid, die de geplande autobaan vanuit het noordelijk gelegen Hamburg met het zuidelijk gelegen Zwitserse Bazel moest verbinden. Het project strandde door financiële beslommeringen en een voorstel om het project met tolgelden te financiëren werd door de Rijksregering afgewezen. Vooral binnen de NSDAP van Adolf Hitler bestond grote weerstand tegen het Autobahnproject. Met slechts 1 auto per 100 inwoners was de NSDAP van oordeel dat het vele geld dat naar het Autobahnproject ging, veel beter aan woningbouw, energiebevoorrading en de uitbouw van het spoorwegennet kon worden besteed.

Het bleek dat de eerste strook van de in 1921 aangelegde Autobahn tot dan toe voornamelijk als racecircuit werd gebruikt. Een tweede stuk Autobahn, van Frankfurt naar Darmstadt was het volgende afgewerkte deel. Het is hier dat de beroemde Duitse autorenner Bernd Rosemeyer op 28 januari 1938 om het leven zal komen tijdens een zoveelste recordpoging met zijn Mercedes-Benz racewagen. De NSDAP zag dit allemaal met lede ogen aan want in hun ideologie was alles wat niet het Duitse volk diende werd afgedaan als elitair, on-volks en on-Duits en moest verworpen worden. Auto's en Autobahnen waren zeker tot de jaarswisseling van 1932-1933 het mikpunt van veel tegenstand binnen de NSDAP en die kritiek zal nog verschillende jaren aanslepen, zelfs nog nadat Hitler in 1933 zelf het Autobahnproject zal opstarten. Tot dan werd voor de NSDAP het zogenoemde elitaire karakter van het gebruik van auto's die reden over wegen die enkel voor deze elite van Duitse autogebruikers werden aangelegd, door diverse kopstukken van de NSDAP gecontesteerd.

Ook onder de Duitse bevolking groeide de weerstand tegen de aanleg van Autobahnen. Duitsland was opgedeeld in talrijke regionale, provinciale en gemeentebesturen, die elk hun medezeggenschap opeisten in de aanleg van de autobahnen die het hele land zouden doorkruisen. De Duitsers lieten een niet-aflatende storm van kritiek horen. De felste tegenstanders waren vooral landeigenaren en boeren, die met lede ogen moesten toezien hoe hun vruchtbare gronden doorsneden en opgeslokt werden door de Autobahnen. Het protest klonk steeds luider en de architecten van de Autobahnen moesten noodgedwongen ingrijpende aanpassingen doen. Zo moesten bijvoorbeeld de plannen voor de aanleg van een strook autobaan tussen Frankfurt en Kassel opnieuw worden hertekend na hevige weerstand van de plaatselijke bevolking en werd de omstreden strook Autobahn omgelegd naar de rand van het Taurus gebergte, waar de landbouwgronden minder vruchtbaar waren.

Intussen was op 24 oktober 1929 de aandelenmarkt op de beurs in New York volledig in elkaar geklapt. De beurscrach markeerde het begin van een diepe economische crisis in de wereld die zich stilaan ook deed voelen in West-Europa en Duitsland. Bovendien ging Duitsland, nadat het de Eerste Wereldoorlog had verloren, gebukt onder zware herstelbetalingen, die de oorlogsschade die Duitsland had veroorzaakt moest vergoeden aan de geallieerde overwinnaars. Met de economische crisis er bovenop, steeg de werkloosheid tot nooit gezien hoogte. Tegen het einde van 1932 telde Duitsland meer dan zes miljoen werklozen. Mede als gevolg van die crisis en de voor de NSDAP erg succesvolle verkiezingsuitslagen waardoor de machtsgreep door de nazi's nakende werd, viel het geldverslindende autobaanproject tegen het einde van 1932 stil.

In de zomer van 1932 werd tijdens de laatste maanden bestuur van de Weimar-regering tussen Keulen en Bonn de voorlopig laatste strook autobaan geopend. De inhuldiging was erg bescheiden en vond plaats zonder propaganda en zonder de bombastische praal en sier met massale volkstoelopen, zoals die later wel onder Hitler zullen plaatshebben. Opdrachtgever van die strook was de vooroorlogse burgemeester van Keulen, Konrad Adenaur (1876-1967) en het Provinciebestuur van de Rijn. Adenauer was een felle anti-nazi en werd tijdens de duur van de ganse Tweede Wereldoorlog vervolgd door de nazi's. Hij overleefde vele jaren internering in strafkampen en gevangenissen en zal na de oorlog in 1949 de eerste bondskanselier van de West-Duitse Bondsreppubliek worden. Konrad Adenauer werd recent -in 2003- door TV-kijkend Duitsland als de Grootste Duitser aller tijden uitgeroepen.