Uiteraard was de Belgische Staatsveiligheid (die pas kort voor de oorlog was opgericht) op de hoogte van al deze geheime contacten tussen Vlaams-nationalisten van VNV en Verdinaso, en dat zal ook blijken uit de namen van de arrestaties die werden verricht vanaf de 10de mei 140 waarin vele M.O. leden waren opgenomen. Daarnaast werd ook Rex stevig geviseerd. Léon Degrelle had het in oktober 1936 gepresteerd om te dreigen met een militaire staatsgreep tegen de Belgische regering. (zie ook: Opkomst extreemrechts. Deel 2: De mislukte staatsgreep van 25.10.1936) Daartoe had VNV-leider Staf De Clercq het op een geheim akkoord gegooid met Rex. Op 5 oktober 1936 was het dan zover en kwam het tot een wel erg dubieus 'geheim' samenwerkingsakkoord tussen Staf de Clercq en Léon Degrelle. Dit zonder dat hun achterban daarvan op de hoogte was gebracht want 'dat zou pas later worden bekend gemaakt'. Staf de Clercq nam op eigen houtje wel meer besluiten zonder daarvoor eerst de basis te raadplegen.

Enkele dagen later maakte de eigengereide Degrelle dan toch het geheim akkoord bekend. Dit leidde tot grote frustratie bij de separatische VNV-basis die maar niet kon bevatten noch accepteren dat haar eigen top met het Belgicistische Rex onderhandelde en het met alle franskiljons die ze zoveel jaren zo hard hadden bestreden, het achter hun rug om op een akkoordje hadden gegooid. De Vlaamse afdeling van Rex (Rex-Vlaanderen) bestond in Gent en Antwerpen voor een groot deel uit leden van de franskiljonse bourgoisie die hevig gekant was tegen het Vlaams-nationale separatisme en tegen het VNV in het bijzonder. Rex-Vlaanderen noemden de 'held' en 'martelaar' van het VNV, Dr. August Borms 'een vuige landverrader'. Korte tijd na de inval van de Duitsers zal blijken hoezeer het wantrouwen van de Belgische regering gegrond was, wanneer het gros van de Vlaams-nationalisten uit de hierboven geciteerde betrokken partijen en leden, voluit de collaboratie met de nazi's zullen aangaan. Enkel Reimond Tollenaere, de radicale leider van het VNV, M.O.-man zal als konsekwent politicus de daad bij het woord voegen en vertrekken met hen, die hij voor het Oostfront had opgeroepen, en wist ook als een van de eerste Vlaamse Oostfronters te sneuvelen, zij het dan minder geslaagd under friendly fire omkomen....

Tot slot was er dan nog een ander deel dat als Vijfde Colonne werd aangeduid: de vluchtelingen die in de voorbije jaren vanuit Duitsland, Oostenrijk en andere door het Derde Rijk geannexeerde landen, naar ons land waren gevlucht uit angst voor vervolging en opsluiting in concentratiekampen. Alhoewel het overgrote deel van deze vluchtelingen Joden waren, bleven ze voor de Openbare Veiligheid Duitsers (of Oostenrijkers) en werd de facto gewantrouwd als potentiële vijanden van de Belgische Staat. Dit stelde de regering voor nieuwe problemen, waarbij innternering van deze buitenlanders het meest voor de hand lag. Niet iedereen was het daar mee eens. Op 7 december 1939 (nauwelijks vijf maanden voor de invasie!) verklaarde generaal Van den Bergen, de commandant van de Generale Staf nog: "Het spreekt vanzelf dat een buitenlander, met de huidige militaire ontplooiing aan onze grenzen, België maar kan binnenkomen met de toestemming van de overheid van onze buurlanden.; hieruit blijkt duidelijk dat elke buitenlander - Jood of niet - moet worden beschouwd als een bijzonder verdacht, dat wil zeggen ongewenst, individu en dat als hij als dusdanig moet worden behandeld zonder enige beweeggrond dan de veiligheid van het land."

De angstpsychose voor een zogenaamde Vijfde Colonne nam nog meer toe toen op 10 januari 1940 in Maasmechelen tijdens een noodlanding een vliegtuig neerstortte met aan boord de Duitse blauwdrukken voor de invasie van België. Ook Koning Leopold III mengde zich in de debatten en bracht eind januari 1940 omtrent het vluchtelingenprobleem in België dit wel zeer bedenkelijke citaat: "De overheid kan niet streng genoeg zijn voor verdachte elementen die meestal buitenlanders of nieuwe Belgen zijn. Het aantal Joden dat sinds de oorlog [1914-1918] illegaal het land binnenkwam, wordt op dertigduizend geschat. De meeste van deze buitenlanders worden agenten van een subversieve propaganda. Ik kan dergelijke zorgeloosheid van de overheid niet begrijpen." De veralgemening van alle 30.000 Joodse vluchtelingen van Duits/Oostenrijkse origine als 'agenten van subversieve propaganda' zal hem nog lang kwalijk worden genomen...

De angstpsychose bleef tot aan het uitbreken van de oorlog voortduren en zocht en vond haar zondebokken andermaal in de gevluchte Joden. Nog op 1 mei 1940 (nauwelijks 9 dagen voor de invasie!) verklaarde Paul-Emile Janson die sinds januari '40 de nieuwe minister van Justitie was geworden dat "Het is momenteel niet opportuun een onderscheid te maken tussen aanhangersvan het Reich en vluchtelingen of emigranten. Agenten uit het buitenland mengen zich immers vaak onder hen en verbergen zo hun werkelijke identiteit." Dergelijke houdingen en uitspraken van de leiders van het land, en dat gezien in de aankomende gruwel die de Joden nog moest overkomen (massale deportatie, gaskamers, gasovens) slaan ons thans nog steeds eenieder met ontstellende verstomming en afgrijzen...