Verzet.org - Hitler (Alan Wykes)

Wenen was in 1912 sterk anti-joods. Anti-joodse boeken en pamfletten rolden van de persen, en de heftigheid ervan verbaasde Hitler aanvankelijk. "Ik zag de jood alleen maar als iemand met een andere godsdienst..." Maar het duurde niet lang meer of hij was over zijn verbazing heen.

Der Führer. Inleiding van Barrie Pitt [blz 6/7]

Niet iedereen zal de verklaring van Alan Wykes voor Hitlers gedrag als partijleider en dictator aanvaarden - namelijk dat hij als jongeman een syfilisbesmetting had opgelopen en in zijn latere leven aan de gevolgen van het derde stadium van die ziekte leed: onberekenbaarheid, onverantwoordelijkheid, en grote onbeheerstheid bij zijn spreken en handelen. Maar het is niet de eerste keer dat die verklaring naar voren komt, en de feiten van zijn carrière geven er steun aan. Bij afwezigheid van gedocumenteerd bewijs over deze episode van zijn medische geschiedenis - bewijs dat, zoals Wykes duidelijk doet uitkomen, niet bestaat in een vorm die de toets van een gerechtelijk onderzoek zou kunnen doorstaan - moet de syfilis-these echter een these blijven, als is die nog zo interessant.

Afbeelding rechts: Hitlers theatrale schreeuwwedstrijden vergezeld van 'speciale effecten': onbeheerst beven, rollen van de ogen en schuimbekken... de massa liep er met open ogen in...

Maar de Weense jaren, waarin Hitler de ziekte zou hebben opgelopen, geven ongetwijfeld de verklaring voor een groot deel van zijn persoonlijkheid en zijn destructieve opvattingen. We weten nu dat het verhaal over een leven van een weesjongen, achtervolgd door armoede, dat hij in Mein Kampf heeft opgehangen, grotendeels fantasie is, en dat de Oostenrijkse staat, die hem een uitkering gaf omdat hij de zoon van een ambtenaar was, Hitler een goede kans geboden heeft om een comfortabel leven te leiden. Hij verspilde echter zijn geld, en het leven waartoe hij verviel moet dan ook gezien worden als een leven dat hij zelf gekozen had. Om redenen die maar al te gemakkelijk te begrijpen zijn als men weet hoe sterk het antisemitisme was in Wenen in de vooroorlogse jaren, gaf Hitler de schuld van zijn gebrek aan succes en erkenning - niet in nauwkeurig geformuleerde termen, want hij was niet gewend zich nauwkeurig uit te drukken, maar in termen die de joden verantwoordelijk stelden voor alles wat in de stad onrechtvaardig was, onaangenaam en slecht georganiseerd; en bij uitbreiding gold dat dan ook voor zijn eigen leven.

De Eerste Wereldoorlog haalde Hitler uit deze zichzelf opgelegde routine van zelfbeklag en fysieke verkommering. Hij was zeer nationalistisch (hoewel natuurlijk niet vaderlandslievend, want hij haatte het Oostenrijkse keizerrijk) en hij maakte gretig gebruik van de kans die de oorlog hem bood om de grens over te wippen en dienst te nemen in een Duits regiment. Toen de oorlog voorbij was, waren zijn staat van dienst, zijn politieke opvattingen en ambities en zijn zeer grote natuurlijke gaven voldoende om hem op weg te helpen in een bescheiden politieke carrière, onder de bescherming van het leger. Die relatie zou van blijvende aard zijn, hoewel het leger er na verloop van tijd spijt van zou krijgen.

Hitlers relaties met individuen en met elk orgaan en elke instelling van het Duitse leven, zijn uitputtend onderzocht. Met geen van die was zijn relatie echter zo belangrijk als met het leger. Het hielp hem op weg in de politiek en wierp een beschermende mantel over zijn organisatie van de jonge nazi-partij. Het leger liet een niet onwelvallige blik vallen op de Freikorpsen, waaruit hij zovele van zijn eerste en trouwste volgelingen haalde. Maar, zoals hij tot zijn teleurstelling zou ontdekken, het duldde geen pogingen om naar de macht te grijpen, tenzij het die uitdrukkelijk goedkeurde. Vandaar dat het zich wel moest verzetten tegen Hitlers eerste poging om heer en meester te worden in Duitsland - de Putsch van München van 1923. De les die hij op 9 november leerde, toen zijn SA-mannen door gewapende politieagenten werden neergeschoten, zou hij nooit vergeten: wie het leger had in Duitsland, die had de macht. Toen hij er niet in geslaagd was op een illegale manier zich van de macht te verzekeren,g Hitler er zich in de daaropvolgende jaren op toeleggen om op legale manier aan de macht te komen. Toen hij daarin geslaagd was, was zijn eerste werk het leger aan zijn wil te onderwerpen, en hij rustte niet tot hij in januari 1942 eindelijk een voorwendsel gevonden had om zichzelf tot opperbevelhebber te benoemen.

Gezien de obscuriteit van zijn afkomst en de ontberingen die hij in zijn jonge jaren had doorstaan, mocht men nauwelijks verwachten dat Hitler veel sympathie zou koesteren voor het Duitse officierskorps. Een conflict tussen hem en dit corps was zelfs onvermijdelijk, aangezien hun opvattingen over oorlogvoering orthodox waren, en die van Hitler niet. Vandaar de schreeuwwedstrijden. De 'speciale effecten' waarmee die vergezeld gingen - onbeheerst beven, rollen van de ogen en schuimbekken - hebben misschien de steun gegeven aan de opvatting dat Hitler aan een chronische ziekte leed. Maar zij die Hitler uit zijn Weense tijd kenden, zijn het er allemaal over eens dat zulke manifestaties heel gewoon waren, als iemand koppig bleef weigeren zich bij zijn wensen neer te leggen. Hij kon eenvoudig niet hebben dat iemand hem tegensprak, een eigenschap die hem later niet geliefd maakte bij zijn kameraden in de loopgraven. Er bestaat dus een heel grote kans dat Hitler, als Führer en Opperste Oorlogsleider, als alle uiterlijke remmingen op zijn gedrag wegvielen, alleen maar zijn natuurlijke neigingen de vrije loop liet. Trouwens, hij kreeg er altijd zijn zin mee. De generaals verbleekten - en zwegen.