Naast de aanhouding van deze 'vijandelijke onderdanen' werden ook enkele honderden Belgen aangehouden die onder de bepalingen vielen van de besluitwetten van 1916, 1918 en 1939. Het ging hier om bijvoorbeeld Belgische communisten, die door het beruchte Molotov-Von Ribbentrop niet-aanvalsverdrag van augustus 1939 tussen communistisch Rusland en nazi-Duitsland, de facto als geallieerden van de nazi's werden aanzien (!). Daarnaast vele gewezen vrijwilligers van de Internationale Brigades die tijdens de Spaanse Burgeroorlog (1936-1939) tegen Generaal Franco hadden gekampt en tevens vele burgers woonachtig in de Duitstalige Oostkantons Eupen en Malmédy werden geviseerd omdat hun collaboratie met de Duitsers (in vele gevallen terecht) werd gevreesd. Uiteraard en zeker niet te vergeten: enkele honderden Vlaams-nationalisten, Rexisten, Dinaso 's, ex-Activisten, Volksverweerders, VNV'rs enz... Een staalkaart van de 78 aangehoudenen die in Abbeville werden opgesloten waarvan er eenentwintig door Franse soldaten zullen worden doodgeschoten, bevestigt deze uiterst gemengde groep van arrestanten (zie verder).

Tot op heden worden die aantallen van aangehouden Vlaams-nationalisten in verhouding tot het aantal van de aangehouden verdachten van mei 1940, nog steeds door de na-oorlogse erfgenamen van de collaboratie ruimschoots overschat. Uiteraard met de bedoeling om de repressie als anti-Vlaams af te doen, wat echter een mythe is. Zo werden ter illustratie van de werkelijke verhoudingen bijvoorbeeld in mei '40 in Antwerpen meer dan 3.000 verdachten opgepakt, voor het grootste deel Joden van Duitse en Oostenrijkse origine en onder hen amper 50 Vlaams-nationalisten. Op hen waren de besluitwetten in feite makkelijk toepasbaar en verklaarbaar. Al voor de invasie hielden Rexisten, VNV'rs, Verdinaso's en Volksverweerders nauwe contacten met nazi-Duitsland en incasseerden zowel materiële als financiële hulp zowel van de Duitsers als/of van de Itsliaanse fascisten van Mussolini. Achteraf, wanneer bleek dat ze inderdaad de collaboratie aangingen, hoeft het niemand nog te verwonderen, waarom de Belgische staat aan de vooravond tot hun preventieve internering en latere deportatie naar Frankrijk overging.

Afbeelding links: VNV-leider Staf de Clercq werd eveneens de 10de mei 1940 opgepakt maar om nog steeds onbegrijpelijke redenen een dag later weer vrijgelaten. Een grote vergissing zo zou later blijken...

Bekendste namen onder deze Belgen, een amalgaam van rechtse Belgicisten, Vlaamse fascisten, ex-Activisten tijdens WO I, Vlaams-nationalisten en separatisten waren bijvoorbeeld: de Dinaso's Joris Van Severen en Jan Rijckoort, Reimond Tollenaere, Ward Hermans; ex-Activisten zoals Adriaan Martens en Dr. August Borms, tevens de latere SS-leider René Lagrou, Clemens De Landtsheer en Raf De Moen (beiden IJzerbedevaartcomité), Edgar Lehembre, Volksverweerders René Lambrichts en Gustaaf Vanniesbecq, de VNV'rs Antoon Mermans, Miel D'Hondt, Bert Meuris, André Van den Berghe, Hendrik Van Hoofstadt, Jan Timmermans, AVNJ-leiders Walter Bouchery en Luc Desramault; Jules Bussens, Karel Peeters, Frans Peeters (VOS), René De Beul; Rexisten zoals Victor Matthijs en Léon Degrelle. Andere aangehouden Belgen waren bijvoorbeeld de bekende communisten Lucien Monami, Jacques Grippa, Pierre Joye, Sam Herssens, Jean Taillard, Raoul Balligand en Jean Améry. Naast de gekende Interbrigadist en latere Partizanenleider Balligand werd bijvoorbeeld ook de Joodse Spanjestrijder Miguel Sonin-Garfunkel opgepakt en afgevoerd die evenals Van Severen en Rijckoort in Abbeville zal vermoord worden.

De willekeurig opgepakte Marcel Senesael, oud-strijder van WO I en burgemeester van Hoogstade schreef later in zijn memoires over zijn aanhouding de 15de mei: "Een uur later werden wij met zes Duitsers in een legercamionette gestopt en, begeleid door drie rijkswachters, ging de tocht naar Doornik, kazerne der artillerie, waar men ons zou verhoren. Wij werden eenvoudig, zonder eten noch drinken, in een kazernekamer gestopt bij een 40-tal andere aangehoudenen, meestal Duitse Joden, Duitsers of vaderlandslozen."

Ook VNV-leider Staf de Clercq, die met zijn M.O. (Militaire Organisatie) de collaboratie met de nazi's nog voor de inval voorbereidde, werd om begrijpelijke redenen aangehouden. Vreemd genoeg werd hij al de volgende dag weer vrijgelaten. De VNV-leider werd opgepakt op de 10de mei toen hij op weg was naar het parlement. De VNV-parlementsleden Henrik Borginon, Gerard Romsee en Edmond Van Dieren drongen op zijn vrijlating aan bij de socialistische minister van Onderwijs Eugène Soudan en de katholieke senator August De Boodt die hiervoor bemiddelden bij premier Hubert Pierlot. De 11de mei hadden de VNV'rs een onderhoud met de minister van Justitie Paul-Emile Janson en de ministers August De Schrijver en Eugène Soudan en sommeerde premier Pierlot na afloop van dt onderhoud om Staf de Clercq weer vrij te laten. Een en ander wijst er op dat de nog maar pas opgerichte Belgische Staatsveiligheid onder Robert de Foy op dat ogenblik slecht op de hoogte was van de geheime politiek van Staf de Clercq en zijn M.O. Tevens werden er nog vergeefse pogingen ondernomen om Joris Van Severen weer vrij te krijgen, maar dat stuitte op verzet van premier Hubert Pierlot. Het zal later in Abbeville slecht aflopen met de Dinaso-leider...