Afbeelding hiernaast: "In het begin van 1873 werd de gezondheidstoestand
van Livingstone hoe langer hoe slechter. Hij was vrijwel niet meer in staat te lopen. Hij was genoodzaakt zich op een draagbaar te laten vervoeren. De ingewandsbloedingen wilden niet ophouden,
waardoor zijn krachten snel afnamen.. [..] De vreselijke ziekte, waaraan hij leed, sloopte zijn krachten. Het liggen op een draagbaar was al een kwelling voor hem. Hij leed
aan een onduldbare pijn in de rug en toen men hem over een klein riviertje moest vervoeren, kostte dit vele uren..." [blz. 140-141]
Het jongensboek
Livingstone: dwars door Afrika, vertelt het verhaal van de grote zendeling en ontdekkingsreiziger David Livingstone en de ontsluiting
van het hart van Afrika. Deze stille bescheiden Schot, die op 19 maart 1813 te Blantyre werd geboren, stamde af uit een geslacht van arme kneuterboertjes. op 10-jarige leeftijd kwam
hij al in een katoenfabriek te werken. Door het lezen van boeken over de zending in China had David de wens opgevat zelf zendeling te worden. Na het behalen
van zijn diploma als geneesheer, ontving hij een opleiding als zendeling te Londen, om in 1840 naar Afrika te worden uitgezonden. Hij heeft op zijn reizen aan de vreselijkste
ontberingen blootgestaan en verkeerde meerdere malen in levensgevaar. Onder de negers verwierf hij zich vrienden voor het leven en heel Afrika rouwde toen
deze grote man op 1 mei 1973, na een vreselijke lijdenstocht door oerwouden en moerassen, aan een infectieziekte overleed.
David Livingstone (1813 - 1873) groeide op in diepe armoede. Op tienjarige leeftijd begon hij te werken in een katoenmolen. In zijn vrije tijd studeerde hij.
Zijn grote droom was missionaris worden. In 1841 ging die droom in vervulling en begon hij zijn werk in Zuid-Afrika. Vanuit dit land trok hij landinwaarts
voorbij de Kalahari en bereikte de Atlantische kust in 1854 ter hoogte van Luanda. Teruggekeerd in Engeland werd hij ontvangen als een held en schreef hij
zijn wedervaren neer in Missionary Travels and Researches in South Africa (1857).
Van 1858 tot 1862 leidde hij een tweede expeditie om Oost- en Centraal Afrika te verkennen. Zijn poging om de Zambezi op te varen mislukte. In 1866 vertrok hij
opnieuw naar Afrika om de bronnen van de Nijl te vinden. Tijdens zijn eenzame zoektocht kon hij af en toe brieven meegeven naar de kust met een slavenkaravaan.
Ook de brieven die een striemende aanklacht tegen de slavenhandel vormden. Daardoor weigerden de slavenhandelaars de brieven nog langer mee te nemen en werd
niets meer van Livingstone vernomen.
Hij vervolgde zijn omzwervingen en bereikte het Tanganikameer in 1869 en in 1871 verder naar het westen de Lualaba. Een rivier waarvan hij dacht dat ze de
bovenloop van de Nijl was. Daarna keerde hij terug naar Oedjidji aan de oever van het Tanganikameer. Op 10 november 1871 ontmoette hij daar Stanley die was
uitgestuurd om Livingstone te zoeken nadat het gerucht ging dat hij overleden was.
Samen met Stanley stelde hij vast dat de rivier die volgens Burton het Tanganikameer verliet, er in feite naartoe stroomde. Hierna was duidelijk dat deze
rivier niet in de Nijl kon uitmonden. Na het vertrek van Stanley bleef Livingstone, versterkt met nieuwe voorraden, zijn missioneringwerk en zoektocht verder
zetten. Hij stierf in mei 1873. Zijn lichaam werd door zijn getrouwen in de zon gedroogd en gedragen tot Tabora waar een tweede Engelse reddingsmissie deze
taak van hen over nam. Livingstone werd begraven in Westminster Abbey. Bron:
De bronnen van de Nijl
De Klimop-reeks werd grotendeels geschreven door
Pieter Kaas en zijn echtgenote
Marie Kuijpers (pseudoniem van het schrijversduo:
B. Graafland). Pieter/Piet Kaas (1915 – 1996) was een Nederlands onderwijzer
en malacoloog. Hij schreef in 1942 samen met A.N.Ch.Ten Broek het werk Nederlandse Zeemollusken . Dit boek is jarenlang het belangrijkste populair-wetenschappelijk
boek over mariene schelpen in Nederland geweest. Kaas was tevens verslaggever bij Het Volk te Rotterdam en radiojournalist. Zijn echtgenote Marie Kuijpers
(1915 – 2005) schreef jeugdboeken onder haar eigen naam Miep Kuijpers. Tussen 1950 en 1965 werd een 15-tal van haar boeken door Hans Borrebach van tekeningen
voorzien. Samen met echtgenoot Pieter schreef Marie Kuijpers onder de pseudoniemen Hendrik J. de Water,
B. Graafland, Cor Versteegh en
Piet van As een aantal jongensboeken. Andere auteurs in de Klimopreeks waren Johanna Harteveld en K. Houtman. Mogelijk betreft dit ook het echtpaar
Kaas-Kuijpers? De illustraties werden verzorgd door F. Wijnand, soms in combinatie met Reint de Jonge (1931 – 1993) en later met Wouter Lap (1932).
