Het land van Israël was de geboorteplaats van het Joodse volk. Hier vormde zich zijn geestelijke, religieuze en nationale karakter. Hier bereikte het de onafhankelijkheid en schiep het een cultuur van nationale en universele betekenis. Hier schreef het de Bijbel en gaf die aan de wereld.

Afb. links: David Ben Goerion leest de onafhankelijkheidsverklaring voor op de avond van 14 mei 1948

Uit Palestina verbannen bleef het Joodse volk er in alle landen van zijn verstrooiing trouw aan en hield nimmer op te bidden voor en te hopen op zijn terugkeer en het herstel van de nationale vrijheid. Door de loop der geschiedenis daartoe gedwongen wensten de Joden de eeuwen door terug te keren naar het land hunner vaderen om weer een eigen staat te stichten. In de weinige tientallen jaren die achter ons liggen keerden zij in groten getale terug. Zij wekten een woestenij tot leven, herschiepen hun taal, bouwden steden en dorpen en schiepen een krachtige en steeds groeiende gemeenschap met eigen economisch en cultureel leven. Zij wensten vrede, maar waren steeds bereid zichzelf te verdedigen. Zij brachten alle inwoners van het land de zegeningen van de vooruitgang. In het jaar 1897 besloot bet eerst Zionistische congres, geïnspireerd door Theodor Herzl weer een eigen staat te stichten.

Dit recht werd erkend door de Balfour-verklaring van 2 november 1917 en versterkt door het mandaat van de Volkenbond, die de historische verbondenheid van het Joodse volk met Palestina internationaal erkende en die het recht verleende zijn eigen Nationaal Tehuis te herstellen.

De hel van het nazisme, waardoor miljoenen Joden in Europa vernietigd zijn, bewees opnieuw de noodzaak van de heroprichting van de Joodse staat, die het probleem van de dakloosheid der Joden zou oplossen door zijn poorten voor alle Joden open te zetten en door het Joodse volk gelijkheid te verschaffen temidden van de samenleving der volkeren. De overlevenden van de catastrofe in Europa zowel als de Joden uit andere landen eisen het recht op een leven in waardigheid, vrijheid en arbeid op, en zij hebben onophoudelijk ondanks alle moeilijkheden, ellende en tegenwerking getracht Palestina binnen te komen.

In de Tweede Wereldoorlog droeg het Joodse volk van Palestina zijn volledige aandeel bij in de strijd der vrijheidslievende volkeren tegen het nazisme. De opofferingen van zijn soldaten en de krachtinspanningen van zijn arbeiders gaven het het recht op een lijn te staan met de volkeren, die de Verenigde Naties vormden.

Op 29 november 1947 nam de algemene vergadering van de Verenigde Naties het besluit weer een onafhankelijke Joodse staat in Palestina te stichten en riep zij de bewoners van het land op die stappen, welke noodzakelijk zouden zijn van hun kant om dit besluit te realiseren, te nemen. Deze erkenning van de Verenigde Naties van het recht van het Joodse volk om een onafhankelijke staat in te stellen, kan niet worden herroepen. Het is bovendien het vanzelfsprekende recht van het Joodse volk om evenals alle andere volkeren een eigen soevereine staat te vormen.

Daarom zijn wij, leden van de Raad van vertegenwoordigers van het Joodse volk in Palestina en van de zionistische beweging over de gehele wereld, in een plechtige vergadering bijeengekomen en krachtens ons natuurlijk en historisch recht en op grond van de beslissing van de algemene vergadering van de Verenigde Naties kondigen wij hierbij de stichting van een Joodse staat in Palestina aan, die Israël zal heten.

Wij verklaren hierbij, dat vanaf het ogenblik der beëindiging van het mandaat te middernacht op de Sjabbath 6 Ijar 5708, de vijftiende mei 1948 en tot er een normaal gekozen regering zal zijn volgens de constitutie die door een grondwettelijke vergadering niet later dan de eerste oktober 1948 zal zijn opgesteld, de tegenwoordige Raad van het volk als voorlopige volksvertegenwoordiging zal optreden en dat zijn uitvoerend orgaan, het Bestuurslichaam van het volk, de voorlopige regering van de staat Israël zal vormen.

De staat Israël zal openstaan voor Joodse immigratie en voor de inzameling onzer ballingen; zal het land ontwikkelen in het belang van al zijn inwoners; zal gegrondvest zijn op de leer van vrijheid, rechtvaardigheid en vrede overeenkomstig de visioenen van Israëls profeten; zal de volledige sociale en politieke gelijkheid van al zijn burgers zonder onderscheid van geloof, ras of sekse bevorderen; zal de volle vrijheid garanderen van geweten, godsdienst, onderwijs en opvoeding; zal de heiligheid en onschendbaarheid van de heilige plaatsen aller godsdiensten in ere houden; en zal trouw zijn aan de principes, zoals die zijn neergelegd in het Handvest der Verenigde Naties.

Wij doen een beroep op de Verenigde Naties het Joodse volk te helpen bij het opbouwen van zijn staat en wij verzoeken Israël toe te laten tot de samenleving der volkeren. Temidden van de moedwillige agressie doen wij een beroep op de Arabische inwoners van de staat Israël terug te keren tot de vrede en hun deel te vervullen in de ontwikkeling van de staat onder het genot van gelijkgerechtigd burgerschap en volledig vertegenwoordigd in al zijn voorlopige en permanente lichamen en instellingen.


Afb. links: Het schip de Exodus voer op 11 juli 1947 vanuit de Franse havenstad Marseille naar Palestina met aan boord 4.500 overlevenden van de holocaust. Voor de kust van Haïfa, werd het schip geënterd door Britse soldaten en werd het schip gedwongen om terug naar het Duitse Hamburg te varen.

Wij bieden vrede en vriendschap aan alle omringende landen en volkeren en nodigen hen uit voor het algemeen welzijn samen te werken met de onafhankelijke Joodse staat. De staat Israël is bereid zijn volledige bijdrage te leveren aan de vreedzame vooruitgang en opbouw van het Nabije Oosten.

Wij roepen het Joodse volk over de gehele wereld op ons terzijde te staan in onze taak van immigratie en ontwikkeling en ons te steunen in de grote strijd ter vervulling van een eeuwenoude droom: het herstel van Israël.

Thans zullen wij, getuigen van ons geloof in de Rots van Israël, onze handtekening plaatsen onder deze proclamatie op de vergadering der voorlopige regering, gehouden op de grond van het vaderland in de stad Tel-Aviv op deze dag voorafgaande aan de Sjabbat, de vijfde van de maand Ijar 5708, vrijdag 14 mei 1948.