Verzet.org - Onder mannen. Het verzwegen leven van Marokkaanse homo's (Catherine Vuylsteke)

Afbeelding links: Meknes, 14 mei 2007. De Marokkaanse stad Meknes had kortgeleden een primeur: een homoseksueel koppel trad symbolisch in het huwelijk. Dat meldde de krant As-Sabah. Homoseksualiteit is in Marokko strafbaar, het homo-huwelijk is onmogelijk en het land kent daardoor ook geen problemen met ambtenaren die weigeren een huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht te voltrekken. De symbolische huwelijksvoltrekking vond plaats bij een religieuze viering ter ere van Sidi Ali Bin Hamdoush, een lokale islamitische heilige. Tijdens de ceremonie werden de rituelen van een traditionele Marokkaanse bruiloft gevolgd. Ondanks religieuze en politieke druk, is homoseksualiteit steeds openlijker aanwezig in de Marokkaanse samenleving. bron

"Mijn waarde als man, mijn waarde als Arabier, mijn waarde als moslim, ze zat tussen mijn benen. En mijn zussen, die hadden de eer van de familie tussen de hunne. De viriliteit voor de enen, de eer voor de anderen. Elk van ons heeft een precieze taak te volbrengen, een grens om te respecteren, een verplichting om na te komen, een last om levenslang te torsen, als een schuld, als een deugd, als een privilege, als een slavernij, als een opdracht van zowel schaamte als trots." (Abdelhak Serhane, Messaouda, 1983)

De fysieke afstand tussen Marokko en Europa is in vogelvlucht nauwelijks meer dan tweeduizend kilometer. De mentale afstand lijkt schier niet te overbruggen. Voor homo’s toch: in Brussel zijn ze met hun liefste welkom in de trouwzaal van het stadhuis en kunnen ze een kind adopteren. In Casablanca moeten ze ‘onder-onder leven’, zoals ze dat in het Arabisch zeggen: in het geniep.

Hun liefde zit geprangd tussen hchouma (schande) en haram (zonde), om van de potentiële strafrechtelijke vervolging nog maar te zwijgen. Er wordt met de islam geschermd, met schijnbaar onwrikbare tradities en de noodzaak om zich minstens formeel te conformeren aan de groep.

Catherine Vuylsteke ging verschillende keren naar Marokko, trok door Europa en tekende er verhalen op van gespleten homolevens. Verhalen van onder-onderwerelden, drijvend op nog nauwelijks vol te houden leugens, wanhoop en cynisme. Arabische vrouwenemancipatie, islam en de hoofddoek, het zijn thema’s die al veel inkt deden vloeien. Maar op Marokkaanse homo’s en hun allochtone lotgenoten rust er een taboe. Vuylsteke schetst een onthullend portret van een ondergrondse wereld die zich uitstrekt van Marokko tot Brussel.

Afbeelding rechts: Democratische besluitvorming in Israël. Jeruzalem, 21 juni 2007: 2.500 homo's en activisten marcheren doorheen King Davidstraat tijdens de jaarlijkse weerkerende vrolijke 'Gay Pride Parade'. Onder hen ook tientallen Israëlische homoseksuele Arabieren en Christenen. Ultra-orthodoxe joden hielden een luidruchtige demonstratie tegen de Gay Pride, maar het kwam niet tot een confrontatie. Het Israëlische hooggerechtshof verwierp de dag voordien de eis van rechtse groepen die de Gay Pride wilden verbieden. Het jaarlijkse evenement zorgt in Israël voor zeldzame eendracht tussen vertegenwoordigers van de drie grote monotheïstische godsdiensten. Bepaalde groepen joden, christenen en moslims zijn fel tegen de betoging in Jeruzalem gekant. bron

Een stukje uit 'Onder mannen' [blz. 140-141]:

"Het beeld in zijn hoofd is dat van een Egyptische film op de televisie, zijn moeder en oudere zusje zitten naast hem op de bank. Ze geven commentaar op de acteurs. Moet je die zien, wat een ogen. En die mond, mams, ik hoop dat ik met zo’n man in het huwelijksbootje stap. Zijn zusje had opgewonden de hand van haar moeder gepakt. Ze hadden gelachen, als bakvissen, als bondgenoten, samen schuldig. Van wat zich luttele centimeters verder op de sofa afspeelde, hadden ze geen flauw idee. Ze werden dermate door hun eigen hormonen in beslag genomen dat ze niet merkten hoe de jongen naast hen verkrampte.

Saâda herinnert zich de gloed die zich door zijn lichaam bewoog en de verwarrende mengeling van verrukking en paniek die zich van hem meester maakte bij het zien van een badkamerscène met een zich neuriënd scherende protagonist in ontbloot bovenlijf. Hij vergaapte zich aan de sensuele lijnen van diens deltaspieren, nu gespannen en dan weer soepel, haal na haal, onder een olijfkleurige, glanzende huid. Terwijl het mesje op en neer ging, voelde Saâda zich onwel worden, onderhevig aan een chemisch proces dat hij nooit eerder had ervaren.

“Ik heb hen gevraagd om van zender te veranderen, argumenterend dat we naar dergelijk lichtzinnig amusement toch niet hoefden te kijken.” Zowel zijn moeder als zijn zusje had geprotesteerd, ze vonden dat hij flauw deed en maanden hem aan in zijn kamer te gaan studeren. Maar de beelden waren onweerstaanbaar, de jongeman was niet in staat op te staan en de salon te verlaten. Hij voelde het bloed in zijn slapen bonzen en herinnert zich tot op heden hoe fervent hij die avond de Heer heeft aangeroepen. Het heeft niet geholpen, integendeel. Nauwelijks een week later, alleen thuis en voor de tv, ziet Saâda op Arte een documentaire over het maken van homo-erotische films.

Hij kan zijn ogen niet geloven: datgene waarop hij in de duisterste krochten van zijn hart dacht een monopolie te hebben, voltrok zich ook in de werkelijkheid, schaamteloos, schier eindeloos en bovendien onder het oog van een geen enkele fysieke gewaarwording schuwende camera. Eerst had Saâda vol afschuw de tv willen uitzetten, maar het warme gevoel in zijn lenden en het gezang van zijn hart hadden dat niet toegestaan. Vervolgens had de jongen de deur op slot gedaan en had hij de opeenvolging van beelden zo goed en zo kwaad als de recorder in zijn hoofd dat toeliet, in zijn geheugen gebrand."