Verzet.org - A-Bom Hirosjima (Fletcher Knebel en Charles W. Bailey II)

Afbeelding hiernaast: Hiroshima, 6 augustus 1945. Piloot Paul Tibbets dropt vanuit zijn vliegtuig de Enola Gay, de eerste atoombom 'Little Boy' boven de Japanse stad. 140.000 mensen worden onmiddellijk gedood. Door de geweldige hitte vaporiseerden duizenden slachtoffers in fracties van seconden. Anderen, zoals deze op de foto, werden vreselijk verminkt en stierven later een pijnlijke dood.

Dit is de geschiedenis van Hirosjima, verteld door twee journalisten - Fletcher Knebel (1911–1993) en Charles W. Bailey II - die naast bekende gegevens de beschikking hebben gehad over nog niet eerder vrijgegeven documenten, zoals die over de onderhandelingspogingen van Amerikanen en Japanners via Moskou. Onder de figuren die zij opvoeren bevinden zich een president, een geheim agent, geleerden, de piloot van een der bommenwerpers en de slachtoffers; allen treden zij op in dit verontrustende verhaal, dat als een'laatste waarschuwing' kan gelden.

Een kort fragment [blz. 150-151]

Op dat ogenblik vloog de Enola Gay in noordwestelijke richting over de Stille Oceaan, terwijl de volle morgenzon op het aluminium aan haar rechterkant blikkerde. Paul Tibbets was opgestaan uit de stuurstoel en boog zich over de radiotafel van Dick Nelson. Hij decodeerde terwijl Nelson de letters en cijfers die door het vliegtuig van Eartherley werden uitgezonden neerschreef. `Wolkendek minder dan 3/10 op iedere hoogte. Advies: bombardeer eerste doel.' Tibbets wendde zich naar Dutch Van Kirk, die achter hem stond.
`Het wordt Hirosjima,' zei hij.

Volgens de `Order te velde no. 13' moest Tibbets over Hirosjima heen vliegen, hoe de weerberichten ook zouden luiden, met de kans dat de stad onbewolkt zou zijn als hij aankwam. Nu echter hoefde hij niet meer aan Kokura en Nagasaki te denken en kon hij zich op een stad concentreren. Nelson gaf later de weerberichten door van Jabbit III en Full House, maar die waren nu nog alleen van theoretisch belang.

Om 7.50 uur in de morgen passeerde de Enola Gay de rand van het eiland Sjikoku. De leden van de bemanning trokken hun hinderlijke luchtafweerpakken uit. De radar en de I.F.F. (identificatie-instrument voor vliegtuigen) werden afgezet. De automatische stuurinrichting werd uitgeschakeld en Tibbets nam zelf het hoogteroer in handen. Van Kirk, die opnieuw de windsterkte opnam, gaf de koers aan. Om 8.06 uur, boven de Fukyama-baai, ontdekte Caron een konvooi schepen, die in noordelijke richting voeren. Beser rapporteerde: `Geen Japanse storingen waar te nemen op de radiotijdbuizen.' Jeppson maakte met duim en wijsvinger een cirkel voor Parsons: de console toonde aan, dat de hele elektrische apparatuur van de `Kleine Jongen' volmaakt in orde was. Parsons gaf deze boodschap door aan Tibbets: `Bom in orde.'

Afbeelding hiernaast: De atoomsplitsing (uraniumbom) boven Hiroshima op 6 augustus 1945, gefotografeerd vanuit raampje van de Enola Gay. Drie dagen later volgde een tweede, deze keer een plutoniumbom op Nagasaki. Op 14 augustus 1945 besloot de Japanse leiding zich onvoorwaardelijk over te geven.

Parsons kwam bij Tibbets in de cockpit staan. Weldra ontdekten ze een groot gat in het wolkendek voor hen en de omtrekken van een stad onder hen. `Ben je het met me eens dat dit het doel is?' vroeg Tibbets. `Ja,' knikte Parsons.

`We staan op het punt het bombardement te beginnen,' zei Tibbets om 8.09 uur door de intercom. `Neem je zonnebril en zet 'm op je voorhoofd. Als je het signaal hoort, doe de bril dan voor je ogen en laat 'm daar tot na de lichtflits.'

De twaalf mannen aan boord hadden allemaal een donkere bril van het soort zoals ze door lassers worden gedragen. Het waren polaroid-glazen, waarin kinine-kristallen maar een kleur, paars, doorlieten. Zij sloten dicht om de oogkassen en lieten maar een straaltje licht door. Deze brillen waren maanden tevoren met Manhattan-AAA-voorrang gemaakt, weer een voorbeeld van al de voorbereidingen die drie jaar lang getroffen waren voor die ene bom, die nu over zes minuten zou vallen. Jeppson liep naar een hoek van de bemanningscabine, nam zijn parachute en gespte deze aan zijn tuig. Toen maakte hij zijn zuurstofmasker vast aan de zuurstoffles. Verscheidene leden van de bemanning bekeken hem afkeurend. Jeppson had opeens bedacht: de luchtdruk van die bom kan de ramen wel eens uit de drukcabine duwen. Als dat gebeurt, ben ik niet van plan om een tekort aan zuurstof te krijgen. Hij hield zijn masker bij de hand. Niemand volgde zijn voorbeeld. De tijd was kort en er was nog veel te doen.

Van Kirks navigatie was tot op een fractie van een minuut correct geweest. Om 8.11 uur bereikte de Enola Gay het punt waar ze de aanloop voor het bombardement moest beginnen. Het mikpunt in Hirosjima lag nu ongeveer negen kilometer recht voor hen uit. Sweeney's Great Artiste bleef ongeveer duizend meter achter. Marquardts fotovliegtuig, was al wat achtergebleven en zwenkte nu 360 graden om de tijd te doden eer het fotograferen kon beginnen. In de Gay leunde Tom Ferebee wat voorover op zijn bommenrichtersstoeltje en drukte zijn linkeroog tegen het Norden-bomvizier. De meeste bommenrichters namen de controle over het vliegtuig over bij bet begin van bet bombardement, maar Ferebee en Tibbets hadden in hun lange praktijk een ander systeem uitgewerkt. Tibbets behield de controle tot de laatste negentig seconden. Nu gaf Ferebee, die zijn pet opzij had gegooid en die met zijn snor over het bomvizier veegde, een koersrichting aan.

`Roger,' zei de commandant van het vliegtuig. Om 8.13 uur plus dertig seconden gaf Tibbets het vliegtuig aan Ferebee over. `Ga je gang,' zei hij.

De journalisten Fletcher Knebel (1911–1993) en Charles W. Bailey II schreven samen onder meer 'Seven Days In May' (1962) over een mislukte militaire staatsgreep in de Verenigde Staten.