Verzet.org - In Naam van de Vrijheid / maandblad (André Gantman, Léon Zielinksi, Charles Freifeld e.a.)

Het ontstaan van het maandblad 'In Naam van de Vrijheid' situeert zich in de nasleep van een andere bomaanslag tegen een Joods doelwit, met name die van 3 oktober 1980 toen een springlading ontplofte voor de Synagoge van de Rue Copernic in Parijs. Het is dan ook niet toevallig dat de meeste medewerking aan dit maandblad werd verleend door 'Le Droit de Vivre', de Licra afdeling van Parijs, geleid door toenmalig voorzitter Jean-Pierre Bloch en hoofdredacteur Georges Nicod, Parijs.

In december 1980 verscheen het eerste nummer van 'In Naam van de Vrijheid'. Als ondertitel vermeld het 'Maandelijks Joods antifascistisch tijdschrift', maar die ondertitel verdwijnt alweer bij het tweede nummer wanneer verscheidene niet-Joods auteurs hun bijdragen doen aan het maandblad. De redactieraad vermeld Georges Mahler als stichter, maar het initiatief is vooral in handen van de jonge advocaat André Gantman als voorzitter (die toen tevens voorzitter was van B'nai Brith Antwerpen), Charles Freifeld als hoofdredacteur en Léon Zielinksi als directeur. Léon Zielinski is een vele malen onderscheiden oudstrijder en oorlogsinvalide 1940-1945, die als soldaat in het Britse geallieerde leger zwaar slag leverde tegen de nazi's. Andere medewerkers zijn Philippe Zielinski (zoon van Léon), Viviane Teitelbaum, Jacques Feiner, Bert Verhoye, Regine Lypzic, Philippe Laub, Jacques Spitzer, Jos Halpern, Annie Grunland, Regine Birnbaum, David Attar, Luc Van der Kelen, Marc Zandmeer, Erik Strieleman en Lazare Berneman.

In de nummers 6 en 7/8 (dubbelnummer) worden vader en zoon Zielinski niet meer vermeld maar worden een hele rits andere medewerkers opgenoemd. Onder hen vele bekende figuren zoals Maxime Steinberg, Luc Van der Kelen, Frans Wauters, Moshe Leiser (redactie en lay-out), Sylvain Brachfeld, Philippe Frey, Menachem Fruchter, Sabine Engelen, Maurice Olender, Maurice Rosenfeld, Gustave Ratzersdorfer, Kees Middelhof, Meyer Muntz, Ronny Naftaniël, Alain Cohen, Annie Akst, André Broder, Agnes Buelens, Maurice Liebbrecht, Zvi Brauner, Anne Langer e.a.

De oproep van hoofdredacteur Charles Freifeld in het openingsnummer zet meteen de toon: "De regering heeft als eerste taak de vrede te bewaren van en aan alle burgers de waarborgen te verlenen welke zij normaliter kunnen verwachten. Het falen in deze taak betekent een onzekere toekomst. De nieuwe generaties kunnen niet meer door uitvoerige, slaapwekkende of loze beloften en opstellingen in bedwang gehouden worden. Zij aanvaarden niet meer inaktief, onverschillig en passief toe te kijken. Samen met de Liga voor de bescherming van dc Rechten van de Mens, eisen wij dat deze wet in het regeringsprogramma opgenomen zou worden en zo vlug mogelijk in stemming zou worden gebracht. Samen met de Belgische Liga voor de Bescherming van de Rechten van de Mens, vragen wij dat in deze wet de mogelijkheid wordt geschapen om anti-racistische organisaties juridisch te vervolgen door zich burgelijke partij te stellen."

Charles Freifeld verwees hier naar het wetsvoorstel van PS-Volksvertegenwoordiger Ernest Glinne (º1931), voormalig burgemeester van Courcelles, wetsvoorstel dat ingediend werd in de buitengewone zitting van de Kamer van Volksvertegenwoordigers van 28 juni 1979. In het negende nummer wordt uitvoerig ingegaan op het ontstaan en de goedkeuring door de senaat van de Belgische anti-racismewetgeving, onstaansgeschiedenis die heel wat voeten in de aarde heeft gehad. Het wetsvoorstel Glinne/Dejardin werd later overgenomen door SP-volksvertegenwoordiger Luc Van den Bossche zodat de anti-racismewet uiteindelijk op 31 juli 1981 werd gestemd. De stichting van twee rechts-conservatieve Vlaams-nationalistische partijen eind 1977, de Vlaamse Volkspartij (VVP-Lode Claes) en Vlaams Nationalistische Partij (VNP-Karel Dillen), die vanaf mei 1979 als de extreemrechtse racistische Vlaams Blok verder ging (sinds 2004 na een veroordeling voor het systematisch aanzetten tot racisme en vreemdelingenhaat hernoemd in Vlaams Belang), lagen ongetwijfeld mee aan de basis van de anti-racismewet. Ondanks de geringe verkiezingsresultaten de eerste tien jaren van haar bestaan, vormde deze autoritair gestructureerde partij toch een reële bedreiging voor de parlementaire democratie, en versnelde de totstandkoming van deze wet tot ‘bestraffing van bepaalde door racisme en xenofobie ingegeven daden’.

De negentien nummers, waaraan ook de gerenommeerde historici Sylvain Brachfeld en Maxime Steinberg hun steentje aan bijdroegen, bieden een schat aan historisch materiaal die over de verschillende thema's werden uitgespreid en helemaal niet gedateerd zijn, ook al werden ze ruim een kwart eeuw geleden uitgebracht. Zo wordt in vier delen de Geschiedenis van de Vlaamse Beweging verhaald. In die periode liep ook het proces in het Duitse Kiel tegen drie beruchte nazi's die de uitroeiing van 24.052 Belgische Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog organiseerden: de SS-officieren Ernst Ehlers, Constantijn Canaris en Kurt Assche. Zij zullen slechts lichte straffen krijgen...

Ook aan bod komt in 'Dossier Rechts' uitgebreid de rechtszaak tegen de Vlaamse Militanten Orde (VMO) van wijlen Bert Eriksson, wanneer op 19 januari 1981 73 VMO-leden zich dienen te verantwoorden voor racisme en het vormen van een geuniformeerde privé-militie. Hun banden met nationaal en internationaal extreemrechts en neonazi organisaties worden ruim uitgetekend. Ook de situatie van de Joden in Frankrijk, Nederland en elders wordt besproken. Eveneens Zuid-Afika staat in de belangstelling. Wim Jorissen geeft uitleg over Protea.

Bijzonder interessant is de reeks over de situatie van de Joden in Rusland, voor, tijdens en na de Stalinperiode. Vooral het dubbelnummer was (nr 7/8) en 116[!] bladzijden dik, wordt in het speciale 'Dossier Joden in U.S.S.R.' uitgebreid ingegaan op de kritieke situatie waarin de Russische Joden tot aan de beginjaren '80 verkeerden. Onder meer ook Léon Poliakow verleende zijn steun aan dit speciale nummer.

Ruim een kwart eeuw later, sinds 17 januari 2007, kent 'In Naam van de Vrijheid' een waardige opvolger in Joods Actueel dat in dezelfde vorm (als nederlandstalig maandblad) en zelfs eenzelfde opzet en doelstellingen als de oude voorloper. Dit nieuwe maandblad is de opvolger van het Belgisch Israelitisch Weekblad (B.I.W.), dat in 1954 gesticht werd door Louis Davids. Net zoals haar voorloper brengt Joods Actueel nieuws, duiding en achtergrond over de belangrijkste gebeurtenissen op Joods vlak. Zoals 'In Naam van de Vrijheid' wordt ook hier ruime aandacht besteed aan cultuur en religie. Lifestyle, boekrecensies, film, muziek komen natuurlijk ook aan bod. De verschillende medewerkers brengen verschillende onderwerpen gepresenteerd en uitgewerkt in Dossiers.

Het magazine is tevens perfect om de Joodse publieke opinie te bereiken en Joodse klanten te werven. In België wonen naar schatting 70.000 joden, vooral verspreid over Antwerpen en Brussel. Joods Actueel wordt sinds enkele maanden ook in Nederland verdeeld, een belangrijke nieuwe markt. Het maandblad wordt geleid door Terry Davids (Algemeen Directeur en verantwoordelijke publiciteit) en dochter van Louis Davids en haar zoon Michael Freilich, hoofdredacteur.