Synopsis
 Afbeelding
hiernaast: Georges Simenon (1903-1989) - le petit Belge uit Luik- schreef 76 romans en 28 verhalen rond de figuur van Maigret. Het is de meest gelezen auteur van de
twintigste eeuw en tot op heden ook de meest verfilmde. Hij stierf in 1989 in Lausanne op 86-jarige leeftijd
Pierre Assouline is de enige biograaf voor wie Georges Simenon voor zijn dood, in 1989, zijn persoonlijke archieven
heeft geopend, zonder terughoudendheid en zonder voorwaarden te stellen. Assouline heeft daardoor inzage gehad in duizenden onuitgegeven brieven en
geheime documenten.
Door deze overvloed aan authentiek materiaal te vergelijken met andere historische bronnen en talloze getuigen te ondervragen, heeft hij het op zijn juistheid
kunnen toetsen. Het resultaat, dat vaak afwijkt van de gangbare versies en zelfs van interviews met de beroemde schrijver en diens memoires, levert zeer
verrassende onthullingen op ten aanzien van een aantal episodes en verschaft opheldering over bijzonder omstreden punten als:
- het uit Delfzijl afkomstige model voor de figuur Maigret
- de inspiratiebronnen van Simenons romans
- zijn bezigheden tijdens de Tweede Wereldoorlog
- de processen waarin hij was verwikkeld
- zijn duistere rol in de affaire rond Stavisky, de man die door zijn connecties met een kring van zwendelaars en opiumsmokkelaars het prestige van de
Derde Franse Republiek grote schade toebracht
- zijn stormachtige relaties met zijn uitgevers
- zijn contacten met schrijvers als Andre Gide
- zijn relaties met vrouwen
- de dood van zijn dochter.
Een onderzoek dat drie jaar heeft geduurd. Het resultaat is een levendig en warmhartig geschreven biografie, even spannend als Simenons beste detective.
"In Frankrijk algemeen beschouwd als de beste biografie van Simenon die tot nog toe is verschenen." (NRC Handelsblad)
"Het boek zal nog lang het standaardwerk blijven." (De Standaard)
Toen het boek uitkwam ontstond er nogal wat commotie in de schrijvende pers omtrent bepaalde onthullingen die Assouline deed over een minder bekende periode
uit het vooroorlogse verleden van Georges Simenon.
Jan Gerretsen (NRC Handelsblad) titelt op 27 oktober 1992: "Onthullingen over antisemitisme in nieuwe biografie: Georges Simenon was een "door en door rechtse man' [..] "Georges Simenon (1903-1989) heeft op achttienjarige leeftijd als verslaggever van de "Gazette de Liège' tussen 19 juni en 13 oktober 1921
een serie van zeventien artikelen over het 'Het joodse gevaar' geschreven. De stukken zijn voor een groot deel gebaseerd op de beruchte
Protocollen van de Wijzen van Zion (Le Peril Juif), een propagandageschrift van de Russische (tsaristische) geheime dienst."
Afbeelding hiernaast: Franstalige uitgave van de Protocollen van de Wijzen van Zion: 'Le Peril Juif'
Deze onthulling doet de Franse "literaire' journalist Pierre Assouline in zijn net verschenen biografie over de geestelijke vader van commissaris Maigret.
In zijn ruim zevenhonderd pagina's tellende boek, in Frankrijk algemeen beschouwd als de beste biografie van Simenon die tot nog toe is verschenen, noemt
Assouline de in Luik geboren schrijver een "door en door rechtse man' en een opportunist die (Assouline in een interview) 'op zijn vijftigste jaar geen
onderscheid meer kon maken tussen zijn leven en zijn legende.'
Pierre Assouline (º1953) op blz. 39-41:
Tussen 19 juni en 13 oktober 1921 publiceert de Gazette de Liege namelijk een reeks van zeventien zeer uitvoerige artikelen onder de titel 'Het Joodse gevaar!'
Men zou de bedoeling niet duidelijker kunnen weergeven. Wat staat er te lezen? Een regelrechte aanklacht tegen de Joodse alomtegenwoordigheid in leidende
kringen, van het bolsjevisme tot de hogere internationale financiële wereld. De journalist, die zich beurtelings beroept op de filosoof Karl Marx, de econoom
David Ricardo en vooral op de beruchte Protocollen van de Wijzen van Zion, stelt een lijst samen van Joden in de omgeving van invloedrijke personen
(Sassoon in de schaduw van Lloyd George, Georges Mandel in die van Clemenceau), alvorens zich over te geven aan een systematische opsporing van Joden bij
de Volkenbond en in de regeringen van verschillende Europese landen.
'Na deze opsomming,' schrijft hij, 'die zeer veel langer zou kunnen zijn, zal men misschien begrijpen dat de rol van de Joden in het internationale zakenleven
niet zuiver denkbeeldig is en joods gevaar bestaat, waartegen de nationale en machten behoren te strijden.'
De auteur van de reeks beweert de Protocollen van de Wijzen van Zion te benutten als een document, ook al erkent hij dat hij geen bewijs heeft voor de
authenticiteit ervan. Zeker, hij verzekert de lezers dat hij ze onder voorbehoud citeert en dat hij hun 'eventueel' apocriefe karakter niet ontkent, doch
hij doet dit zo weinig kritisch en zo geestdriftig instemmend, dat hij er daardoor aanhangers voor wint. Zijn vertoning is volledig verzonnen: hij beweert
'geschiedschrijver van de rol der Joden in de moderne samenleving' te zijn en spant zich aflevering na aflevering in de Protocollen desondanks voor echt
te laten doorgaan.
Volgens hem is het Israëlitische ideaal niets anders dan het instellen van een super-wereldregering die de volkeren met goud en demagogie te gronde zou
richten. 'Alleen de katholieken hebben hun onafhankelijkheid bewaard; zij blijven, met de vaderlanders die hun ogen openhouden, de vijanden van het
joodse ideaal.'
Als hij zijn lezers verzekert dat het joodse komplot slechts gericht is op wereldoverheersing, baseert hij zich op dc Joodse pers in Frankrijk.
Deze mensen voeren volgens hem nooit oorlog uit vaderlandsliefde, maar uit eigenbelang: ''Men kan zonder overdrijving zeggen dat de joden, al waren zij niet
degenen die de oorlog hebben gevoerd, degenen zijn die er werkelijk van hebben geprofiteerd,' beweert hij zonder enige vorm van proces.
Georges Simenon in 1921: "Zo strekt de Joodse octopus zijn tentakels naar alle klassen van de maatschappij uit, naar alle kringen waarin zijn invloed
zich spoedig zal doen gevoelen. En zo zal het blijven, zolang de wereld met besluit te reageren. Als het dan maar met te laat is."
Simenon nam later, 78 jaar oud, afstand van zijn antisemitisme op een manier die aantoonde dat dit nog levend was: ,Ik heb veel joden in mijn leven gekend
en ik heb nooit gemerkt dat zij een bijzondere geur hadden'."
Culturele collaboratie en verzet in België
Lees ook deze artikels op Verzet.org:
• Het Onafhankelijkheidsfront en de 'valse' Le Soir van 9.11.1943
• Het collaboratieverleden van De Standaard N.V. tijdens WO2
• Cyriel Verschaeve, waterdrager in dienst van het Derde Rijk
• Gerard Mortier schenkt deel cultuurprijs aan Blokwatch
• De man die het Vlaams Blok het masker afrukte (Norbert Van Overloop)
• De Privéoorlog van de Amerikaan Varian Fry in Vichy Frankrijk
Lees ook deze boekbesprekingen op Verzet.org (eigen collectie):
• De Belgische radio-omroep tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het NIR-INR in het verzet, 1939-1944 (Greta Boon)
• Van Bevrijding naar Vrijheid. De media tijdens en na de Tweede Wereldoorlog (red. W. Calewaert)
• De mens is wat hij doet. BRT-memoires (Nic Bal)
• Jaarboek van de Vlaamse Televisie 1959-1960 (Jef Anthierens)
• Een Vlaamsche stem in Oorlogstijd (Julius Hoste Jr.)
• Goedenavond, beste kijkers. De televisie in zwart-wit van 31 oktober 1953 tot 31 december 1970 (Ronald Grossey)
• De fakkel in het oor. Media, democratie en commercie (Mark Van de Voorde, Guido Vanheeswijck, Hendrik Opdebeeck en Ernest Henau)
• De Belgische dagbladpers onder Duitse censuur 1940-1944(Els de Bens)
• De Pers in België. Het verhaal van de Belgische dagbladpers. Gisteren, vandaag en morgen (Els de Bens)
• Schrijvers, uitgevers & hun collaboratie (Adriaan Venema)
• Hergé - Biografie (Pierre Assouline)
• Simenon, een biografie (Pierre Assouline)
• Hergé. Zoon van Kuifje (Benoît Peeters)
• Hij was een zwarte. Over oorlog en collaboratie (Louis Paul Boon e.a.)
• Links richten / maandblad (Maurits Dekker, Nico Rost, Jef Last, Frans Goedhart, Freek van Leeuwen)
• Tegendruk. Geheime pers tijdens de Tweede Wereldoorlog (B. De Wever, Lieven Saerens e.a.)
• Signaal - Geschiedenis van het propagandatijdschrift (Ludwig Verduyn)
• België in de Tweede Wereldoorlog. Delen 1 t/m 10 (Maurice De Wilde en vele anderen)
• De Tijd der Vergelding en verzet (Van Meerbeeck,E.Verhoeyen,Van de Vijver e.a.)
• De Oorlogskranten deel 1 tot en met 112
• De jaren '30 in België - De massa in verleiding (Ronny Gobyn en Winston Spriet)
• 1940-1945. Het dagelijks leven in België (H. Balthazar, J. Cogniaux e.a.)
• België Bezet 1940-1944 (Etienne Verhoeyen)
• België tijdens de Tweede Wereldoorlog (Van den Wijngaert, B.De Wever, L.Vandeweyer e.a.)
• Zij droegen de rode vlag - De legendarische leiders van de socialistische strijd (Nic Bal)
• Mijn wankele wereld. Vier jaar in het socialistisch verzet (Nic Bal)
• De IJzertoren - Onze trots en onze schande (Johan Anthierens)
• De Oorlogsbedevaarten (C.Van Louwe en Pieter-Jan Verstraete)
• In Naam van de Vrijheid / maandblad nrs. 1 t/m 19 (André Gantman, Léon Zielinksi, Charles Freifeld e.a.)
• Joods Actueel / maandblad (Terry Davids, Michael Freilich, Louis Davids e.a.)
• Het Mijnalarm, een dossier (Maurice De Wilde)
• Deutschland, Deutschland über alles. Een satire met fotomontages van John Hartfield (Kurt Tucholsky)
• Weimar, een weggemaaide cultuur (John Willett)
|
