Afb. rechts: aanplakbiljet van de ondergrondse IRGUN 'gezocht voor moord: Harold MacMichael': Sir Harold MacMichael, known as High Commissioner for Palestina. Wanted for Murder of 800 refugees in the Black Sea / MacMichael werd verantwoordelijk geacht voor de moord op 800 Joodse vluchtelingen die verdronken in de Zwarte Zee

Nadat het nieuws van de tot zinken gebrachte Struma in de Zwarte Zee overal bekend raakte, ging er even een korte schok door de wereld. Hevige reacties in Engeland en de Verenigde Staten bleef niet lang uit. De Britse regering bleef echter onbewogen bij deze menselijke catastrofe. In het Britse Lagerhuis leidde de ondergang van de Struma tot hevige debatten en werd Sir Harold MacMichael het vuur aan de schenen gelegd. Vraag van Lord Josiah Wedgwood aan Lord Cecil op 26 februari 1942: "May I ask the noble Lord whether he is not as sure as I am that the bomb which destroyed the “Struma” was the last hope of the unfortunate refugees to save them from being handed back to Hitler? And may I ask him whether he does not think that the blood of these people is on our hands?" Sir Harold MacMichael bleef hardnekkig zijn immigratiebeleid tav de Joden verdedigen: "Het ligt niet in ons vermogen garanties te geven of maatregelen te treffen waardoor de huidige politiek inzake de onwettige immigratie in het gedrang zou komen."

De minister van koloniën Lord Cranborne zei tot die Engelsen die die bewogen werden door deze tragedie: "Bij de ongelukkige wereldsituatie van nu is het tot op zekere hoogte onvermijdelijk dat wij afgestompt raken voor gruwelijke dingen." Conclusie van een verbitterde Lord Wedgwood in het Britse Lagerhuis: "De Joodse vrijheid en de Britse belangen zijn gesaboteerd omdat het cryptofascisme in het Midden-Oosten heert en zich in Whitehall schuilhoudt. Ze houden niet van Joden, willen van de Joden geen gebruik maken, weigeren de Balfour Declaration (van 1917 dat de Joden een Nationaal Tehuis beloofde) te aanvaarden en zijn vastbesloten deze te niet te doen. Ze laten liever de Joden met de Struma ten onder gaan dan hen in Palestina toe te laten. Zo ver gaat hun haat. Ik hoop de dag te beleven waarop degenen die de Struma naar de nazi's terug lieten gaan zullen hangen, als eens met Haman gebeurde, zij aan zij met hun voorbeeld en leider Adolf Hitler."

En in Duitsland schreef de Duitse Minister van Buitenlandse zaken Von Ribbentrop in een brief van 28 april 1942 aan Groot-Moefti van Palestina Amin Al-Hoesseini: "[..] Duitsland staat mitsdien klaar voor het verlenen van haar steun aan de onderdrukte Arabische volken in hurt strijd tegen Britse overheersing, voor de vervulling van hun nationale doel om onafhankelijkheid en soevereiniteit te verwerven, en voor de vernietiging van het Joods Nationaal Huis in Palestina.[..]" Na de verpletterende overwinning van de Britten op het Duitse Afrikakorps bij El Alamein van 4 november 1942, is het gevaar van een Duitse bezetting van Palestina geweken. Gefrustreerd door die onverwachte nederlaag van 'woestijnvos' Erwin Rommel krijgt Groot-Moefti Amin Al-Hoesseini de kans om via de Duitse wereldomroep om in Arabisch-talige uitzendingen de Arabieren op te roepen de Joden in Noord-Afrika en Palestina te vermoorden: "Kom in opstand, o zonen van Arabie! Vecht voor jullie heilige rechten. Slacht de Joden af waar je ze kunt vinden. Hun vergoten bloed pleziert Allah [en is goed voor] onze geschiedenis en onze religie."

Afb. links: Avraham Stern, oprichter van de Joodse ondergrondse Lechi, die op 12 februari 1942 - nauwelijks twee weken voor de ondergang van de Struma - door Britse commando's in zijn schuilplaats in Tel Aviv werd geliquideerd. De Lechi had als doel het Brits Mandaat over Palestina met geweld te beëindigen, de beperkingen op Joodse immigratie op te heffen en de oprichting van een Joodse staat te verwezenlijken. De Britse autoriteiten noemden de groep de Stern Group of Stern Gang, naar hun eerste leider Avraham Stern

Later klonk het dat, sinds de vluchtelingenstroom vooral afkomstig was uit de Asmogendheden (de landen die zich geallieerd hadden met Duitsland waaronder ook Roemenië en Bulgarije), de kans bestond dat er zich tussen de vluchtelingen nazispionnen konden bevinden die de veiligheid van de staat bedreigden. Ook de Sovjets zullen later beweren dat de Struma-opvarenden nazi-agenten waren die trachtten te infiltreren in het Midden-Oosten. Nooit werden er - noch door de Britten of de Sovjets - dergelijke agenten gevonden en ook nooit werd door de Britten bewijzen op tafel gelegd dat ze zouden bestaan hebben.

Een andere uitleg was dan weer dat er zich te weinig voorraden in Palestina bevonden om al die asielzoekers te voeden. Intussen besloot het Britse kabinet op 5 maart 1942 (nauwelijks 10 dagen na de ondergang van de Struma) "dat alle mogelijke maatregelen moeten worden getroffen om illegale immigratie in Palestina te ontmoedigen." Ook in de Verenigde Staten was het protest groot. Nobelprijswinnaar Albert Einstein zei deze tragedie "strikes at the heart of civilization" (raakt het hart van de beschaving) en Eleanor Roosevelt, de echtgenote van de Amerikaanse President, vroeg zich luidop af waarom technische futiliteiten deze vluchtelingen buiten Palestina hielden terwijl de belachelijk lage quota zoals die in de White Paper waren vastgelegd niet eens ingevuld raakten. "het is te verschrikkelijk voor woorden!, besloot Mev. Roosevelt.

Voor de Joodse ondergrondse bewegingen in Palestina zelf was het duidelijk dat de Britse Hoge Commissaris, Sir Harold MacMichael, de hoofdschuldige was voor dit drama. Overal in Palestina werd door IRGUN de poster verspreid 'Wanted for Murder of 800 refugees in the Black Sea: Sir Harold MacMichael, known as High Commissioner for Palestina'. MacMichael en andere Britse bestuurders werden het doelwit van een lange reeks niet-geslaagde kidnap-pogingen door de Etzel en van aanslagen door andere Joodse ondergrondse bewegingen zoals de Haganah, Lechi en Irgun. Zo werd in november 1944 in Caïro Lord Moyne, de Britse minister en zaakgelastigde voor het Midden-Oosten, door de Lechi (Lohamei Herut Jisraëel, Strijders voor de Vrijheid van Israël) op straat doodgeschoten. Ook op Harold Mac Michael werden verschillende aanslagen gepleegd en dat zelfs lang nà het einde van de oorlog. Bij één van die moordaanslagen werd MacMichael ernstig gewond. Hierna werd hij naar Brits Malaya (thans deel van Maleisië) gezonden, waar hij betrokken was bij de vorming van de Unie van Malaya. Zijn laatste jaren als koloniaal bestuurder bracht MacMichael door in Malta.