Verzet.org - Het uiterste midden, een reis door het Duitse nationalisme (Peter Schneider)

Het neerhalen van de Berlijnse Muur en de daarop volgende eenwording van Duitsland heeft twee sociaal en cultureel verschillende werelden bijeen gebracht: Niet alleen in Duitsland; maar in de gehele westerse wereld zijn de gevolgen merkbaar. Voor de oude vijandbeelden die verdwenen zijn nieuwe tegenstellingen rap in de plaats gekomen.

Peter Schneider - auteur van Der Mauerspringer - is als geen ander in staat de anekdotes die de ronde doen met zijn eigen waarnemingen te verweven tot een uniek beeld van de hedendaagse Duitse maatschappij. Daarbij waarschuwt hij voor zowel een starre vasthoudendheid, een al te vlijtige bezinning; als de coalitie van het zwijgen. Het recht op fouten of twijfel bestaat niet.

Klik hier voor de persoonlijke webpagina van Peter Schneider.

De Duitse auteur Peter Schneider (º21 april 1940, Lübeck) Over honden en Duitsers:

"Toen God de Duitser schiep gaf hij hem de Duitse herder als metgezel. En ze moeten mij niet willen wijsmaken dat de hond van origine Schots of Iers was, want als de Duitse herder niet Duits was door geboorte, dan is hij toch zeker Duits gebleken door keuze. Bij ieder keerpunt in de moderne Duitse geschiedenis bleef de herder hardnekkig op zijn post. Toen Adolf Hitler zo teleurgesteld was in zijn Duitsers dat hij zich in zijn bunker doodschoot ontnam hij zijn volk niet alleen zijn Führer, maar ook een Duitse herder (Blondy) zijn baasje - een gegeven dat Gunter Grass inspireerde tot een roman van 700 pagina's, getiteld Hondejaren. En toen de Berlijnse Muur viel en Erich Honecker naar de Sovjetunie vluchtte liet hij behalve zeventien miljoen Duitsers ook duizenden Duitse herders in de steek.

Natuurlijk kunnen we veilig aannemen dat Honecker geen persoonlijke relatie had met zijn vele trouwe viervoeters; ze bewaakten tenslotte niet alleen zijn huis in Wandlitz, maar de hele DDR. Toch waren deze dieren, die zo nauw verbonden zijn met de Duitsers, de eerste die de pijn voelden na de scherpe wending van de geschiedenis op 9 november 1989. Ineens waren ze hun baan en hun kennels langs de grens kwijt.

De werkelijke omvang van hun korps kwam pas na de val van de Muur aan het licht. Welgeteld hielden de Oostduitsers ruim 5000 honden langs de grens; ca. 2500 waakhonden en 2700 zogenoemde paardenhonden. Het waren niet allemaal herders, want in de egalitaire arbeidersstaat moesten deze aristocraten in een hok met Rottweilers, schnauzers en allerlei bastaarden.

Duitsers aan beide zijden van de Muur waren geroerd door het nieuws dat duizenden van hun favoriete honden in de nacht van 9 november hun baas waren kwijtgeraakt. Ze vreesden het ergste. Men stelde zich voor hoe de wanhopige, verweesde honden zich langs verlaten delen van de grens verzamelden om te janken naar de maan. Mensen verwachtten zelfs verwilderde, gevaarlijke troepen verdwaalde honden in de opeens toegankelijke straten van West-Berlijn.

Dit alles gebeurde niet. Meteen na het openen van de Muur begon de Westduitse dierenbescherming te onderhandelen met het Oostduitse ministerie van Defensie. Na vele moeizame gesprekken maakte de dierenbescherming in januari 1990 bekend dat 2500 Muurhonden zich binnen acht weken in West-Duitsland zouden vestigen. Honderden meevoelende alleenstaanden en tientallen huisvaders meldden zich spontaan om een hond te nemen. Maar al spoedig verduisterde een schaduw dit zonnige moment van Oost-West-eendracht toen de honden het onderwerp werden van een typisch Duitse rel - deze keer tussen westelijke en oostelijke hondenkenners.

Het nieuws van de voorgenomen overdracht ontketende de toorn van de Westduitse Duitse-herdervereniging, die de dierenbescherming betichtte van ondeskundigheid en nalatigheid. De vereniging beweerde dat de grenshonden veel te `gevaarlijk' waren voor onervaren dierenliefhebbers. Ze waren 'zonder contact met mensen' gehouden, ze zouden `steeds moeilijker aan te passen in gezinnen' zijn naarmate ze ouder waren, en ze konden `heel moeilijk worden opgevoed voor een notmaal leven'. Bovendien, honden die `te streng afgericht' waren konden veel beter drüben blijven.

De Westduitse massamedia wierpen zich onmiddellijk op deze rel. Artikelen op de voorpagina spraken van `bloedhonden' en `verscheurende dieren'; de honden werden beschreven als asociaal en vals - bij veel ervan waren de snijtanden zelfs scherp geslepen met een speciale vijl. Duizend stuks waren zo gevaarlijk dat men ze een spuitje diende te geven. Onder het stalinisme opgegroeide honden waren te zeer `beïnvloed door hun omgeving' om geschikt te zijn als huisdier.[..]"