Dr. Marcel Petiot

Marcel André Henri Félix Petiot werd geboren als de zoon van een postbeambte, op 17 januari 1897 in Auxerre, een stadje ongeveer 150 km gelegen ten zuiden van Parijs. Buren vertelden later over zijn bizarre kindertijd en zijn duivelse verschijning.

Al vroeg kwamen zijn sadistische neigingen naar boven. Als kleuter doopte hij zijn favoriete poes in een dampende ketel soep, waarna het arme dier onder helse pijnen stierf. Een andere kat naaide hij het achterwerk dicht om ze nadien in zijn bed te wurgen.

Hij werd van de ene naar de andere school gezonden, nadat er telkens wat was gebeurd. Zo had hij op zijn 11de het pistool van zijn vader gejat en afgevuurd in het klaslokaal.

Elders werd hij van school gestuurd omdat hij betrapt werd op het doorgeven van pornografische foto's aan zijn medestudenten. Een andere keer had hij een circusact verzonnen in de school waarbij een vriend van hem tegen een deur moest staan en Petiot messen naar hem gooide.

Op zijn 17de was hij al een onverbeterlijke crimineel. Een psychiatrisch rapport van 26 maart 1914 vermeldde: "..een abnormale jeugd die leidt aan persoonlijke en overgeërfde problemen en die hem in grote mate weerhield verantwoordelijk te zijn voor zijn daden..." Op de een of andere manier slaagt hij in januari 1915 toch in zijn opleiding als student in medicijnen.

De Eerste Wereldoorlog was ondertussen uitgebroken en in januari 1916 moet Petiot onder de wapens en wordt hij naar het front gezonden als infanteriesoldaat. Een half jaar later raakt hij gewond. Petiot had mostaardgas ingeademd en enkele granaatfragmenten in zijn lichaam gekregen. In het hospitaal van Fleury-les-Aubrais stellen de dokters vast dat hij zware geestelijke problemen heeft en lijdt aan symptomen van dementia precox, obsessieve neigingen en een rist fobieën.

Petiot heeft onverklaarbare woedeaanvallen en is ook epileptisch: als hij iets niet kan krijgen waar hij hevig naar verlangt, kreeg hij zo'n aanval, die hem vervolgens noodzaakt om uren in bed te blijven.

Opnieuw wordt hij ontslagen uit het ziekenhuis nog voordat het leger hem met onbepaald verlof kon sturen, een domme fout. Petiot wordt in 1918 opnieuw naar het front gezonden waar hij een zenuwinzinking krijgt en eveneens een kogel in de voet. Hij wordt opnieuw onderzocht en aan zijn laatste diagnose rapport wordt nog amnesie (geheugenverlies) en somnambulisme (slaapwandelen) toegevoegd. Het volstond om Petiot uit het uniform te hijsen en verklaard voor 40% invaliditeit verkrijgt hij een klein invaliditeitspensioentje in juli 1919.

In september 1920 wordt hij vrijgelaten op voorwaarde dat hij zich laat opnemen in een instituut voor geesteszieken. Daar is hij nooit toegekomen en hij kreeg ook nooit enige medicatie toegediend of voorgeschreven. Petiot volgt een spoedcursus geneeskunde en na het beëindigen van zijn studies op het internaat van Évreux, behaalt hij op 15 december 1921 zijn doktersdiploma aan de Faculteit voor Geneeskunde te Parijs. Het heeft niet veel gescheeld dat Petiot van de universiteit werd gezonden vooraleer hij zijn eindwerk kon inleveren, omdat hij opnieuw betrapt werd voor het dichtnaaien van de aars van katten.

Petiot wordt in 1922 huisarts in Villeneuve-sur-Yvonne. Niet met onverdeeld succes. De meeste mensen vinden hem maar een griezel en vrouwen vinden hem een echte voyeur. Petiot krijgt locale bekendheid door zijn ten dele zelf geprepareerde homeopathische recepten, zijn eigenaardige zelfgemaakte blaas-, knijp-, en inspuitinginstrumenten waarmee hij verrassend vaak moeilijk te identificeren kwalen overwon. Als zijn cliënten zijn dokterspraktijk bezoeken, schrikken ze wel even op van de macabere collectie geslachtsdelen van mannen en vrouwen bewaard op sterk water in bokalen.

In 1927 zijn het gemeenteraadsverkiezingen en tot ieders verbazing wordt Dr. Petiot burgemeester van Villeneuve-sur-Yvonne. Datzelfde jaar huwt Petiot in juni met Georgette Lablais, de 23-jarige dochter van een welgestelde landeigenaar nabij Seignelay. Een jaar later in april 1928, krijgen zij samen een zoon, Gerhardt Petiot. Na tal van onregelmatigheden in het bestuur waarvan Dr. Petiot als hoofdverdachte wordt aangewezen, wordt hij gepakt wegens een financieel schandaal. Burgemeester Petiot zou de gemeentekas geplunderd hebben, en wordt gedwongen ontslag te nemen als burgemeester.

Met de zakken vol geld -waarvan de herkomst even duister bleef als Dr. Petiot zelf- verhuist hij naar Parijs en koopt er twee huizen. In Parijs bouwt Petiot opnieuw een dubieuze dokterspraktijk uit. Met denkbeeldige voorschriften verwerft hij zich een schare van tevreden en wonderlijk genezen patiënten in zijn praktijk in de Rue Caumartin nr 66.

Toch blijven geruchten hardnekkig circuleren dat hij illegale abortussen uitvoert en verslavende middelen voorschrijft. In 1936 wordt hij door de staat aangesteld als officieel staatsdokter met de machtiging om overlijdenscertificaten uit te schrijven. Hetzelfde jaar werd hij andermaal betrapt voor diefstal en na proces en een diepgaand psychiatrisch onderzoek wordt kleptomanie toegevoegd aan zijn lange lijst 'geestelijke afwijkingen'. Het gezin Petiot verhuist in januari 1933 noodgedwongen naar de lichtstad Parijs.

In het voorjaar van 1941 koopt Dr. Petiot het huis in de Rue le Sueur nr. 21 aan van de beroemde Franse filmdiva Cécile Sorel (1873-1966) aan het voor die tijd monsterachtige bedrag van 500.000 Franse francs. Het huis was ooit het bezit van een edelman -vorst van Coloredo-Mansfeld- en was een waar labyrint van gangen en kamers.

De woning had 17 kamers, bij-kamertjes en entresols en in deze doolhof laat Petiot onmiddellijk verbouwingen aanvatten. Op de binnenplaats van het huis laat hij tussen zwaar gebetonneerde muren, een met het huis verbonden zogenaamde 'praktijkbunker' bouwen. De. Petiot weet een groot clienteel te winnen in Parijs. Jaren later, op zijn macaber 'hoogtepunt' in 1944, zal de politie 2.000 van zijn patienten verhoren en dat zonder dat ze een woord van kritiek op de dokter te horen kregen.