De valse ontsnappingslijn 'Fly-Tox'

Dr. Petiot's meest lucratieve bezigheid was zijn eigen valse ontsnappingsroute, Fly-Tox, genoemd naar een voor die tijd beroemd insecticide. Hij nam een 'codenaam' aan "Dr. Eugène". Hij accepteerde iedereen die de prijs van 25.000 Francs per persoon kon betalen. Of dat nu Joden waren, leden van het verzet of gewone criminelen. Zijn hulpjes Raoul Fourrier, Edmond Pintard en René-Gustave Nézondet leverden de slachtoffers uit in zijn handen. Petiot beweerde dat hij een veilige vlucht doorheen Portugal naar Argentinië of gelijk waar in Zuid-Amerika kon regelen.

Hij beweerde tevens dat Argentijnse ambtenaren eisten dat de mensen die het land wilden binnenkomen ingeënt waren. Zich van geen kwaad bewust lieten zijn slachtoffers zich inenten door Dr. Petiot die hen injecteerde met cyanide. Daarna stal hij al hun waardevolle spullen en ontdeed zich van de lichamen. Mensen die hem vertrouwde en hun lot in zijn handen legden, werden nadien nooit meer levend terug gezien.

In het begin dumpte Petiot de lijken in de Seine, maar later vernietigde hij de lichamen door ze te overgieten met ongebluste kalk of door de lichamen te verbranden. In 1941 kocht Petiot het huis aan in de Rue le Sueur nr 21 als een zgn. tussenstation voor zijn ondergrondse vluchtroute.

Petiot slaagde er niet lang in om zich gedeisd te houden. De Gestapo kwam in april 1943 de 'ontsnappingsroute' Fly-Tox op het spoor. Gestapo agent Robert Jodkum dwingt de jood Yvan Dreyfuss , die al een tijdje gevangen zat in afwachting van zijn transport naar KZ-Auschwitz, om het veronderstelde netwerk te infiltreren maar verdwijnt spoorloos in het knekelhuis van Dr. Petiot in de Rue le Lesueur.

Een latere informant, Beretta, had meer succes om de operatie te infiltreren en de Gestapo kon de drie handlangers van Dr. Petiot in de boeien slaan: Fourrier, Pintard en Nézondet. Door wrede folteringen bekenden ze uiteindelijk dat "Dr. Eugène" Marcel Petiot was. Einde mei 1943 slagen de Duitsers erin om Petiot te arresteren. Hij wordt mishandeld en gefolterd want de Gestapo wil alle geheime vluchtwegen die via hem lopen achterhalen. Petiot wordt geslagen tot hij namen moet noemen maar, hij noemt niemand omdat hij niemand kàn noemen. Nézondet werd later vrijgelaten maar drie anderen werden acht maanden opgesloten op verdenking van Joden te helpen vluchten. Zelfs na langdurige foltering bleken zij niet in staat om andere leden van het verzet te identificeren om de eenvoudige reden dat... er niemand anders was. De Gestapo liet uiteindelijk de drie gevangenen weer op vrije voeten in januari 1944.