In september 1944 legde de verzetsorganisatie het Onafhankelijkheidsfront van Diksmuide, beslag op de sleutels van de IJzertoren. Enkele maanden later verkrijgt de Rijkswacht de sleutels en daarmee de verantwoordelijkheid voor de Toren. In verschillende verzetskringen eiste men direct kort na de bevrijding de afbraak van de IJzertoren, die voor hen het symbool van de Vlaamse collaboratie is. Zo stelde het Onafhankelijkheidsfront van Diksmuide voor om de grond rondom de toren, die aan het IJzerbedevaartcomité toebehoorde, aan de geallieerden aan te bieden voor het aanleggen van een militair kerkhof.

Er was ook het voorstel van het gemeentebestuur van Diksmuide aan de minister van Binnenlandse Zaken om de IJzertoren in te schakelen in een nationale jaarlijkse Belgische heldenhulde. Dit schoot natuurlijk in het verkeerde keelgat in de Vlaams-nationalistische kringen die kreten: "Liever dynamiet onder onze toren, dan hem met een Belgische vaan ontwijd te zien."

Amper vijf weken na het officiële einde van de Tweede Wereldoorlog, voerden twee jonge verzetsstrijders uit West-Vlaamse liberale middens, in de nacht van 15 op 16 juni 1945 om 2u20 een aanslag uit op het IJzermonument. Met behulp van dynamiet sloegen ze een bres van tien meter hoog en twee meter breed, maar de toren bleef overeind staan. Maar in de nacht van 15 op 16 maart 1946, omstreeks 2.15 uur werd de IJzertoren een tweede maal gedynamiteerd en deze keer spatte de hele IJzertoren kompleet uiteen.

Die tweede 'geslaagde' dynamitering zou zij n uitgevoerd door het leger en meer bepaald door de ontmijningsdiensten aan de kust en dit met voorkennis en/of in opdracht van nationale en locale gezagsdragers maar dit werd nooit bewezen. Het Belgisch gerecht deed maar weinig moeite om de daders op te sporen en er is nooit iemand officieel in beschuldiging gesteld. De toenmalige eerste minister Théo Lefèvre (1914-1979) zou toen gezegd hebben: "Hij ligt er en hij ligt er goed." 

Door de Vlaamse Beweging wordt de IJzertoren in het algemeen beschouwd als het symbool van de Vlaamse onderdrukking. Sommige denken dat de aanslag gepleegd is door 'franskiljons'. Maar diegene die de bezetting hebben meegemaakt en geleden hebben in de kampen weten wel beter en dan bovenal de vele tienduizenden die het slachtoffer zijn geweest van de collaborerende Nieuwe Orde en meer dood dan levend, of helemaal niet zijn weergekeerd, omgekomen van ontbering of omgebracht in de concentratiekampen.

De meeste Vlaams-nationalisten van tegenwoordig, weten niet eens dat er 'vergeten' IJzerbedevaarten bestaan, en ze zouden het in feite moèten weten, want "de geschiedenis herhaalt zich nooit, maar de mensen wel.." (Voltaire).