Synopsis
"Johan Demol, de beste commissaris van het land, is ontslagen door de corrupte politieke klasse." Dat zegt
het Vlaams Blok. De waarheid klinkt anders! Johan 'Jean' Demol is een crack in karate en liefhebber van Japanse
zwaardsport die in 1979 doorstoot tot de leiding van de privé-militie Front de la Jeunesse. Een 'superflik' die
in 1982 ternauwernood ontsnapt aan een huiszoeking in verband met een spectaculaire wapenroof in zijn rijkswachteenheid.
De parlementaire commissie die het onderzoek verricht naar de Bende van Nijvel openbaart waarom. De politieke vrienden van
Johan Demol zijn intussen gevlucht, 'ge-zelfmoord' of zitten gevangenisstraffen uit voor brandstichting, aanslagen en
moorden. Maar Demol ontglipt de dans en trekt, als politieofficier naar Schaarbeek. Met steun van voormalig burgemeester Nols,
rabiaat Vlamingen- en vreemdelingenhater.
De raciale segregatie op een achtergrond van zware sociaal-economische ongelijkheden maakt van Schaarbeek een ideale biotoop
waar Demol zijn 'law and order'-bedje kan spreiden. De politieke overheid laat betijen. Demol creëert er zijn
eigen Pretoriaanse Garde die een faam heeft van machtsmisbruik en drughandel. Elke Schaarbekenaar wordt plots een verdachte.
Elke migrant een drugdealer.
Tot Demol wordt ontmaskerd en hij een pact sluit met het Vlaams Blok. Samen gaan ze de democratie te lijf.
Persbericht 12 oktober 2005 bron ATTAC-Vlaanderen
Auteurs "Het gevaar Demol" veroordeeld in beroep
Uitspraak Hof van Beroep in proces over het boek van Ron Hermans en Eric Goeman door Ron Hermans, Eric Goeman
Filip Dewinter in 1992: "Ik zeg U: geloof niet wat de kranten over het Vlaams Blok schrijven... Geloof die vuilspuiterij niet,
maar alleen wat wij in onze eigen tijdschriften schrijven!"
Hans Carpels schoonzoon van Karel Dillen: "Censuur is het middel bij uitstek om de verspreiding van
de waarheid te garanderen. Centraal echter moet de waarheid staan, ontdaan van elke opinie. Wij zien censuur als een onmisbaar
instrument in onze samenleving.."
"Het laagje vernis dat het Vlaams Blok zichzelf heeft aangemeten om toch maar als salonfähig over te komen, heeft zijn
beste tijd gehad. Bij de minste deuk schieten de verfsplinters er af en komt de ware bruine aard van het Blok weer aan de
oppervlakte." Ludwig Verduyn, 1 juni 1999
Nazi-propagandachef Dr. Nazi propagandaleider van het Derde Rijk Dr. J. Goebbels: "Het zal altijd wel een van de beste grappen
van de democratie blijven dat zij haar doodsvijanden zelf de middelen verschafte waarmee zij vernietigd werd."
Na zeven jaar procederen is een abrupt en verontrustend einde gekomen door de merkwaardige uitspraak van Het Hof van Beroep in Antwerpen vandaag.
Johan De Mol krijgt niet zijn morele schadevergoeding toegewezen (en ook Filip De Man niet) maar zijn naam wordt wel gezuiverd en hij krijgt het recht (zoals zijn advocaat gevraagd had aan het Hof van Beroep) om het vonnis te laten publiceren in het dagblad De Morgen, paginagroot (tussen de 20.000 en 25.000 euro).
Zeven jaar geleden spande Demol met kompaan De Man een kortgeding in om het boek uit de handel te krijgen. Hij verloor het kortgeding.
Daarna spanden ze een proces ten gronde in. In 2003 kreeg dat proces eindelijk zijn beslag voor de Rechtbank van Eerste Aanleg die de zaak ontvankelijk verklaarde, maar ongegrond. De auteurs kregen gelijk.
Demol en De Man gingen echter in 2004 in beroep.
De kampioenen van de vrijheid van meningsuiting zijn de eersten om kritische onderzoekers en auteurs te proberen muilkorven.
Enkele maanden geleden gaf het Openbaar Ministerie een positief advies over de auteurs en het boek aan het Antwerpse Hof van Beroep. Het advies van de procureur-generaal verklaarde de eisen van Demol en De Man ongegrond en beide auteurs hadden volgens het Openbaar Ministerie een voldoende zorgvuldig werkstuk geproduceerd.
Vandaag bij de uitspraak hebben de rechters het advies van het Openbaar Ministerie naast zich neergelegd.
Het boek “Het gevaar Demol” onderzoekt de achtergronden van de “superflik” Johan Demol (op Vlaams Belang meetings steevast aangekondigd als “Robocop”), die Vlaamse bekendheid krijgt door een reportage van het VTM-programma Telefacts en daarna nationale bekendheid omdat hij als politiecommissaris in Schaarbeek ontslagen wordt door de toenmalige Minister van Binnenlandse Zaken omdat hij gelogen had over zijn verleden bij het extreem-rechtse Front de la Jeunesse, daarna afgedaan als een jeugdzonde.
De raciale segregatie op een achtergrond van zware sociaal-economische ongelijkheden maakte van Schaarbeek een ideale biotoop waar Demol zijn ’law and order’-bedje kon spreiden in een strategie van steeds meer repressie tot nultolerantie. Het boek legde voor het eerst de link tussen een sociaal-economische analyse en de politiek-ideologische strategie van extreem-rechts en Johan Demol.
Het boek werd uitgegeven door Uitgeverij EPO.
Het boek waarover de pers ooit schreef:
# ’Een verhelderend dossier... een degelijke biografie’ - De Morgen, 15/10/1998
# ’Les auteurs ont le mérite de (re)dresser le véritable portrait de Johan Demol, qui dissimule son passé trouble derrière son costume trois-pièces...’
# La Libre Belgique, 25/11/1998
# ’Johan Demol, l’instrument marketing d’un parti fasciste...’ - L’Echo, 25/11/1998 werd vandaag tot « laster » gedegradeerd.
Natuurlijk moeten we ons neerleggen bij de uitspraak van een Hof van Beroep in een democratische rechtsstaat, maar we hebben wel onze bedenkingen over deze uitspraak in een « democratische rechtsstaat ».
We hebben vier belangrijke bemerkingen en vaststellingen die nogal merkwaardig en ook verontrustend zijn:
1. De gapende kloof tussen het advies van het Openbaar Ministerie en de uiteindelijke beoordeling en uitspraak van het Hof van Beroep.
2. Het Openbaar Ministerie ging in zijn advies aan het Hof uit van de « persvrijheid, het recht op vrije meningsuiting » in een democratische rechtsstaat (hetgeen volgens ons een zeer belangrijk democratisch principe is) terwijl het Hof van Beroep uitgaat niet van de vrijheid van meningsuiting, niet van de persvrijheid, maar van « de eer en de goede naam van Johan Demol ». Dat is een belangrijke tegenstelling.
3. Van de meer dan 100 klachten die verzameld waren door Demol en De Man tegen de auteurs weerhield het Hof van Beroep er uiteindelijk 3 ! Maar op basis van deze drie werd het boek wel als « laster » veroordeeld en Demols « naam gezuiverd ». Verontrustende vaststelling : de drie passages zijn volledig gebaseerd op het officiële rapport van de Tweede Bendecomissie die maandenlang gewerkt en gewroet heeft. Betekent dat nu dat dit officiële rapport van het Belgische parlement in de vuilnisbak moet want eigenlijk vanaf vandaag « tot laster » is gedegradeerd ? Het zou misschien interessant zijn om de reacties van enkele betrokken politici hierover te vernemen.
4. Een van de drie gedeeltes waarvoor we veroordeeld worden gaat over het feit dat we Johan Demol een « leugenaar » noemen. Als er nu iets is waarvan we Johan Demol kunnen betichten is toch wel het feit dat hij altijd in alle omstandigheden tot op het laatste ogenblik is blijven « ontkennen » nauwe banden gehad te hebben met extreem-rechts (en dan gaat het hier over het Front de la Jeunesse, een gewelddadige extreem-rechtse organisatie die zich specialiseerde in raids en aanvallen op progressieve boekhandels en linkse organisaties). Toen hij uiteindelijk zijn banden met Front de la Jeunesse « bekende » werd hij door de toenmalige Minister van Binnenlandse Zaken, Johan Vande Lanotte, geschorst en ontslagen als politiecommissaris van Schaarbeek. Is hij dan geen « leugenaar » of is een leugenaar iets anders ?
Het toenmalige Vlaams Blok en het huidige Vlaams Belang is doodsbenauwd dat onwelkome onthullingen het grote publiek bereiken.
Op een partijfeest van het Vlaams Blok op 29 september 1991 sprak ex-voorzitter Karel Dillen de gevleugelde woorden dat als alle journalisten voor het kanon worden geplaatst, hij het schot wel zal lossen.
Dit proces is de zoveelste stap in de oorlog van het Vlaams Blok tegen de vrijheid van meningsuiting. Al jaren oefenen ze op alle mogelijke manieren druk uit op de media en de journalisten om ze aan banden te leggen, bijv. door een regen recht op antwoorden en processen.
Het wil verhinderen dat in de toekomst onderzoekers, auteurs, journalisten, uitgeverijen... het Belang blijven ontmaskeren als een fascistische partij. Hun strategie leidt regelrecht naar boekverbrandingen. In Neder-over-Heembeek verbrandde het Blok ooit publiekelijk een aantal exemplaren van Le Vif/L’Express, waarin een lang artikel over het boek “Het gevaar Demol” was opgenomen.
Plooien voor de zwijgplicht die het Belang wil opleggen, kan ertoe leiden dat men in de kortste tijd terechtkomt in een maatschappij waarin men zich moet ’verantwoorden’ wanneer men de publieke opinie wil informeren over het extreem-rechtse gedachtengoed.
Vandaag hebben we een nieuw dieptepunt bereikt in deze strijd.
De auteurs:
Eric Goeman, voorzitter Democratie 2000, woordvoerder Attac Vlaanderen
Ron Hermans, woordvoerder Groen
|
