|
De Zwarte Hand. Verzet in Klein-Brabant en de Rupelstreek |
|
|
|
|
Friday 16 January 2004 |
|
Pagina 3 van 4
Het Einde van de Zwarte Hand
De 109 verzetsleden van De Zwarte Hand wacht hen niets anders meer dan het Nacht und Nebel decreet. Op 29 juni 1942 wordt een eerste groep vanuit Brussel naar de gevangenis van Wüppertal overgebracht en op 18 juli 1942 de rest van de groep. Daar verrichten zij dwangarbeid voor de oorlogsindustrie bij het bedrijf Rahm en Kampmann. Elke dag moeten ze in hun cel 11 paar beenstukken naaien.
 Op 14 en 15 januari 1943 worden 25 leden van De Zwarte Hand voor het Volksgericht Berlin gedaagd dat zetelde in Wüppertal. De beruchte Rechter Roland Freisler werd speciaal voor dit proces overgevlogen vanuit Berlijn. Freisler was een fanatieke nazi en volgens hem was de Volksrechtbank een ´politieke rechtbank¸. Onder zijn voorzitterschap was het aantal doodvonnissen spectaculair gestegen van 102 in 1941 naar 2.097 in 1944.
Rechter Roland Freisler zal nauwelijks een maand later op 22 februari 1943 de Duitse verzetsgroep Die Weiße Rose veroordelen en laten executeren. Nog veel later zal hij van zich laten spreken tijdens het geruchtmakende proces in augustus 1944 in Berlijn, naar aanleiding van de mislukte bomaanslag van 20 juli 1944 door Graf von Stauffenberg en zijn reputatie van Hitlers Blutrichter (bloedrechter) gestand doen. "Daß ist unsere Vyschinsky", zoals Hitler hem pleegde te noemen, een verwijzing naar Stalins beruchte openbare aanklager tijdens de schijnprocessen van de jaren dertig. Freisler zal later op 3 februari 1945 in Berlijn omkomen tijdens een bomaanslag.
Het is niet geheel duidelijk waarom deze beruchte rechter Freisler een zaak zoals die van De Zwarte Hand moest voorzitten. Achteraf bekeken had deze groep geen enkel écht zwaar feit gepleegd. Waarschijnlijk wilden de nazi's al zo vroeg in de bezettingsperiode een voorbeeld stellen tav het verzet. Wellicht waren de niet aflatende pesterijen door middel van sluikbladen, pamfletten of graffiti een doorn in het oog van de bezetter.
Al op 15 januari 1943 velt Freisler het vonnis, en veroordeelt 16 leden van De Zwarte Hand tot de doodstraf en negen anderen worden tot zware tuchtstraffen veroordeeld. De 16 dienden nog een genadeverzoek in, maar voor slechts vier van hen wordt de doodstraf in gevangenisstraf omgezet. De 12 veroordeelden worden op 7 augustus 1943 gefusilleerd op de militaire schietbaan van Lingen-Ems. Zij werden begraven op het kerkhof Lagerfriedhof Teufelsberg.
 De andere leden van de groep wordt verder verspreid over andere gevangenissen zoals Sonnenburg. Vandaar weer verder door getransporteerd naar Esterwegen waar de overige gevangenen een NN-nummer ontvangen. Vandaar op 15 maart 1944 komt een grote groep van De Zwarte Hand toe in Gross-Strehlitz waar in juni 1944 de nog niet veroordeelde leden van de groep worden berecht. De aansluitingsformulieren die werden gevonden onder het tabernakel in de kerk van Tisselt worden ook daar als bewijsmateriaal bovengehaald.
Hun straffen worden bevestigd en hun statuut van NN-gevangenen definitief. De NN-gevangenen van De Zwarte Hand zullen verder verspreid worden over de vele werk- en concentratiekampen van Bergen-Belsen, Gross-Rosen/Dora-Mittelbau, Buchenwald, Dachau, Sachsenhausen e.a. Van de Zwarte Hand stierven er vijf in Dora-Mittelbau en zeven anderen in Nordhausen. Uiteindelijk overleven slechts 37 leden van de 111 de concentratiekampen en de ontberingen. Bij hun terugkeer na de oorlog overlijden in juli 1945 twee verzetsleden kort na hun repatriëring.
Nasleep
 De militair gouverneur voor België, Alexander von Falkenhausen, werd in oktober 1948 aan de Belgische krijgsraad uitgeleverd, die hem op 9 maart 1951 tot 12 jaar dwangarbeid veroordeelde. Op de dag van het vonnis werd de toen drieënzeventigjarige von Falkenhausen naar de Duitse grens gereden en vrijgelaten.
De Duitse Veldmaarschalk Wilhelm Keitel, op Hitler na militair de machtigste man in Nazi-Duitsland moest na de oorlog voor het Militair Tribunaal van Nürenberg verschijnen.
Keitel was verantwoordelijk voor het uitvoeren van het “Nacht- und Nebel Erlass” wat inhield dat tegenstanders van het Duitse rijk in “de mist van de nacht” moesten verdwijnen. Keitel werd schuldig bevonden aan alle vier aanklachten en tot de strop veroordeeld. Vlak voordat hij werd opgehangen (16.10.1946) vroeg hij God genade te hebben met het Duitse volk.
|
|
Laatst geupdate op ( Saturday 11 August 2007 )
|
