Na de bevrijding in september 1944 werd de naam Fidelio toegevoegd aan de Witte Brigade. Fidelio was de schuilnaam van haar aangehouden leider. Want in de volksmond gebruikte tijdens de bezetting de bevolking de naam Witte Brigade als verzamelnaam voor iedereen die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief was geweest in het verzet. Met deze naamsverandering naar Witte Brigade-Fidelio distantiëerde de Brigadisten zich definitief van de wreedheden begaan door zogezegde verzetslui die zich als leden van de Witte Brigade voordeden tijdens de wilde repressie kort na de bevrijding.

Zo hielden sommige vermeende verzetsleden huiszoekingen ‘in naam van de Witte Brigade’, terwijl ze alleen op revanche uit waren of er enkel op uit waren zichzelf te verrijken. De echte Witte Brigade, groep Fidelio, bleef niets anders over dan zich uitdrukkelijk te distantiëren van deze ‘Operetteweerstanders’ Het zal niet veel uithalen. Tot op heden wordt door de erfgenamen van de collaboratie, het verzet systematisch en doelbewust gestigmatiseerd en gecriminaliseerd. Zij vinden zich tegenwoordig terug in extreemrechtse Vlaams-nationale middens zoals bijvoorbeeld bij de racistische partij het Vlaams Belang (voorheen Vlaams Blok).

Verzetsleden worden door hen afgeschilderd als terroristen, niets ontziende koelbloedige moordenaars, overvallers, dieven, gangsters en bandieten. Vooral tijdens de eerste straatrepressie van september 1944 wanneer weerstanders-van-de-laatste-minuut weerloze vrouwen die gecollaboreerd hadden, door deze Operetteweerstanders werden mishandeld, geslagen en zelfs verkracht. Deze vrouwen werden in publiek het haar afgeschoren en soms werden zij besmeurd met pek en pluimen, anderen weer beklad met swastika's enz..

Wanneer weer andere collaborateurs worden opgesloten in het voormalige kamp van Breendonk, of Lokeren of Sint-Kruis, en het daar enkele maanden hard te verduren krijgen, zal het verzet door de hedendaagse Vlaams-nationalisten voor eeuwig geassocieerd blijven met dat van die laatste 'verzetsdaden', die in feite niks anders waren dan ongecontroleerde volkswoede waarbij vooral oude en nieuwe vetes werden gekoeld en die helemaal niks te maken hadden met het verzet als dusdanig dat vier jaar lang en dat van bij het begin van de bezetting tegen de nazi's had strijd geleverd.

De Witte Brigadisten halen enkele jaren na de oorlog op het nieuws. Ten tijde van de rechtzaak van de beul van Breendonk Richard De Bodt stond ons land opnieuw in rep en roer. De Bodt was tijdens het beruchte Breendonkproces bij verstek ter dood veroordeeld maar kon pas op 9 juli 1951 gevat worden. Zijn doodstraf werd omgezet naar levenslang, en dat wekte grote beroering bij de overlevenden van de kampen en het verzet. Tijdens die grote protestmanifestatie van vele verzetsbewegingen hield Marcel Louette op 14 september 1952 een fel opgemerkte redevoering op de trappen van het justitiepaleis.

Na de oorlog bleef Louette actief in vele verenigingen. Zo was hij ondermeer voorzitter van de Nationale Bond van Oud-gevangenen van Breendonk en lid van de raad van beheer van het Nationaal Gedenkteken. Marcel ligt ook aan de basis van de oprichting van een bekende Antwerpse korfbalclub. Zo richtte hij op 15 november 1945 in Deurne de Fidelio Korfbal Club op. Door Commandant Marcel Louette en het bestuur van de weerstandsgroep Deurne werd de eerste Raad van Beheer van deze gloednieuwe korfbalvereniging verkozen. Het oorspronkelijke doel van de vereniging was gezonde sportontspanning verschaffen voor de kinderen van de achtergebleven weerstanders. Marcel Louette werd er later de ere-voorzitter van.

Op 26 maart 1946 sloot Fidelio Korfbal Club zich officieel aan bij de KBKB. Fred Borgers en zijn zus Jeanne Spitaels-Borgers traden in het bestuur van de club en werden als trainers ingezet. Zij hadden trouwens een bijzondere band met Fidelio want de echtgenoot van Jeanne was een weerstander die in Duitse gevangenschap gestorven was. Dankzij Marcel Louette kon er gespeeld worden in het Fortje van Deurne, dat eigendom was van het leger, en nu Arenahal wordt genoemd. Later halfweg jaren vijftig was de weerstandsidee op de achtergrond geraakt en veranderde de Fidelio Korfbalclub haar naam naar DEURNE K.C. en nog later naar het huidige Groen-Wit KC.

Marcel Louette overleed in 1978 op 71-jarige leeftijd. Eén van de grootste weerstanders die België heeft gekend. Marcel ligt begraven op het ere-park van de bekende Antwerpse begraafplaats het Schoonselhof.