Verzet.org - Cyriel Verschaeve, waterdrager in dienst van het Derde Rijk

Dr. August Borms, Wies Moens, Jeroom Leuridan, Joris Van Severen, Prof. Frans Daels, Staf de Clercq, Ward Hermans, Henrik Elias, Filip De Pilleceyn, Henrik Borginon, allemaal stuk voor stuk ronkende namen in de geschiedenis van de Vlaamse Beweging, die tot op de dag van vandaag nog jaarlijks herinnerd worden.

Dat met plechtige feestelijkheden, bedevaarten, talloze boeken en essays zijn er over hen verschenen. Sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog, en dat tot op de dag van vandaag anno 2004, wordt met hetzelfde soort bloemlezingen deze vooroorlogse Vlaamse idolen keer op keer, jaar na jaar herdacht.

Op Joris Van Severen na, want die was al doodgeschoten voor hij kon collaboreren, is het beslist opvallend te noemen met hoeveel ijver, erg royaal en met de zachte spons der onnozele liefde, de collaboratie met de nazi's van deze illustere 'helden' wordt weggewist alsof ze nooit heeft plaatsgevonden.

Alsof het de een of andere kleine kwajongensstreek betrof van een jonge schalkse schelm, en ja, "zijn we niet allemaal ooit jong geweest en hebben kattekwaad uitgestoken?"

Maar o wee de critici die lastige vragen stellen over de collaboratieperiode, want die worden al gauw gekapitteld als 'nestbevuilers', onwaardige Vlamingen, kortom: 'anti-Vlamingen'. Karel Dillen, de stichter en ere-voorzitter van het Vlaams Belang (=Blok) sprak in de beginjaren na de Tweede Wereldoorlog wel heel wat minder verhullend en zelfs fier over de collaboratieperiode: "dat de kern van de zaak de onomstootbare waarheid dat de collaboratie niet mag, niet kan losgemaakt worden van de Vlaamse Beweging, er een beslissend onderdeel van uit maakt".

De erfgenamen van de collaboratie en de vooroorlogse Nieuwe Orde hebben zich thans opnieuw gevonden in het racistische Vlaams Belang (=Blok), dat anno 2004 ruim 24% van de Vlaamse kiezers heeft weten te misleiden en hard schreeuwt: "Eigen Volk Eerst!"

Ongetwijfeld is priester-dichter Cyriel Verschaeve, de ongekroonde Koning van de toenmalige Vlaamse Beweging, hèt monument tot op heden in Vlaams-nationalistische kringen.

Dat Verschaeve tijdens WOII openlijk de aansluiting van Vlaanderen bij het Derde Rijk van Adolf Hitler bepleitte, ontelbare jonge naïeve Vlaamse kerels -kinderen nog!- naar het Oostfront joeg om er te gaan strijden tegenover het 'goddeloze communisme' en er roemloos te sterven in de barre koude van de Russische steppen.

Dat Verschaeve aansluiting zocht en vond bij DeVlag van Jef Van de Wiele alsook bij de Vlaamse SS van Raf Van Hulse, Tony Van Dijck en Jef François, mag niet geweten worden en daarvan vind je ook niets of nauwelijks iets van terug in de geschiedenis van de Vlaamse Beweging, daar waar zij verhaald wordt door de huidige Vlaams-nationalisten zélf. Dat kan je zelf goed nagaan onderaan op de websites bij 'Internetbronnen'.

Op het AVVK-kruis dat op de ruïnes van de eerste IJzertoren in Diksmuide staat, werd een korte zin uit een gedicht van Verschaeve gebeiteld: "Hier liggen hun lijken in 'zand, hoop op de oogst, O Vlaanderland" Met de hierna volgende biografie van Cyriel Verschaeve zal het iedereen snel duidelijk zijn over welk soort zaad Verschaeve het had, en waarom en door wie er tot op heden nog zo vlijtig mee gekweekt wordt en dat zeker niet met onverdeeld succes!

Vorige - Volgende >>