|
Staf de Clercq (VNV): Duitschland moet den oorlog winnen! |
|
|
|
|
Sunday 16 May 2004 |
|
Pagina 6 van 8
"Den Leider" sterft en Elias neemt het VNV-roer over
 Misschien dat Staf de Clercq in 1942 was gaan beseffen tot wat zijn opbodpolitiek had geleid en ongetwijfeld vraten de steeds langer wordende lijsten van Vlaamse slachtoffers aan het Oostfront aan lijf en leden. Tijdens gesprekken over het Oostfront kon hij soms zijn tranen niet bedwingen. Bovendien werd het al in de winter van 1941 duidelijk dat de oorlog in Rusland niet gewonnen kon worden.
De concessies die hij aan de bezetter had gedaan om toch maar de politieke macht te verwerven in Vlaanderen en de prijs die hij er voor betaalde omwille van het feit al van bij het begin het principe van de Groot-Nederlandse gedachte had moeten laten varen, wogen ongetwijfeld zwaar op hem. Totaal uitgeput overleed Staf de Clercq op 22 oktober 1942, nauwelijks 58 jaar oud.
Het VNV wilde 'Den Leider' een koninklijke uitvaart geven, met een dienst in de Sint-Goedele kathedraal te Brussel, maar Kardinaal van Roey, weigerde daarvoor zijn toestemming te verlenen. Zijn begrafenis ging uiteindelijk door in een groteske rouwkapel die getimmerd werd op de Grote Markt van Brussel. Ook dit evenement werd door het VNV handig uitgebuit voor propagandadoeleinden.
Sinds eerder op 22 januari 1942 Reimond Tollenaere aan het Oostfront was omgekomen, had Staf de Clercq geen opvolger aangesteld. Hendrik Elias nam al de volgende dag het leiderschap over het VNV op zich. Elias, advocaat en burgemeester van Gent, hield er een lange periode van stilte op na, die hij pas op 20 december 1942 verbrak met een redevoering in zijn stad. Alhoewel Elias al lang door had dat het VNV bedrogen werd door Duitsland en vooral door de SS, bleef hij manschappen werven voor het Oostfront.
Op 7 mei 1943 schreef Elias een brief aan Eggert Reeder waarin hij de wantoestanden binnen het Vlaams Legioen aankaartte maar zonder resultaat. De DeVlag had ondertussen de rol van het VNV overgenomen en genoot volop van de voordelen en privileges die hen werden toegekend door Duitsland en de SS van Himmler. Het conflict tussen de DeVlag en het VNV werd zelfs zo groot dat er aparte afscheidsceremonies werden gehouden voor gesneuvelde DeVlag- en VNV Oostfrontvrijwilligers.
Binnen het VNV bleef de onvrede steeds groeien. Er werden kwade brieven van VNV-leden naar Elias geschreven en bekende VNV'ers als dr. Frans Daels namen ontslag uit de VNV leiding. Velen verweten de VNV-leiding een opbodpolitiek, terwijl ze de Vlaamse belangen vergat. Deze druk van binnenuit kon Elias niet negeren en verklaarde op 14 augustus 1943 dan ook officieel het stopzetten van de werving voor de Waffen-SS. Vanaf nu zou het VNV uitsluitend leden gaan ronselen voor de Kriegsmarine.
Op 27 februari 1944, in een uiterste poging de DeVlag onschadelijk te maken, bezocht Elias Himmler in Salzburg. Bij deze ontmoeting was echter Jef van de Wiele eveneens aanwezig. Himmler had alleen maar oor naar de woorden van van de Wiele, en wilde het voorstel van Elias om de DeVlag tot een louter culturele organisatie om te vormen zelfs niet in overweging nemen. Het resultaat van deze ontmoeting was nu dat het VNV nóg slechter stond aangeschreven bij de SS.
En toch bleef de collaboratie van het VNV doorgaan, in april 1944 liet Elias zelfs de werving van Vlamingen voor toetreding tot de Waffen-SS weer toe. Nu was de maat vol voor de meeste VNV'ers. In april 1944 had het VNV nog maar 10000 leden, terwijl het in 1942 ruim 40.000 leden had geteld.
|
|
Laatst geupdate op ( Saturday 18 October 2008 )
|
