|
Staf de Clercq (VNV): Duitschland moet den oorlog winnen! |
|
|
|
|
Sunday 16 May 2004 |
|
Pagina 7 van 8
De rol van het VNV is uit
 Begin september 1944 trokken de geallieerde legers massaal België in. Elias vluchtte op aanraden van de Duitse inlichtingendiensten naar Duitsland en raadde ook andere VNV'ers aan dit te doen. Na zijn vlucht belandde hij in Lippstadt en wenste niet meer verder te collaboreren. Jef van de Wiele van DeVlag werd nu leider van de Vlamingen in Duitsland en richtte een Vlaamse regering in ballingschap op, de zgn. Landsleiding.
VNV-leider Henrik Elias werd door het RSHA (Reichssicherheitshauptambt) naar Berlijn ontboden op 22 december 1944, maar zou de stad pas bereiken op 29 december waar hij werd opgewacht door Süß van de Sicherheitsdienst.
Hij werd voor de keuze geplaatst: meewerken met Jef Van de Wiele of 'Vlaanderen nooit meer weerzien'. Elias zou verklaard hebben dat hij weigerde mee te werken. In een tweede gesprek op 3 januari 1945 kreeg Elias te horen dat hij Lipstadt moest verlaten om op een onbekende plaats, ergens in de bergen, de 'gast' te zijn van het RSHA.
Priester Cyriel Verschaeve lag mogelijk mee aan de basis van het politiek 'uitschakelen' van Elias. Verschaeve had reeds eerder in een brief aan Himmler geschreven dat Elias en zijn medewerker Piet Wyndaele het werk van de Landsleiding onmogelijk maakte. Op 9 januari 1945 werd Elias door de Gestapo naar Hirschegg gebracht, een stadje ergens in Zuid-Duitsland, waar hij in een hotel logeerde en aldus in zijn ballingsoord het einde van de oorlog moest afwachten.
 Na de onafwendbare nederlaag vluchtten de Vlaamse en Waalse SS-divisies westwaarts, de Amerikaanse geallieerden tegemoet. De meeste kopstukken trachtten te ontvluchtten en sommigen slaagden ook definitief uit de klauwen van het gerecht te blijven, anderen waren minder fortuinlijk.
VNV-leider Henrik Elias, die zich in Duitsland de hele tijd afzijdig had gehouden, werd in mei 1945 in Zuid-Duitsland aangehouden en naar ons land overgebracht. Daar was hij al bij verstek ter dood veroordeeld. Die straf werd in 1947 bevestigd, zowel in beroep als in cassatie.
In 1951 verkreeg Henrik Elias gratie van Prins-regent Karel en werd zijn straf omgezet in levenslange gevangenisstraf. Om gezondheidsredenen werd hij op 24 december 1959 vrijgelaten. Daarna schreef hij nog wat geschiedkundige werken en overlijdt op 2 februari 1973 te Ukkel.
|
|
Laatst geupdate op ( Saturday 18 October 2008 )
|
