|
Pagina 1 van 5
Inleiding: De mythe van de 242 martelaars
Vergoelijkers en minimaliseerders van de collaboratie met de nazi's van Vlamingen en Walen tijdens de Tweede Wereldoorlog, die je vooral in de rangen van hedendaags extreemrechts vind (Vlaams Belang of Blok, Front National en hun talloze satelietorganisaties en obscure vzw's), hebben steeds hetzelfde verklarende excuus klaar: "Het waren jonge 'misleide' Vlamingen (of Walen) die uit idealisme aan het Oostfront vochten en stierven voor de onafhankelijkheid en zelfbestuur van Vlaanderen (of Wallonië)." Onmiddellijk gevolgd door het 2de cliché: "De straatrepressie van nà de bevrijding was toch zoveel erger". Het laatste cliché dient dan om eventuele twijfels bij het eerste wit te wassen...
 Een beperkt aantal van de tienduizenden flaminganten die sympathiseerden met de idealen van deze Oostfronters, werden ongemeen hard aangepakt tijdens de straat- en/of volksrepressie. De na-oorlogse processen resulteerden in de terechtstelling van 242 collaborateurs, die evenwel door hedendaags extreemrechts schaamteloos als de '242 martelaars' worden opgevoerd. Dat symbolische cijfer van '242' zouden dan allemaal naïeve Oostfronters zijn geweest, of idealisten die het allemaal zo goed voor hadden met hun land. De rest van het verhaal wordt door hen doodgezwegen en hun misdaden tegen de menselijkheid schaamteloos onder de mat geveegd. Je moet het maar durven...
Ja, sommige zaken die na de bevrijding zijn gebeurd blijven een echte schande en moeten zeker niet vergeten worden. Er werden zeer zeker onherstelbare fouten gemaakt gedurende de eerste maanden van de naoorlogse repressie en epuratie. Geen enkele historicus die dat tegenwoordig nog zal ontkennen. En ja, velen jonge mannen en ook vrouwen werden misleid door hun Vlaamse (of Waalse) voormannen onder valse beloften om voor 'hun ideaal' aan het Oostfront te sterven.
Alhoewel... net alsof de wapens opnemen tegen de geallieerde strijdkrachten (in dit geval het Sovjetrussische leger) een 'niemandalletje' was... een jeugdzonde als het ware, die met de zalvende woorden van Alles Voor Vlaanderen-Vlaanderen Voor Kristus (AVV-VVK) met een algehele onvoorwaardelijke amnestie kunnen witgewassen worden. Laat ons toch nooit vergeten dat het tenslotte de Russen zijn geweest die het Duitse leger hebben vernietigd en ons bevrijd hebben van de nationaal-socialistische dictatuur!
Leugens en halve waarheden moeten het elan van de vooroorlogse Vlaamse Beweging en vooral de collaboratieperiode, weer oppoetsen zodat de Nieuwe Orde weer -en liefst bevrijd van elke smet- haar re-entree kan maken. Na de oorlog werden na hun proces 242 personen in België terecht gesteld en daar zaten slechts een tiental Oostfrontsoldaten tussen. In feite is het werkelijke aantal terechtgestelde landgenoten 237, want er bevonden zich ook 5 buitenlanders tussen zoals bvb de Duitse kampcommandant van AL Breendonk, SS-Sturmbannführer Philip Schmitt, die in 1950 werd geëxecuteerd. Onder de 237 terechtgestelde collaborateurs waren er 115 Nederlandstaligen en 122 Franstaligen. Lees ook verder op deze website De Repressie in Vlaanderen. Over zwarten, moffenmeiden en collaborateurs.
Dat het helemaal geen -en zeker niet allemaal- zogenaamde 'misleide' of onschuldige idealisten waren, die tijdens de naoorlogse repressie werden opgepakt en terechtgesteld, getuige het relaas van het beruchte koppel Prosper Dezitter en zijn vriendin Florentine Giralt-Dings, die tijdens WOII door hun verraad en collaboratie met de nazi's, honderden landgenoten lieten oppakken, waarvan velen omkwamen in de concentratiekampen of door het Duitse snelrecht ter plekke werden vermoord. Zij waren regelrechte criminelen die door de buitengewone omstandigheden van WOII veranderden in vuige spionnen en verraders en honderden -zoniet duizenden- van hun landgenoten en geallieerden uitleverden aan de nazi's. De waarheid kent haar rechten en dit is slechts één voorbeeld van 2 van de terechtgestelde zogenaamde '242 martelaars' van na de oorlog.
Collaborerende Belgen in Duitse politiediensten
 In het begin van 1942 beslist de Militärverwaltung (het Duitse Militaire Bestuur in België) om betrouwbare Vlamingen en Walen op te nemen in de nog op te richten Hilfsfeldgendarmerie. De Waalse leider Léon Degrelle en zijn REX-partij happen meteen toe en honderden leden van zijn Formations de Combat worden ingelijfd bij de Hilfsfeldgendarmerie. Ook het VNV van Staf de Clercq besluit om haar militieleden in te zetten, maar weigert wel om bepaalde opdrachten zoals het opsporen van werkweigeraars uit te voeren. Begin juli 1943 treden de eerste VNV'rs toe die een contract voor een jaar krijgen. Zowat 1.300 VNV'rs en Rexisten, maar onder hen ook apolitieke elementen, worden opgenomen in de Hilfsfeldgendarmerie.
Het militaire bestuur beschikte voor haar politionele diensten over de Feldpolizei (FP) en de Geheime Feldpolizei (GFP) waar de Hilfsfeldgendarmerie een onderdeel van werd. De Feldgendarmen waren makkelijk herkenbaar aan de metalen plaat die ze aan een ketting boven op hun uniform dragen. Daarnaast bestond er ook in België de geduchte Sicherheitspolizei/Sicherheitsdienst (Sipo-SD). Op 1 november 1943 wordt de Zivilfahndungsdienst opgericht, de speurdienst van de FP, die moet helpen om werkweigeraars op te sporen. Er wordt opnieuw gerekruteerd bij de Belgische collaborerende partijen. Het VNV weigert voor deze dienst vrijwilligers te leveren maar zowel REX als DeVlag van Jef Van de Wiele leveren enkele honderden Belgen, die tot aan het einde van de oorlog dienst doen als Zivilfahnder.
 De Sipo-SD werkt zowel samen met de Vlaamse SS en de DeVlag en vanaf 1943 ook met REX. Een aantal Vlaamse SS'rs werkten al op eigen initiatief samen met de Sipo-SD en eenheden van de Vlaamse SS worden ingezet om iedereen op te pakken die als een gevaar voor de staatsorde wordt beschouwd. Razzia's tegen joden, maar ook communisten, vrijmetselaars en iedereen die joden, werkweigeraars en andere slachtoffers van de nazi-terreur helpen, worden opgespoord en gearresteerd. Tevens worden ze ook ingezet voor de bewaking van gevangenissen en het Auffangsläger van Breendonk en de Dossinkazerne in Mechelen waar de joden in afwachting van hun deportatie opgesloten werden. Ze krijgen ook bewakingsopdrachten zoals het begeleiden en bewaken gevangenentransporten en van de beruchte deportatietreinen naar KZ Auschwitz enz.
Naarmate de oorlog vordert nemen de acties van het verzet toe en raken al deze politiediensten betrokken in de bloedige spiraal van terreur en contraterreur. De Vlaamse SS en REX, die zich gesteund en gedekt weten door de Sipo-SD, gaan in 1943 over tot aanslagen en terreurdaden tegen alle Belgen die ervan verdacht worden het verzet te steunen.
Ook het VNV wordt daarin betrokken en begin 1944 worden de Hilfsfeldgendarmen van het VNV ingezet tegen het verzet in de provincie Limburg. De beruchte Vlaamse SS'r Robert Verbelen en zijn Veiligheidskorps (Polizeizug Vebelen) plegen talloze terreuracties tegen het verzet, maar zijn naam zal ongetwijfeld voor altijd verbonden blijven met het drama dat zich begin augustus 1944 in Meensel-Kiezegem zal voltrekken. Ondanks alle onderlinge rivaliteit en wedijver, zullen eenheden van de Vlaamse Wacht en de Vlaamse Wachtbrigade, samen met de Hilfsfeldgendarmerie en Vlaamse Sipo-SD'rs, het Belgische verzet proberen te vernietigen.
Voor de contraspionage zet de Abwehr vooral Belgische agenten in, omdat die veel gemakkelijker dan de Duitsers kunnen infiltreren in verzetsorganisaties, ontsnappingslijnen enz. Deze infiltranten richten een ware ravage aan bij het verzet. Zo kan in juni 1942 een Vlaamse mol 'Coco' genaamd, na zijn verklikking aan de GFP, enkele honderden leden van het verzet laten oppakken door de Gestapo. Belgische Abwehr-agenten doen het soms uit ideologische overuiging maar het gros van hen doet het voor het geld, voor een groter voedselrantsoen, voor het avontuur of om zelf arrestatie te voorkomen door zich te laten inlijven bij de GFP.
 Vlaamse en Waalse collaborateurs vond je in alle diensten terug, zowel in Sicherheitspolizei-Sicherheitsdienst (Sipo-SD) en in de Abwehr (contraspionage). Voor het oprollen van verzetsorganisaties beschikt de Abwehr in Brussel, Antwerpen, Luik, Gent, Charleroi en Bergen in totaal over 272 agenten en 52 vrouwen. De vrouwelijke agenten spelen een belangrijke rol bij het infiltreren en oprollen van ontsnappingslijnen. In het netwerk dat verzetsgroepen opbouwen om neergehaalde geallieerde piloten, mensen die door de nazi's worden opgejaagd of patriotten die de oversteek naar Engeland willen maken, zijn het vooral vrouwen die als koeriers optreden, zodat het voor vrouwelijke Abwehr-agenten gemakkelijker is hun diensten aan het verzet aan te bieden.
De belangrijkste collaborateurs die voor de afdeling Sipo-Brussel werkten waren: Walter Altenhof, Heinrich Cuypers, Emil Spaete, Franz Straub, de gevreesde Emiel Van Thielen (alias 'Max Günther') en Helmut Vits. Voor de Sipo-Antwerpen waren de belangrijkste verantwoordelijken in het oprollen van verzetsbewegingen: Eugeen Dirckx, Ferdinand Frankenstein, Alex Lagneau, Roald Ohmstedt, Johan Pitz, Emiel Thonon, Willy Vandevelde, Willy Van Hören, Hermann Veit en Theodoor Verhulsdonck.
Belangrijke Abwehragenten die zeker in Vlaanderen en Brussel verzetsgroepen hebben bestreden: Firmin De Mey, Marie-Louise Demey, Jonckheere (Blankenberge), Petronella Lavergne, Josephine Paridaens, Martin Peeters, Jules Renuard, Marie Simoens, Armand Tilman, Omer Van den Hoeck, Constant Van Dessel, Herman Van Ooteghem, Pauline Vlaming, Jozef Vranken en... Prosper De Zitter en zijn vriendin Flore Dings.
Opmerkelijk! Jos Hakker vertelt in zijn boek: De Geheimzinnige kazerne te Mechelen, deportatiekamp der Joden hoe er in Antwerpen een georganiseerde bende, samen met de Gestapo, Joden deed geloven dat men ze met een auto van het Rode Kruis naar Zwitserland zouden brengen, voor de som van 25.000 franken; later werd dat 45.000. In werkelijkheid werden ze - nadat men ze ook volledig hadden beroofd- aan de Duitsers uitgeleverd en naar Mechelen gestuurd. De organisator was een zekere Aertgeerts die in de Lange Van Ruusbroecstraat 97 in Antwerpen woonde...
|
