Verzet.org - Mobiele vergassingswagens. Industriele moord op volle toeren

Inleiding

Voor de Endlösung van de joden heeft er wellicht nooit een duidelijk plan of geschreven bevel bestaan. Het is in elk geval tot op heden nog niet ontdekt. Het moordprogramma van de nazi's en de SS was een cumulatie van praktische maatregelen en verordeningen die elkaar volgden vanaf het ogenblik dat joden als een minderwaardig ras en als parasieten van het Derde Rijk werden afgeschilderd. Met de Neurenberg Wetten van 15 september 1935, werd het toekomstige lot van de joden (maar ook zigeuners e.a.) wettelijk ge-betonneerd.

Een eerste aanzet, dat de Endlösung er onvermijdelijk zat aan te komen, werd gemaakt toen Hitler op 14 juli 1933 het licht op groen zette met de Reichssterilisationsgesetz, de "Wet ter voorkoming van erfelijk ziek nageslacht". Deze wet liet de nazi's toe om gedwongen sterilisatie uit te voeren bij mensen die leden aan de meest uiteenlopende geestelijke of lichamelijke erfelijke ziekten, maar ook bijvoorbeeld chronische alcoholisten kwamen in aanmerking. Tot aan het einde van 1939 werden aan de lopende band joden, gehandicapten, homoseksuelen, zigeuners e.a. onder dwang gesteriliseerd. Door de 6de Durchführingsverordnung van 31 augustus 1939 werd het sterilisatieprogramma bevroren, alhoewel het stiekem tot aan het einde van de oorlog doorliep. Naar schatting 350.000 tot 450.000 personen werden aldus gedwongen gesteriliseerd. Die ingreep bleek niet zonder risico. Honderden mensen kwamen om aan de gevolgen van deze ingreep of pleegden uit totale ontreddering nadien zelfmoord.

Aan de sterilisatieperiode kwam een officieus einde met de brief van Hitler die van 1 september 1939 de dood door euthanasie mogelijk maakte. Tussen 1 september 1939 en augustus 1941 zullen ongeveer 200.000 mensen worden omgebracht in de beruchte T4-euthanasiecentra van Grafeneck, Hadamar, Bernburg, Brandenburg, Hartheim en Sonnenschein, als de meest bekende. Nadat op 24 augustus 1941, onder druk van de donderpreek van Bisschop Clemens Graf von Galen en de onrust die daardoor bij de publieke opinie was ontstaan, het euthanasieprogramma op bevel van Adolf Hitler werd stilgelegd, zochten de nazi's en de SS naar nieuwe methoden en middelen om zich te ontdoen van de joden en andere door het Derde Rijk geproclameerde 'ongewensten' en Untermenschen.

Eén en ander kwam de SS goed uit, want door de inval in Rusland op 22 juni 1941, kwamen er onmetelijke gebieden in hun bezit, veraf gelegen van Duitsland en waar nog, afgezien van de locale bevolking, nauwelijks pottekijkers aanwezig waren die nog roet in het eten konden gooien. Reinhard Heydrich sluit, nauwelijks een week na de start van Operatie Barbarossa, op 31 juni 1941 definitief de grenzen voor de joden, die vanaf dan het land niet meer uit mogen en als ratten in de val zitten. De biologische uitroeiing van de joden wordt op touw gezet en op de Wannsee-conferentie van 20 januari 1942 bevestigd. De massale deportaties naar de concentratie- en vernietigingskampen in het oosten komen op dreef.

Met de ervaring die de nazi's hadden opgedaan tijdens de uitvoering van het euthanasieprogramma, konden zij hun moordprogramma verder uitwerken en perfectioneren in de nieuwe veroverde gebieden ten oosten van Duitsland. Het doden in de euthanasiecentra van de patiënten gebeurde daar aanvankelijk d.m.v. een dodelijke injectie met gif, maar door de grote aangevoerde aantallen werd spoedig overgegaan door middel van koolmonoxidegas. Een eerste experiment in de euthanasiecentra met koolmonoxide uitlaatgassen werd uitgevoerd in januari 1940 onder de leiding van Viktor Brack, hoofd van het euthanasieproject en Dr. Widmann, hoofd van Referat V D2, het departement voor Chemie en Biologie. Dieselmotoren van vrachtwagens werden via een slang of pijp aangesloten op de vergassingsruimten in de euthanasiecentra. Met deze kennis trokken de artsen en hun SS-entourage naar het Generaalgouvernement en Rusland.

Vorige - Volgende >>