|
Mobiele vergassingswagens. Industriele moord op volle toeren |
|
|
|
|
Saturday 14 May 2005 |
|
Pagina 2 van 6
De Introductie van de Mobiele Vergassingswagens
 Op 15 en 16 augustus 1941 woont Heinrich Himmler in de Wit-Russische steden Baranovichi en Minsk, de executie bij van een paar honderd slachtoffers, uitgevoerd op het actieterrein van Einsatzgruppe B. De SS'r von dem Bach-Zelewski rapporteerde later dat Himmler onpasselijk was geworden in het zicht van deze executie. Korte tijd later, nadat Himmler een hospitaal/sanatorium had bezocht, geeft hij de commandant van Einsatzgruppe B, SS-Brigadeführer Arthur Nebe, de opdracht om andere oplossingen te zoeken bij het vermoorden van de slachtoffers, nadat hij tot de conclusie was gekomen dat "neerschieten niet de meest humane methode was".
Heinrich Himmler en Reinhard Heydrich zijn overtuigd van de gebruiksmogelijkheden van deze vrachtwagens en beslissen om er uitgebreide proeven mee te laten uitvoeren. Een eerste 'geslaagde' test met een gaswagen in november 1941 in KZ Sachsenhausen op 30 Russische krijgsgevangenen gaf de doorslag. Een reeks vergassingswagens wordt besteld. De eerste levering is bestemd voor KZ Chelmno. Ongeveer 1000 Duits/Oostenrijkse Roma en Sinti-zigeuners werden op 8 december 1941 in het Poolse vernietigingskamp Chelmno met gaswagens vergast.
 De reden waarom werd overgegaan tot het in gebruik nemen van mobiele vergassingswagens werd ondermeer toegelicht door SS-Obersturmbannführer Walther Rauff, hoofd van het Departement II D van het RSHA (Reichssicherheitshauptamt) in Berlijn. Walther Rauff wordt in het algemeen als de uitvinder van de vergassingswagen aangeduid. Rauff was na de oorlog naar Chili kunnen ontkomen en leefde vanaf 1958 tot aan zijn dood in 1984, in San Carlos de Bariloche, dat in die tijd geen uitleveringsakkoord met Duitsland kende. Rauff werd dan ook nooit vervolgd of veroordeeld. In September 1941 laat Rauff Friedrich Pradel, diensthoofd van de transportafdeling, bij zich komen en vertelt hem over zijn idee om zware vrachtwagens zo om te bouwen dat ze grotere aantallen mensen tegelijk kunnen ombrengen in de bezette Russische gebieden.
Walther Rauff legde daarover vrijwillig getuigenis af ten gunste van een andere SS-Officier, Bruno Streckenbach, als getuige-décharge op de Duitse ambassade in Santiago op 28 juni 1972: "Wat betreft de vernietiging van de Joden in Rusland, weet ik dat met dat doel gaswagens werden ingezet. Ik geloof niet dat Pradel het initiatief had in de ontwikkeling van de gaswagens. Hij zal wel zijn bevelen hebben gehad, van mij of van mijn superieuren. Of ik toen bedenkingen tegen de inzet van gaswagens had, kan ik niet zeggen. Voor mij stond het toen voorop dat de executies voor de manschappen een aanzienlijke belasting vormden en dat het 'probleem' van die psychologische stress wegviel door de inzet van gaswagens."
Dat dit probleem van morele belasting van de manschappen ook met de vergassingswagens niet helemaal wegviel wist SS-Untersturmführer Dr. Becker aan SS-Obersturmbannführer Walther Rauff te rapporteren: Na de vergassing laten verscheidene commando's door de eigen manschappen uitladen. Ik heb de commandanten van de betreffende Sonderkommando's er opmerkzaam gemaakt hoeveel psychische en fysieke schade deze arbeid, zo niet meteen, maar dan toch later, kan aanrichten.
|
|
Laatst geupdate op ( Monday 31 December 2007 )
|
