Op 1 oktober 1933 kreeg het Verdinaso er een geduchte concurrent bij: op de ruïnes van de Frontpartij wordt het VNV (Vlaams Nationaal Verbond) van Staf de Clercq opgericht. Net zoals het Verdinaso beoogt het VNV de vereniging van Vlaanderen met Nederland maar bewandelt de wettelijke, parlementaire weg. In tegenstelling tot het Verdinaso, dat nooit aan verkiezingen zal deelnemen, neemt het VNV en REX (in het Franstalige deel van België, de partij van Léon Degrelle), wel deel aan de parlementsverkiezingen van 24 mei 1936 en 2 april 1939, alsook aan de gemeente- en provincieraadsverkiezingen van 1938.

Onverwacht kondigt Joris Van Severen, tijdens een redevoering op 14 juli 1934 in Kemzeke, de zogeheten nieuwe marsrichting aan. Dit zeer tot ongenoegen van een aantal leden zoals Wies Moens, Arthur de Bruyne en Lode Claes, die Van Severen nog tot andere gedachten proberen te brengen. Er vinden ook nog onderhandelingen plaats tussen het leiders van het VNV en het Verdinaso om tot een fusie te komen maar die lopen op niets uit. Wanneer Van Severen op 20 augustus 1934 de 'nieuwe marsrichting' officiël maakt dienen Wies Moens en een aantal anderen hun ontslag in.

Van Severen stapt af van zijn radicale anti-belgicisme, Den Leider wordt Belgicist en keert zich voortaan tegen het separatisme. De Walen kunnen vanaf dan ook deel uitmaken van Groot-Nederland. België moest niet meer worden vernietigd, maar "van binnenuit worden veroverd". Het Groot-Nederlandse ideaal werd ingeruild voor het 'Dietsland'. Dat 'Dietsland' dat zich in de visie van Joris Van Severen tot Wallonië en Frankrijk (Artesië en Picardië) uitstrekte en samenviel met de Bourgondische Nederlanden van Karel De Stoute (zie kaartje hierboven.)

In Hier Dinaso! van 1 september 1934 licht Van Severen zijn nieuwe marsrichting toe: "Wij zijn geen voorstanders van geweld. Wij Dinaso's die in België wonen, zullen de macht in België veroveren; de Dinaso's die in Rijks-Nederland wonen, zullen de macht in Rijks-Nederland veroveren. Tesamen zullen wij dan de éne Dietse volksstaat vestigen. De Walen... willen zij aangesloten blijven bij het Dietse Rijk dat wij zullen vestigen, goed, dan zullen wij hen een soort van zelfbestuur geven." Wat de Verdinaso-leden door het VNV spottend tot de bijnaam 'Verdiwanasos' opleverde (toevoeging 'wa' van Walen).

Joris Van Severen had ook een grondige hekel aan de IJzerbedevaarten wat blijkt onder meer op de IJzerbedevaart van 1935 waar priester-dichter Cyriel Verschaeve zal gehuldigd worden. Van Severen dreigt ermee om op de IJzerbedevaart te verschijnen met een spandoek "Gaat gij, dan zullen wij daar zijn met een groot spandoek, waarop de woorden: Laat ze niet rotten, O Vlaanderland!"

Arthur de Bruyne over Van Severens IJzerbedevaarthekel: "Hij verwenst 'het krachtenslopende slaapmiddel van het pacifisme' en noemt de Eed van Trouw 'in feite de meest doemenswaardige vloek.'" Joris Van Severen: "Zij is een sinistere klucht, omdat zij de hoogste gevoelskrachten allerschandelijkst aanwendt, teneinde de slavernij van dit eeuwenlang misbruikte volk te bestendigen."

In 1937 herdefinieerde Van Severen zijn staatkundig project als volgt: "Het Verdinaso wil België, Nederland en Luxemburg verenigen in één Rijk: het Dietsche Rijk der Nederlanden, en bijgevolg de koloniale bezittingen van België en Nederland verenigen in één imperium: het Dietsche Imperium." Op de zesde Landdag van 29 augustus 1937 te Antwerpen, werden zowel de Nederlandse vlaggen als de Belgische vlaggen binnengedragen terwijl de twee nationale liederen werden gespeeld; de zaal was versierd met de wapenschilden van de provincies der Nederlanden, maar niet met Vlaamse emblemen; Van Severen sprak er de Walen en Luxemburgers in het Frans toe.

De nieuwe koers, en het in ere herstellen van de Belgische vlag, doet vele leden afhaken. Naast het onmiddellijke vertrek van Wies Moens, keren ook Ward Hermans, Herman Vos en René Lagrou het Verdinaso definitief de rug toe. De anti-flamingantistische koers die de belgicist Van Severen voortaan vaart, bemoeilijkt verdere recrutering van leden en militanten in Vlaams-nationale middens. Anderzijds trok het Dinaso nieuwe anti-democratische krachten aan zoals bv. Albert Derbecourt (1917-1944) die Norbert Dewitte opvolgde. Derbecourt, die voordien leider bij het Belgisch-nationalistische Nationaal Legioen, werd in Gent hoofdman van de Dinasostudenten. Vanaf 1937 werd Derbecourt actief in het Verdinaso als spreker en schrijver van artikels in Hier Dinaso! en hij schrijft ook later artikels wanneer het Verdinaso opgaat in het VNV en het blad omgedoopt wordt in de Nationaal-Socialist.

Het Verdinaso blijft zich echter keren tegen de democratie, weigert deel te nemen aan de verkiezingen en fulmineert tegen de parlementaire werking, getuige het citaat van Luc Delafortrie (Verdinaso-Gouwleider voor Oost-Vlaanderen tot 30 januari 1941) op 20 augustus 1938: "De partijendemokratie zij stinkt, zij stinkt van zelfzucht en oneerlijkheid en verkwisting en bourgeoisgeest, van laagheid en lafheid en compromissen. Zij stinkt van onverantwoordelijkheid. Zij stinkt van de demagogie. Zij stinkt van vriendjesbevoordeliging. Zij stinkt van het vrijlaten der laagste passies. Zij stinkt van de parasieten die zij voedt. Onze natie is ziek, ja van ontbinding. Maar waarom ze dan binden aan een stinkend lijk? Want juist het stinkend lijk bedriegt de volkswelvaart, ruïneert het land, verrot ons volk. Degenen die vragen dat het verandere, vragen daarmee geen lapmiddelen en nog veel minder blinddoeken: zij vragen een ander regime, zij vragen verlost te mogen worden van de Demokratie en haar bedrog. Zij roepen daarmee: Weg met de Demokratie!"