Niettegenstaande zijn loyale houding tegenover België en de instructies aan zijn volgelingen om te strijden tegen iedere aanvaller, wordt Van Severen bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog door de Staatsveiligheid op 10 mei 1940 als 'staatsgevaarlijk' aangehouden en naar Frankrijk weggevoerd. Van Severen wordt samen met zijn trouwe volgeling Jan Rijckoort, in een erg gemengd gezelschap van zo'n 78 gevangenen, vastgehouden in een nabijgelegen muziekkiosk in Abbeville.

Op 20 mei 1940 geeft de Franse kapitein Dingeon aan zijn ondergeschikten, luitenant Caron en sergeant-chef Mollet, het bevel om de gevangenen te executeren. Er worden een aantal gevangenen doodgeschoten en/of doodgeslagen, waaronder enkele Italianen, een Canadees en ook een aantal medewerkers van de Duitse spionagedienst. Van Severen, die het niet meer kan aanzien probeert een einde te stellen aan de moord op zijn lotgenoten en, gevolgd door Jan Rijckoort, probeert hij de Fransen te overtuigen van hun onzinnige van hun daden. Prompt worden Van Severen en Rijckoort zelf neergeschoten.

De lijken van 21 gevangenen worden in een massagraf gegooid en enkel voor Van Severen en Rijckoort werd er na de oorlog een gedenksteen opgericht. De daders, Caron en Moller, werden in 1942 door de Duitsers opgespoord wegens het doodschieten van hun agenten, berecht en terechtgesteld. Kapitein Dingeon kon echter op tijd ontkomen naar onbezet Frankrijk waar hij in 1941 zelfmoord pleegde. Lees ook op Verzet.org: De weggevoerden van mei 1940. [2] Bloedbad in Abbeville - Abbeville


Verdinaso en VNV smelten samen

In de herfst van 1940 was Rex-Vlaanderen in het geheim onderhandelingen begonnen met de top van het VNV, en op 15 oktober 1940 tekende Odiel Daem de overeenkomst. Het Verdinaso kwam meteen onder grote druk te staan, want de Duitse bezetter streefde naar één partij in Vlaanderen, en had in Wallonië reeds REX van Léon Degrelle verwelkomt.

Het overlijden van Joris Van Severen betekent een zware klap voor het Verdinaso dat die niet meer zal te boven komen. De beweging die in belangrijke mate van zijn persoon afhing, valt uiteen. Emiel Thiers volgt Van Severen op, maar slaagt er niet in de verschillende kampen te verzoenen. Thiers voert zowat met iedereen onderhandelingen: met het VNV, het Nationaal Legioen, de Algemeene-SS Vlaanderen, royalistische kringen, vakbondskringen, vertegenwoordigers van de Kerk en de Duitse bezetter. Hij wil een Groot-Nederlandse organisatie oprichten tegen het VNV. Eigenlijk hoopt hij dat Leopold III een autoritair, corporatief regime zou invoeren.

Al in januari 1941 komt het tot een openlijke breuk binnen het Verdinaso. Aan de ene kant treft je de groep rond Emiel Thiers aan zeven leden op negen van de Verdinaso-leiding): Louis Guening, Jef Van Bilsen, Frantz Van Dorpe, Juul de Clercq, Pol van Herzeele en Paul Persijn, die de beweging op hun manier willen voortzetten. Aan de andere kant de groep rondom Jef François en Pol Le Roy (met onder meer Luc Delafortrie, Jongdinaso-leider Leo Poppe, vendelleider Maurits Seys, korpsoverste Jozef Morael, en DMO-inspecteur J. De Bruycker), die met de Duitsers geheime onderhandelingen voerden om het Verdinaso te laten samensmelten met de Algemeene-SS Vlaanderen in het teken van het Groot-Germaanse Rijk.

Op 30 januari 1941 werden François en Pol Le Roy uitgesloten en werd Luc Delafortrie uit zijn functie van Gouwleider van Oost-Vlaanderen ontheven. Er bestonden nu twee Verdinaso's. Op 10 februari 1941 stuurt Paul Persijn nog een laatste memorandum naar de Duitse bezetter maar zonder enig gehoor te vinden: "Wij zijn in dit land de oudste vrienden van het Nationaal-Socialistische Duitsland. (..) Als Nationalisten willen wij dat ons land in de volledigste integrale samenwerking met het Rijk zal staan en erkennen ook dat dit Rijk, teneinde de herordening in Europa te kunnen doorvoeren, noodzakelijkerwijze het recht moet hebben bepaalde eischen aan alle landen te stellen, eischen waardoor het begrip van ons onafhankelijkheid in zekere mate kan gewijzigd worden."

Maar het Duitse militair bestuur had gekozen voor de strekking François en Pol Le Roy en zou geen concessies meer maken. De achterban van François/Le Roy wilden echter geen aansluiting met de SS-Vlaanderen en het duo startte opnieuw de onderhandelingen met het VNV. Op 10 mei 1941 was het eindelijk zover en werd het Verdinaso opgeslokt in het VNV onder een nieuwe naam: Eenheidsbeweging VNV.

Jef François die voortdurend overleg pleegde met Oberkriegsverwaltungsrat Franz Thedieck, de rechterhand van Eggert Reeder over deze kwestie: "Wij zijn overgegaan tot het VNV na een onderhoud met Thedieck. Thedieck gaf ons uitdrukkelijk te kennen dat het Verdinaso zou ontbonden worden. Hij deelde ons mee dat alleen het VNV de erkende beweging was, waarbij Rex-Vlaanderen reeds was aangesloten, en dat er voor ons geen andere keuze was, tenzij de overgang van het Verdinaso naar de Algemeene-SS Vlaanderen."

Vele Dinaso's kwamen nu voor een onmogelijke keuze te staan. Emiel Thiers weigert de politiek van de onvoorwaardelijke collaboratie te volgen en dient zijn ontslag in. Paul Persijn, Frantz Van Dorpe en Van Bilsen namen ontslag en zullen na verloop van tijd in het verzet gaan. Een aantal anderen gingen toch mee over naar het VNV maar al in september 1941 vond er andermaal een leegloop van Verdinaso-leden plaats zowel uit het VNV als uit de Dietsche Militie/Zwarte Brigade.