Opnieuw verzet en.. gearresteerd!

In het najaar van 1942 hervatte de Witte Roos haar verzetsactiviteiten. De groepsleden hadden besloten tot passief verzet zoals de studenten in de Verenigde Staten vochten tegen raciale discriminatie aan de universiteiten. Dat hield ondermeer in het drukken en verspreiden van illegaal gedrukte pamfletten. Willi Graf droeg zijn steentje bij aan het vijfde pamflet, en deed aardig wat benenwerk om onderdelen en steun te zoeken voor hun acties in en buiten München. Ook Sophie werkte hard om postzegels en papier te vinden (je kon niet teveel postzegels tegelijk aankopen in één plaats zonder achterdocht te wekken) en zij beheerde ook de financiën van de Witte Roos.

Alle leden reisden door heel Zuid-Duitsland (en daarbuiten) om de pamfletten te posten vanuit onontdekbare locaties. Honderden pamfletten verlieten aldus de universiteit van München, voorzichtig met de hand gepost in het holst van de nacht. Maar daar bleef het niet bij. Tijdens drie nachten in februari 1943, de 3de, 8ste en op de 15de, voerden Hans Scholl, Alexander Schmorell en Willi Graf de tot dan toe meest gedurfde actie uit van alle acties van De Witte Roos. De drie mannen gebruikten teer en verf om de muren van de huizen in de Ludwigstraße, een belangrijke toegangstraat tot de Münchense Universiteit, te bekladden met slogans zoals: "Weg met Hitler", "Hitler Massamoordenaar", "Vrijheid", en tekenden doorstreepte swastika's... en dit onder het oog van politieagenten en andere naziambtenaren die continu doorheen de straten van München patrouilleerden.

Samen met Willi Graf schreef ook Professor Kurt Huber mee aan de tekst van het vijfde pamflet en schreef helemaal alleen het zesde en laatste pamflet, terwijl Hans reeds aan de correctie werkte van een zevende pamflet dat door Christoph Probst was opgesteld. Het zesde en laatste Flugblatt (vlugschrift) van 18 februari 1943 was duidelijk geïnspireerd door de officiële capitulatie van het 6de leger in Stalingrad kort voordien op 1 februari 1943.

Het pamflet opende aldus: "Studentes!Studenten! Geschokt aanschouwt ons volk de ondergang van de mannen van Stalingrad. Driehonderdduizend Duitse mannen zijn door de geniale strategie van de korporaal uit de vorige Grote Oorlog zin- en roekeloos de dood en het verderf ingedreven. Führer, dank daarvoor! Het gist in het Duitse volk: willen we het lot van onze legers blijven toevertrouwen aan een dilettant? Willen we de rest van onze Duitse jeugd opofferen aan de laagste machtsinstincten van een partijkliek? Dat nooit! De dag van de afrekening is aangebroken, de afrekening van de Duitse jeugd met de meest verfoeilijke tyrannis die ons volk ooit heeft moeten dulden. In naam van het hele Duitse volk eisen wij van Adolf Hitlers staat onze persoonlijke vrijheid terug, het kostbaarste goed van de Duitsers, dat hij ons op een verachtelijke manier afhandig heeft gemaakt. Wij zijn opgegroeid in een staat van meedogenloze, kneveling van elke vrije meningsuiting. Hitlerjugend, SA en SS hebben ons in de vruchtbaarste jaren van ons leven proberen te uniformeren, te revolutioneren, te narcotiseren. `Wereldbeschouwelijke scholing' heette de verachtelijke methode om het ontluikende zelfstandig denken en zelfstandig oordelen te smoren in een nevel van holle frasen. Een ongekend duivelse en tegelijk geborneerde selectie van leidinggevende elite maakt van haar toekomstige partijbonzen op de burchten van de Duitse Orde goddeloze, schaamteloze en gewetenloze uitbuiters en moordenaars, blinde, stupide volgelingen van de Führer."

"Kommilitoninnen! Kommilitonen! Erschüttert steht unser Volk vor dem Untergang der Männer von Stalingrad. Dreihundertdreißigtausend deutsche Männer hat die geniale Strategie des Weltkriegsgefreiten sinn- und verantwortungslos in Tod und Verderben gehetzt. Führer, wir danken dir! Es gärt im deutschen Volk: Wollen wir weiter einem Dilettanten das Schicksal unserer Armeen anvertrauen? Wollen wir den niedrigen Machtinstinken einer Parteiclique den Rest der deutschen Jugend opfern? Nimmermehr. Der Tag der Abrechnung ist gekommen, der Abrechnung unserer deutschen Jugend mit der verabscheuungswürdigsten Tyrannis, die unser Volk je erduldet hat. Im Namen der ganzen deutschen Jugend fordern wir von dem Staat Adolf Hitlers die persönliche Freiheit, das kostbarste Gut des Deutschen zurück, um das er uns in der erbärmlichsten Weise betrogen hat. In einem Staat rücksichtsloser Knebelung jeder freien Meinungsäußerung sind wir aufgewachsen. HJ, SA, SS haben uns in den fruchtbarsten Bildungsjahren unseres Lebens zu uniformieren, zu revolutionieren, zu narkotisieren versucht. "Weltanschauliche Schulung" hieß die verächtliche Methode, das aufkeimende Selbstdenken und Selbstwerten in einem Nebel leerer Phrasen zu ersticken. Eine Führerauslese, wie sie teuflischer und bornierter zugleich nicht gedacht werden kann, zieht ihre künftigen Parteibonzen auf Ordensburgen zu gottlosen, schamlosen und gewissenlosen Ausbeutern und Mordbuben heran, zur blinden, stupiden Führer gefolgschaft."

Het is niet bekend, waarom Hans en Sophie Scholl het grote risico namen om met een koffer gevuld met tussen de 700 tot 1.800 kopijen van dit zesde (en laatste) pamflet naar de Universiteit van München te lopen op die fatale donderdag, 18 februari 1943. Het had er alle schijn van dat ze wat overmoedig waren geworden, tevens wat dronken door de geheime sympathie die ze van hun medestudenten genoten. Bij het binnenkomen van de Universiteit, iets voor elf uur in de ochtend liepen ze nog Willi Graf en zijn vriendin Traute Lafrenz tegen het lijf, die net naar buiten gingen. Ze maakten met hen nog een afspraak om elkaar later op de avond te ontmoeten, maar zeiden niks over de zware koffer die ze met zich meezeulden. Samen betraden Hans en Sophie het atrium van de universiteit, die enkele minuten later zou volstromen met studenten.

Afbeelding rechts: de Lichthof van de Universiteit van München anno 2000

Ze moesten snel te werk gaan want de tijd drong. Ze liepen snel door de corridors en gangen van de universiteit en lieten overal stapeltjes pamfletten van Kurt Huber's pamflet achter, en haastten zich naar de veilige uitgang. Daar aangekomen merkten ze dat er nog wat pamfletten in hun koffer waren achtergebleven, en ze beslisten dat het dom zou zijn om die ook niet te verspreiden. Ze keerden terug naar de Lichthof (een binnenplaats in de universiteit die met een glazen luifel was dichtgemaakt, zie afbeelding rechts), klommen de marmeren trap tot op de hoogste verdieping van de hal en Sophie gooide vanachter de balustrade het laatste pakket pamfletten in de lucht, die langzaam naar beneden dwarrelden. Sophie lichtte later hun laatste actie als volgt toe: "Het was wellicht uit overmoed of dommigheid dat ik vanop de tweede verdieping van de universiteit een 80 tot 100 pamfletten in de Lichthof strooide."

Dozijnen pamfletten zweefden vrij naar beneden, enkele vielen in een douchecel op de voeten van een paar studenten. Op dat ogenblik gebeurden er twee dingen tegelijk. De huisbewaarder en klusjesman van de universiteit, Jakob Schmid, een trouw en fanatiek lid van de SA en de NSDAP, zag Sophie en Hans bovenaan de Lichtof staan met nog enkele pamfletten in hun handen en brulde hen toe: "Jullie zijn gearresteerd!" Tegelijk zwaaiden alle deuren van de klassen open en stormden de studenten naar de Lichthof. In het tumult dat daarop ontstond probeerden Sophie en Hans zich nog tevergeefs uit de voeten te maken maar werden door Jakob Schmid bij de kraag gegrepen en naar het kantoor van universiteitsrector Wüst gebracht. Sommige bronnen vermelden dat Hans en Sophie nog tijd genoeg hadden om te kunnen ontsnappen vooraleer de Gestapo zal arriveren. Hoedanook, de politie werd gebeld en alle deuren van de unief werden afgesloten. De Gestapo onder het commando van Robert Mohr was snel ter plaatse en sloegen Hans en Sophie in de boeien. Zij brachten broer en zus over naar het hoofdkantoor van de Gestapo, het Wittelsbach Paleis.

Vlak voor zijn ondervraging stopte Hans Scholl nog een papiertje in zijn mond om het te laten verdwijnen. Dat bleek achteraf het ontwerp te zijn van het zevende pamflet dat dan ook nooit zou verschijnen. Aanvankelijk ontkenden Hans en Sophie de feiten maar toen bleek dat het formaat van de bijeengeraapde pamfletten perfect pasten in de buitgemaakte koffer, en ook het handschrift op het papiertje dat Hans had proberen binnen te slikken werd vergeleken, viel er helaas niks meer te ontkennen. Enkele uren later werden nog andere leden van de Witte Roos opgepakt. Willi Graf en zijn zuster Anneliese waren de eerstvolgenden die geboeid overgebracht werden naar het Wittelsbach Paleis. Korte tijd later werd ook Christoph Probst opgepakt. Toen Sophie dit nieuws vernam, stortte ze in elkaar. De Witte Roosleden hadden altijd getracht Christoph zoveel mogelijk risico's te besparen omdat hij gehuwd was en twee kinderen had en zijn vrouw bovendien elk ogenblik kon bevallen van een derde.

Huisbewaarder Jakob Schmid (25 juli 1886 - 16 augustus 1964) werd een tijdelijke nazi held en werd dikwijls gevierd op feestjes na de aanhouding van de Witte Roos leden. Na de oorlog werd Jakob Schmid op 11 mei 1945 gearresteerd door Amerikaanse soldaten. Hij werd opgesloten en tijdens zijn proces in 1947 (afbeelding links) beschuldigd als hoofdschuldige van de arrestatie van broer en zus Scholl, en veroordeeld tot vijf jaar hechtenis. Tegen zijn veroordeling spande hij meteen, doch tevergeefs, beroep aan. Hij kon maar niet verkroppen waarom hij, die toch alleen maar 'zijn verdomde plicht had gedaan' ('lediglich seine Pflicht getan zu haben'), toch gestraft werd. In 1951 werd Jakob Schmid vrijgelaten en verkreeg, na een korte procedure, later zijn recht op pensioen terug.