Verzet.org - De Witte Roos - studentenverzet in München tegen de nazi's

Afbeelding links: Jürgen Wittenstein was de enige van de zeven kernleden van de Witte Roos die kon onkomen

Alexander Schmorell trachtte te ontvluchten naar Zwitserland, maar keerde op zijn stappen terug wegens de zware sneeuwval. Op 24 februari '43 werd hij tijdens een luchtbombardement in München herkend door een vroeger liefje van hem, verraden en gearresteerd. Op 26 februari 1943 werd ook Prof. Huber opgepakt en op 19 april 1943 werden Huber en Schmorell gedoodvonnist door het Volksgerechtshof. Een paar maanden later, op 13 juli 1943, werden zij beiden onthoofd op de binnenplaats van de gevangenis van Stadelheim te München. Ook de ouders van Sophie en Hans werden gearresteerd. Zowel Robert Scholl als zijn echtgenote werden veroordeeld tot twee jaar cel, maar enkel Robert vloog achter de tralies. Na de Bevrijding zal Robert Scholl van 1945 tot 1948 opnieuw burgemeester van Ulm worden en voor de rest van zijn leven de titel van 'ere-burgemeester van Ulm'.

Op de avond van 18 februari 1943, werd kort na de executie van Hans en Sophie Scholl, Willi Graf in zijn appartement gearresteerd. Op 19 april werd hij gedoodvonnist door rechter Freisler. Willi Graf werd echter nog maandenlang gefolterd door de Gestapo in een zinloze poging om hen nog wat namen van mogelijke medestanders te ontfutselen. Willi werd uiteindelijk door de guillotine onthoofd op 12 oktober 1943. In zijn afscheidsbrief aan zijn zuster Anneliesse schreef hij: "Zij zullen voortzetten wat wij begonnen zijn."

De enige van de zeven kernleden van Die Weisße Rose, die kon ontkomen aan executie en vervolging, en de oorlog overleefde was Jürgen Wittenstein, en dat was te danken aan zijn brave commandant bij het leger die hem beschermde. Toen hij probeerde een Joodse vrouw te helpen ontsnappen uit Duitsland, werd hij aangeklaagd maar slaagde erin om aan de aanklacht onderuit te komen. Later werd hij naar het Russische front gestuurd, raakte er gewond en keerde terug naar Duitsland. Nadien nam Wittenstein nog deel aan een mislukte en onbekende aanslag tegen het nazi-regime. Enkele dagen voor de geallieerden München zouden binnentrekken, stal de onderofficier Dr. Repeat Grengaros een aantal wapens en richtte de Beierse Vrijheids Beweging op. Hij en zijn soldaten bezetten de communicatiefaciliteiten van München. Ze arresteerden de gouverneur van Beieren en andere belangrijke nazi-leiders.

In een laatste gevecht tegen de SS en andere gewapende nazi strijdkrachten werden vele soldaten gewond of gedood. Zij plaatsten op alle belangrijke gebouwen in de stad witte vlaggen, ten teken van overgave, en gaven de stad München zo over aan de Amerikaanse strijdkrachten zonder dat er een schot werd gelost. Op deze manier werd een verbeten strijd om de stad vermeden en werd het leven van talloze burgers gered. Spijtig genoeg wordt deze moedige actie nergens vermeld in de geschiedenisboeken, en raakte spoedig in de vergetelheid. Wittenstein verhaalt hierover in zijn memoires (Memories of the White Rose by George J. Wittenstein, M. D.). Na de oorlog hervatte Jürgen Wittenstein zijn studies medicijnen en werd dokter in de geneeskunde. Een paar jaren later ontving hij een prijs van de West-Duitse regering voor zijn moed en heroïsme met Die Weiße Rose en de strijd tegen het nazi-regime.

De enige figuur die een hoofdrol van betekenis speelde in het verzetsverhaal van de Witte Roos en zowel voor als tijdens en na de Tweede Wereldoorlog overal buiten schot bleef, was de beul Johann Reichhart (29 april 1893 - 26 april 1972), die nagenoeg alle Witte Roosleden eigenhandig had onthoofd. Reichhart was al voor de opgang van de nazi's in 1924 in functie als beul en zette die 'job' tijdens het Derde Rijk gewoon verder. In die periode moet hij ongeveer 3.000 politieke gevangenen hebben onthoofd. Alleen al tussen april en december 1943 had Reichhart 738 personen onthoofd en in 1944 hielp hij nog eens 719 mensen om het leven. Kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog kon hij einde mei 1946 opnieuw aan de slag in zijn 'oude stiel'.

Hij werd door de Amerikanen naar de gevangenis van Landsberg gezonden, diezelfde gevangenis waar in de jaren twintig nog Adolf Hitler een tijdlang had vastgezeten na zijn mislukte militaire staatsgreep en waar hij ook het eerste deel van Mein Kampf dicteerde aan zijn celgenoot Rudolf Hess. Intussen werden in Landsberg belangrijke nazi's die van oorlogsmisdaden werden beticht opgesloten. Reichhart kreeg er de opdracht om in het totaal 156 veroordeelde nazi's op te hangen. De kopstukken van het Derde Rijk werden op 16 oktober 1946 in de gevangenis van Neurenberg door de Amerikaanse beul sergeant James C. Woods en zijn assistent Joseph Malta opgehangen. Enkele jaren later trok Hitlers beul Reichhart zich terug en leefde tot aan zijn dood in 1972 van een royaal pensioen.

In 1982 werd het verhaal van Die Weiße Rose (The White Rose) verfilmd door de Duitser Michael Verhoeven, vooral bekend van Duitse TV-detectieve series zoals Tatort en Der Kommissar. Voor een goede filmbespreking kan u terecht op IMDB: Die Weiße Rose. Daarnaast werd het verhaal in boek uitgebracht en eveneens verwerkt tot een theaterstuk. Dit toneelstuk werd honderden keren over de ganse wereld op het toneel gebracht en wordt tot op heden regelmatig ergens in de wereld opgevoerd. In 2005 verfilmde Marc Rothemund andermaal het verhaal van Sophie Scholl en de Witte Roos onder de titel Sophie Scholl

Heden zijn in München vele straten, pleinen en andere monumenten die herinneren aan de moedige strijd van Die Weiße Rose en het verhaal is aan elke Duitser zeer bekend. Die Weiße Rose werd veel te vroeg het zwijgen opgelegd maar hun woorden blijven voor altijd nazinderen: "Vrijheid!"