Systematiek en Willekeur

In de vervolging van verzetsleden was het soms systematiek en helaas veel willekeur. Sommigen werden op heterdaad betrapt bij sabotagedaden of bij het uitdelen van clandestiene drukwerken, anderen weer waren toevallig op de verkeerde plaats of waren het slachtoffer van naamsverwarring en werden ook opgepakt. Somigen werden zonder vorm van proces gefusilleerd, anderen werden afgevoerd naar gevangenissen of naar het concentratiekamp van Breendonk waar ze werden ondervraagd, geslagen en mishandeld dikwijls tot ze d'r dood bij neervielen.

Anderen weer kregen een of andere schijnproces en kregen in het kader van het Nacht un Nebel decreet een NN-nummer toegewezen en verdwenen in de werkkampen en/of concentratiekampen in Duitsland of Oostenrijk waar ze als slaven werden ingezet in de oorlogsfabrieken 'tot de dood erop volgde'.

Een schrijnend voorbeeld van deze 'Systematiek en Willekeur' is het geval van Philippe Schmitt. Philippe was een jonge student en lid van de Nationale Koninklijke Beweging, afdeling in Mechelen-Muizen. Geboren in Namen op 1 augustus 1926, zit hij nauwelijks 15 jaar oud, in 1942 thuis gelaten te wachten op zijn aanhouding. Vermits hij op de hoogte is van de aanhouding van andere NKB'rs, durft hij niet te vluchten uit angst voor represailles tegen zijn ouders.

Op 16 mei 1942 om 5 uur in de morgen wordt hij thuis opgepakt en in de gevangenis van Mechelen opgesloten. Enkele dagen later wordt hij naar de gevangenis van Antwerpen overgebracht. In de Begijnenstraat wacht hem een meedogenloos regime van slagen, ondervragingen en uithongering. Vanuit de Antwerpse gevangenis schrijft hij in een brief aan zijn moeder: "Ik ben nu vel over been en mijn huid en mijn nagels zijn violetkleurig. Wanneer ik recht sta moet ik mij vasthouden want alles draait rond mij en ik zie alles in het rood, ik heb erg veel honger."

Vanuit Antwerpen gaat zijn lijdensweg verder naar Aken en Bochum (van 07.08.1942 tot 24.03.1943) waar hij voor het Sondergericht in Essen, samen met nog 22 anderen op 21.03.1942 wordt berecht en een NN-nummer 922/42 krijgt toegewezen. Nadien wordt hij naar Wupperthal gedeporteerd en op 15 mei 1944 komt Philippe Schmitt via Esterwegen toe in Lingen-Ems (Noordwest-Duitsland). Op 16 juni 1944 overlijdt Philippe in Lingen, op dat ogenblik 17 jaar oud, ten gevolge van buiktyfus of aan een darmontsteking.

Van de bijna 4.000 leden die actief waren in de NKB werden er ongeveer 300 aangehouden. 166 van hen stierven in Duitse gevangenissen en concentratiekampen. Onder de slachtoffers onder meer kapitein Gaëtan van Nooten. Eén van de stichters van de NKB, Lucien Meyer wordt, naast nog 29 andere personen, op 20 november 1941 voor het gerecht in Antwerpen gebracht.

Op 6 januari 1942 wordt hij overgebracht naar Lübeck waar Meyer een NN-nummer krijgt. Sinds 2 april 1942 zit Meyer opgesloten in de gevangenis van Essen in afwachting van zijn proces. Op 26 maart 1944 wordt de gevangenis gebombardeerd door de geallieerden en samen met nog zes anderen komt Lucien Meyer in de gevangenis.

Na de bevrijding werd de NKB slechts moeizaam erkend, ondanks het heldhaftig optreden van de NKB'rs zoals onder meer in Antwerpen olv 'Colonel Harry'. Als gevolg van haar onvoorwaardelijke koningsgezindheid werd de verzetsbeweging sterk gewantrouwd door de regering in Londen.

Uiteindelijk werd de NKB enkel erkend in de provincies Antwerpen, Brabant en Oost-Vlaanderen maar niet in Wallonië. Na de oorlog brak korte tijd later de koningskwestie uit over het hele land en gooiden een groot deel van de NKB-leden, naast onder meer het Geheim Leger, zich in de strijd om de koning terug naar België te halen en hem weer op de troon te installeren.