Verzet.org - Julius Streicher, de man die zijn volk de Joden leerde haten

In 1943 was Streichers echtgenote overleden. Enkele weken voor het einde van de oorlog huwde Streicher zijn secretaresse Adèle die al haar hele leven voor hem had gewerkt. Samen vluchtten zij daarna voor de Amerikaanse oprukkende troepen naar hun buitenverblijf in Beskie in de Alpen. Hij probeerde aanvankelijk zijn identiteit te verbergen, liet zijn baard groeien en deed zich voor als huisschilder.

Een week later, op 23 mei 1945, werd hij echter al herkend door de Amerikaanse joodse legerofficier Majoor Plitt en werd hij prompt ingerekend (sommige bronnen vermelden dat hij pas op 25 mei werd gevangen genomen.) Julius Streicher moest terechtstaan op het proces van Nürenberg voor Misdaden gepleegd tegen de Menselijkheid.

Van alle belangrijke oorlogsmisdadigers die moesten terechtstaan riep hij de meeste haatgevoelens op, niet alleen bij de geallieerden, maar ook bij de medeverdachten. Die weigerden met hem om te gaan en in 'Ashcan' zat hij noodgedwongen aan een apart tafeltje te eten.

In Nürenberg zag Streicher overal joodse complotten. Volgens hem waren alle advocaten en alle rechters joden, en hij beschouwde het proces als een samenzwering van het internationale jodendom, en beklaagde zich erover dat hij en duizenden andere gevangen genomen nationaal-socialisten niet beter behandeld werden dan de joden.

Over zijn hatelijke geschriften in Der Stürmer waar hij herhaaldelijk in opriep om de joden te vernietigen en uit te roeien, hield hij vol dat dit allemaal "metaforisch en niet letterlijk" moest worden opgevat. Volgens hem bedoelde hij met 'uitroeien' enkel "..dat hij alleen had opgeroepen tot de verwijdering van de joden uit de Westerse samenleving, zodat ze hun eigen nationale staat konden vormen en niet langer, politiek of biologisch, de landen hoefden te verstoren waar ze tot dan toe onderdak hadden."

Hij vertelde zijn ondervragers zelfs dat hij een voorstander van het Zionisme was, waarop hem prompt een psychisch onderzoek door drie specialisten werd gelast. Zij kwamen echter eensgezind tot de conclusie dat Streicher geestelijk gezond was en in staat was om terecht te staan en zich te verdedigen.

Op 1 oktober 1946 deed de rechtbank uitspraak en veroordeelde Streicher tot de dood door ophanging.

Uittreksel uit het vonnis dat werd uitgesproken door het Militaire Tribunaal tegen Julius Streicher:
"Gedurende 25 jaar sprekend, schrijvend en haat prekend tegen de joden, werd Streicher overal bekend als Jodenhater Nummer 1. In zijn toespraken en artikels, week na week, maand na maand, besmette hij de Duitse geest met zijn virus van het antisemitisme, en zette het Duitse volk er toe aan om actief aan de jodenvervolging deel te nemen. Maar het was niet enkel in Duitsland dat de beklaagde zijn doctrines verspreidde. Al van begin 1938 riep hij op om het joodse ras uit te roeien.

Terwijl hij wist dat de joden in de bezette oostelijke gebieden daadwerkelijk uitgeroeid werden, bleef de beklaagde onvermoeid zijn doodspropaganda schrijven en publiceren. Streichers ophitserij tot moord en uitroeiing op het ogenblik dat de joden in het Oosten werden gedood onder de afgrijselijkste omstandigheden, rechtvaardigt duidelijk zijn vervolging op politieke en raciale grond in verband met de oorlogsmisdaden zoals zij werden gedefinieërd door het Charter, en die misdaden tegen de menselijkheid constateert."

Net voor hij zou opgehangen riep Streicher uit "Heil Hitler!". Maar om een onbekende oorzaak brak het touw en Streicher tuimelde op de grond. Besloten werd om hem opnieuw op te hangen vijftien dagen, op 16 oktober 1946.

Op weg naar het schavot spuwde hij de beul in zijn gezicht en net voor hij stierf riep hij nog uit: "Heil Hitler! Dies ist mein Purimfest 1946. Ich gehe zu Gott. Die Bolschewisten werden eines Tages Euch auch hängen", spottend verwijzend naar het joodse Poerim-feest dat werd ingesteld om de verhindering van de door Haman geplande jodenmoord te vieren, waarbij Haman uiteindelijk zelf werd opgehangen.

<< Vorige - Volgende >>