Van de veertienduizend SS-soldaten die de SS-VT in 1938 telde, worden deze snel uitgebreid met drie bijkomende divisies. De Waffen-SS zal tegen mei 1945 uitgegroeid zijn tot een leger-in-een-leger, bestaande uit bijna 1 miljoen soldaten. Er wordt gerekruteerd uit verschillende andere onderdelen maar vooral onder impuls van Gottlob Berger, de chef van het SS-Hauptambt, wordt besloten om te rekruteren uit de Volksduitsers in Polen en het Sudetengebied in Tsjecho-Slowakije. Naast de 13 Duitse Divisies, bestaande uit Rijksduitsers, worden er 12 de zogeheten Freiwillige Legioenen (Vrijwillige Divisies) opgericht bestaande uit volksduitsers en overige Germanen uit de bezette gebieden, en eveneens en vooral naar het einde van de oorlog toe in het totaal ook nog 15 Waffen-Divisies opgericht bestaande uit mannen die geen Duitse banden hadden en/of niet-Germanen.

Wanneer op 10 mei 1940 België, Nederland en Luxemburg op enkele weken tijd onder de voet worden gelopen, kort daarop gevolgd door de overgave van Frankrijk, wordt ook in die bezette landen gerekruteerd voor de Waffen-SS. Wat België betreft wordt wordt door SS-Gruppenführer Gottlob Berger in september 1940 in de lokalen van de SD, Louisalaan 453 te Brussel, een bijeenkomst belegd en wordt de Algemeene SS-Vlaanderen opgericht.

Aan de stichtingsvergadering van de Vlaamse SS, zoals die in de volksmond werd genoemd, namen naast de Duitsers SS-Haupsturmführer Leib en SS-Gruppenführer Berger en Dr. Perey (SD-Aken), de volgende collaborateurs deel: René Lagrou, ex-Verdinaso, Ward Hermans, VNV-volksvertegenwoordiger, Herman Van Puymbroeck, ex-hoofdredacteur van Volk en Staat(VNV-blad), Hendrik Diels, eerste-dirigent van de K.V.Opera te Antwerpen, Tony Van Dijck, Robert Van Roosbroeck, Maurits Van de Walle en advocaat Frans Dillen (ex-VNV). Op 30 november 1940 zal René Lagrou, de eerste leider, de oprichting van de Vlaamse SS bij het publiek bekend maken.

 Over het hele land worden Stormbannleiders (Sturmbannführers) aangesteld. Gerard Van de Walle voor West-Vlaanderen, Georges Van Lauthem voor Oost-Vlaanderen, Jef De Meyer (Brabant) en Seraf Trio in Antwerpen. Op 5 september 1941 worden ook nog benoemd tot Stormbannleider: Wim Fret (Antwerpen), Hendrik Heyman (Oost-Vlaanderen), Maurits Byttebier (West-Vlaanderen) en Robert Verbelen voor Brabant en Limburg. Ook Raf Van Hulse en Jef de Langhe, ex-Verdinaso, treden vrij vroeg toe tot de Vlaamse SS.

Herman Van Puymbroeck en René Lagrou onderhielden, ruim voordat Duitsers België bezetten, intense contacten met nazi-Duitsland wat al in 1937 leidde tot de oprichting 'Vrienden van het nieuwe Duitschland'. Die 'Vrienden' zorgden voor de verspreiding van het nazi-propagandamateriaal, zoals toespraken van Goebbels, Goering, Hitler en Roosenberg.

Uit deze 'Vrienden ontstonden eveneens de Vlaamsche Arbeiderspartij, de Dietsche Arbeiderspartij en de NSVAP (Nationaal-Socialistische Vlaamsche Arbeiderspartij), die alle gepatroneerd werden door Herman Van Puymbroeck. In augustus 1940 schrijft de NSVAP: "Wij, Vlamingen, zijn Nederduitschers, d.w.z. Duitschers, en daaruit trekken wij al de logische konsekwenties. Wij willen in de hoedanigheid van Nederduitschers, als volwaardige staatsburgers in het Rijk ingeschakeld worden." Onder druk van de nazi's zal de NSVAP begin 1941 opgaan in de Algemene SS-Vlaanderen.

Op 7 december 1940 verschijnt voor het eerst het strijdblad van de Vlaamse SS, de SS-Man, met Ward Hermans als hoofdredacteur. Hij wordt op 10 mei 1941 opgevolgd door Maurits Van de Walle met Ir. Jef de Langhe als nieuwe uitgever van het blad. Vanaf oktober 1941 wordt de 1se SS-Standaard-Vlaanderen vermeld als uitgever, heeft het Flor van Nooten als beheerder en de SS-Man wordt gedrukt op de persen van de Gazet van Antwerpen van De Vlijt in Antwerpen. OP 14 februari 1942 wordt de redactie en het beheer van de SS-Man overgebracht naar de Quellinstraat 37 te Antwerpen maar op 18 september 1942 wordt de zetel alweer verhuisd naar de Wolstraat 44 te Brussel. Op 2 september 1944 zal het laatste nummer, 39 4de jaargang, van de persen rollen.

Al in het 2de nummer van de SS-Man schrijft Ward Hermans: "Zij denken als kleine, Vlaamse provincialen. Wij denken Germaans en continentaal. Wij zien alreeds in een nabije toekomst de hervorming van de oude Germaanse erfbodem in het Westen, mede door de bevruchting van ons bloed. In de keten der Germaanse volksverbondenheid wordt Vlaanderen een schakel." De gang van zaken bevalt Gottlob Berger dusdanig goed dat hij al op 5 december 1940 aan Reinhard Heydrich kan berichten: "De Algemeene SS in Vlaanderen bestaat niet enkel uit rassisch gekwalificeerde mannen, maar uit mannen die bereid zijn op te staan voor het Groot-Germaanse Rijk en vastbesloten zijn de nauwe 'Anschluss' van Vlaanderen met Duitsland te forceren, desnoods met gebruik van geweld."

René Lagrou wordt aldus de eerste leider van de Algemene SS-Vlaanderen en Tony Van Dijck zal de laatste zijn. Met de oprichting van de Vlaamse SS begint SS-Gruppenführer Gottlob Berger zich ernstig te interesseren voor de DeVlag van Jef Van de Wiele en G. Berger schrijft daarover aan Heinrich Himmler in augustus 1941 dat het activeren van de DeVlag de zaak van de SS in Vlaanderen ten goede zou komen. G. Berger wenste duidelijk de DeVlag naast de Vlaamse SS in te zetten met het doel om in Vlaanderen de macht van de SS te vergroten ten koste van de macht van de chef van het Militaire Bestuur van Eggert Reeder.

In november 1941 zal G. Berger President worden van de DeVlag, waardoor de integratie van de DeVlag in de Vlaamse SS een feit werd. Himmler en Berger gebruikten voortaan de DeVlag en de Vlaamse SS als zweep om de concurrent VNV die nog hoopte op een Groot-Nederlandse staat binnen het Germaanse Rijk, verder tot de collaboratie te dwingen. Ook wanneer het VNV vanaf 20 april 1941 begint te rekruteren voor de Waffen SS zij het dan voorlopig voor het Vlaams Legioen, zal het pleit eind 1943 in het voordeel van DeVlag en Waffen SS beslecht worden en het VNV verder ten ondergaan.