Aanvankelijk moesten de Vlamingen die zich meldden voor de Waffen-SS zich aandienen voor de Freiwillige Standarte Westland in Den Haag, waar ze samen met de Nederlanders werden ingelijfd. Zowel Vlamingen als Nederlanders konden lang niet allemaal voldoen aan de strenge selectiecriteria die werden gehanteerd. Vele honderden werden afgekeurd en naar huis gestuurd. Om het grote aantal 'minder geschikten' toch in de Waffen-SS te kunnen opnemen, besloot Himmler in april 1941 om voor de Nederlanders en de Vlamingen een nieuwe Standarte (naast Standarte Westland) op te richten: SS-Standarte Nordwest.
Het hanteren van minder strenge eisen hield ondermeer in dat de minimumlengte van 1.70 m. naar 1.65 m. werd verlegd. Daarnaast werd het onderzoek naar de etnische achtergrond van de vrijwilliger niet meer zo nauwgezet uitgevoerd. Waar aanvankelijk een deel van de stamboom werd doorgelicht, bleef het nu bij een oppervlakkige onderzoek. Ook het medische gedeelte van de keuring werd versoepeld.
Ondanks de gewijzigde selectiecriteria kregen de vrijwilligers praktisch de status van volwaardige leden van de Waffen-SS. Praktisch omdat Himmler in zijn ideologische waanideeën weigerde Nordwest volledig bij de SS in te lijven, het bleven in zijn ogen tweederangs rekruten. Voor wat de materiële omstandigheden betrof, werden de rekruten wel tot de SS gerekend. Ook werd het uniform van de Waffen-SS gedragen (veldgrijs, rijksadelaar, na opleiding SS-runen en doodskop op de kepi).
De rekrutering in Vlaanderen zal echter nooit het verhoopte resultaat halen. In oktober 1940 zijn er ongeveer 1.000 Vlamingen lid geworden en tegen januari 1941 was dit opgelopen tot 3.200 leden, maar daar blijven uiteindelijk slechts zo'n 700 tot 1000 kandidaten over na de strenge selectieproeven.
Bij de rekrutering werd de kandidaten een opleiding van zes maanden in Duitsland aangeboden. Als ze slaagden kregen ze een contract voor twee of vier jaren. Na twee jaar dienst konden ze als ze dat wensten de Duitse nationaliteit verwerven en na vier jaar dienst hadden ze recht op een functie bij de politie of konden een boerderij met 25 à 30 hectaren grond verwerven 'in het Oosten' in het Duitse Lebensraum.
Aanvankelijk moesten de Vlamingen die zich meldden voor de Waffen-SS zich aandienen voor de Freiwillige Standarte Westland in Den Haag, waar ze samen met de Nederlanders werden ingelijfd. Zowel Vlamingen als Nederlanders konden lang niet allemaal voldoen aan de strenge selectiecriteria die werden gehanteerd. Vele honderden werden afgekeurd en naar huis gestuurd. Om het grote aantal 'minder geschikten' toch in de Waffen-SS te kunnen opnemen, besloot Himmler in april 1941 om voor de Nederlanders en de Vlamingen een nieuwe Standarte (naast Standarte Westland) op te richten: SS-Standarte Nordwest.
Het hanteren van minder strenge eisen hield ondermeer in dat de minimumlengte van 1.70 m. naar 1.65 m. werd verlegd. Daarnaast werd het onderzoek naar de etnische achtergrond van de vrijwilliger niet meer zo nauwgezet uitgevoerd. Waar aanvankelijk een deel van de stamboom werd doorgelicht, bleef het nu bij een oppervlakkige onderzoek. Ook het medische gedeelte van de keuring werd versoepeld.
De rekrutering in Vlaanderen zal echter nooit het verhoopte resultaat halen. In oktober 1940 zijn er ongeveer 1.000 Vlamingen lid geworden en tegen januari 1941 was dit opgelopen tot 3.200 leden, maar daar blijven uiteindelijk slechts zo'n 700 tot 1000 kandidaten over na de strenge selectieproeven.
