|
De Algemeene SS-Vlaanderen, ook wel de Vlaamse SS genoemd |
|
|
|
|
Tuesday 25 May 2004 |
|
Pagina 5 van 7
Sneuvelen aan het Oostfront
 Eind 1940 was de de Algemeene SS-Vlaanderen opgedeeld in 2 korpsen: A-korps en B-korps dat het Flandern-Korps werd genoemd. Later komen daar nog de andere divisies 'Nordland', 'Germania' en de 5de SS-Pantzerdivision 'Wiking' bij waar ook Vlamingen voor werden gerekruteerd. Op 1 september 1941 werd de Algemeene SS-Vlaanderen samengevoegd met de Germaansche SS en omgedoopt naar het 1ste SS-Standaard Vlaanderen met DeVlag'er Raf Van Hulse als eerste Standartenführer. Van Hulse wordt later opgevolgd door Jef François en de 4de en de laatste commandant van de Vlaamse SS was Tony Van Dijck.
In het voorjaar van 1943 besluiten Himmler en Berger van de SS om het Vlaams Legioen dat nog door Staf de Clercq en H. Elias werd gesticht, te ontbinden en onder te brengen in een Germaans Pantzer-Korps. Op 7 juni 1943 verandert de naam van het Vlaams Legioen in de SS-Freiwilligen Sturmbrigade 'Langemarck'. Dat was een volledig gemotoriseerde eenheid met een zware bewapening, die bedoeld was om buiten het normale divisieverband ingezet te worden daar waar de nood het hoogst was.
 Nadat de Sturmbrigade Langemarck in november 1943 werd klaargestoomd, vertrokken de eerst vrijwilligers op 26 december 1943 naar het front in de Oekraïne en worden ingedeeld bij de Duitse legergroep Zuid. De verliezen zijn enorm. Van de naar schatting 2000 Vlaamse SS'rs hadden omstreeks april 1943 nog geen 400 manschappen de slachting overleefd. Op oudejaarsnacht 43/44 werd in één slag een heel Vlaams peloton vermist die nooit meer werden teruggezien. De eenheid wordt na een vernietigende uitbraak nabij Sjampol teruggetrokken naar Knowitz in Tsjecho-Slowakije om op adem te bekomen.
Op 29 april 1944 wordt beslist om de Sturmbrigade Langemarck opnieuw op troepensterkte te brengen en opnieuw in te zetten aan het front. Half juni 1944 werd de gevechtssterkte weer op 1700 manschappen en officieren gebracht en stond andermaal klaar voor verdere afslachtingen. Eind juli 1944 werd één van de twee gevechtsgroepen van de Langemarck, de gevechtsgroep Rehmann, bij het 3de Germaanse SS-Pantzerkorps olv. Felix Steiner gevoegd en op de landengte van Narwa ingezet, waar de Russen waren doorgebroken. Zij slaagden erin om 113 Russische tanks uit te schakelen maar van de 600 manschappen bleven er misschien 35 meer over.
Op 18 september 1944 beveelt Himmler om de Sturmbrigade 'Langemarck' uit te bouwen tot een divisie, de zogeheten 27. SS-Freiwilligen Grenadier-Division 'Langemarck o.l.v. SS-Standartenführer Thomas Müller, en deze te stationeren in het Westen op de Lüneburger Heide. De bedoeling van de nazi's was om deze divisie in te zetten tijdens het Ardennenoffensief op kerstdag 1944.
 Jef Van de Wiele, die met de rest van de top van DeVlag in Bad Pyrmont de Landsleiding had gevormd, steekt al zijn kompanen in uniform, zodat zij na de 'bevrijding' van Vlaanderen onmiddellijk de macht konden overnemen. Uiteindelijk nam slechts één kampgroep, de Kampfgruppe Schellong deel aan het Ardennenoffensief, dat tegen kerstmis reeds was gestopt door de geallieerden. En de droom van Jef Van de Wiele van een 'blijde intrede' in Vlaanderen sloeg definitief aan diggelen.
De gevechtsgroep van Schellong wordt nadien ingezet aan het Rijngebied in Stettin (Pommeren), samen met de divisie 'Wallonien' om de Russen af te stoppen maar leiden zware verliezen. Midden april 1945 werd de Langemarck Divisie naar de oostelijke Oderoever overgebracht. In de nacht van 19 op 20 april 1945 opende de Russen een zwaar offensief met dagenlang ononderbroken trommelgevuur. De bloedigste veldslagen van de Langemarck vonden daar plaats. Van de twee compagnieën die normaal ongeveer 200 manschappen telde, bleven er na de eerste gevechten nauwelijks meer 15 over. De rest was gesneuveld of krijgsgevangen gemaakt.
Na het laatste gevecht van de Vlaamse Waffen SS'rs raakte vanaf 28 april 1945 iedereen in paniek en haastte zich zo vlug mogelijk naar het westen, achtervolgd door de Russen om toch maar zo snel mogelijk in Amerikaanse krijgsgevangenschap te geraken. En dat was meteen het einde van het Oostfrontavontuur dat in een dramatisch inferno van de collaborateurs was geëindigd.
|
|
Laatst geupdate op ( Sunday 16 September 2007 )
|
