|
Mala Zimetbaum, Joodse verzetsheldin in KZ Auschwitz-Birkenau |
|
|
|
|
Tuesday 10 August 2004 |
|
Pagina 3 van 6
De Ontsnapping
 Het plan om te ontsnappen rijpte ergens in de winter van 1943/1944. Edek en zijn vriend Wieslaw Kielar (kampnummer 290) met wie hij samen werd opgepakt in Jaroslaw, beraamden om vanuit Birkenau te ontsnappen. Het plan van Kielar was om enkele Duitse uniformen te bemachtigen. Kielar papte aan met de SS en slaagde er in om eind februari 1944 van zijn Kommandoführer, de SS-Rottenführer E. Lubusch een eerste uniform los te peuteren. Wat later verkreeg hij een koppelriem en een pistool met drie kogels.
Maar het bleef een probleem om een tweede uniform te bemachtigen. De plannen werden gewijzigd en Galinski zou, vermomd als SS'r samen met Kielar als gevangene, uit het kamp stappen. Daarvoor moesten zij eerst een exitpas (Passierschein) verkrijgen wat hen ook lukte. Het plan was nu om half juni hun poging te wagen wanneer het gras overal hoog zou staan. In mei 1944 slaagden drie gevangenen te ontsnappen en als gevolg daarvan werden de veiligheidsmaatregelen verscherpt.
Galinski werd ongeduldig en wilde nu ook Mala, waar hij ondertussen zwaar op verliefd was geworden, mee betrekken in hun ontsnapping. Mala was van plan om de buitenwereld en de Zionisten te vertellen wat er werkelijk gebeurde in de kampen, en had een aantal documenten en voor de nazi's bezwarend materiaal van de SD (Sicherheitsdienst) bemachtigd uit de Blockführerstube omtrent de moord op de Hongaarse joden en dat ze naar buiten voor publicatie wilde brengen.
 Galinski stelde voor om eerst met Mala te ontsnappen en Kielar daarna het uniform en de exitpas terug door te spelen. Na hun ontsnapping moesten Galinski en Mala eerst halt houden bij Józef Szymlak, een kennis van Kielar, in het dorpje Kozy bij Bielsko. Szymlak voerde af en toe kleine werken uit in het kamp en zou het uniform dan terug bezorgen aan Kielar. Het plan was rond en de ontsnapping werd gepland voor 24 juni 1944.
Op de middag van 24 juni 1944 trok Edek Galinski het SS-uniform aan en Mala Zimetbaum had een blauwe overal aangetrokken en haar haren kort aangebonden en onder een gevangenenmuts gestopt zodat ze niet herkend zou worden. Ze pakte een porseleinen wasbassin op en zette het op haar hoofd. Een SS bewaker stond op het platform aan de ingang en van op een afstand zwaaide Galinski met zijn Ausweispas, roepende dat hij een gevangene escorteerde om een wasbassin te installeren. Pas 's avonds laat wanneer de gevangenen terugkeerden naar hun barakken, werd bij het appèl de verdwijning van Galinski en even later ook die van Mala vastgesteld.
Twee dagen later, op 26 juni 1944, ontving Kielar een bericht via Józef Szymlak van Galinski en Mala dat het goed ging met Mala maar dat ze moe was want ze had het porseleinen wasbassin ruim 5 kilometer ver gedragen. Het bericht vermeldde verder dat ze tot Kozy weren geraakt en de nacht hadden doorgebracht in een bergplaats bij het huis van Szymlak. Het bericht eindigde met de woorden: "Morgen trekken we verder" maar geen woord meer over het terugzenden van het uniform, waar Kielar op zat te wachten.
Gedurende enkele weken werd er niets meer vernomen van het koppel tot het bericht kwam dat zij op 6 juli 1944 aan de grens met Slovakije waren ingerekend. Ze waren nauwelijks tien dagen vrij geweest. Op hun weg door het gebergte van de Karpaten, wilde Mala in een kleine nederzetting wat kopen met goud dat ze van het kamp hadden meegenomen. Daar werd ze aan de Duitsers verklikt die toen ze kampnummer op de arm van Mala ontdekte haar inrekenden.
Galinski ging een uur later op zoek naar haar. Aangekomen bij de Gestapo die Mala had ingerekend, weigerde hij te gaan lopen omdat hij niet gescheiden wilde leven van zijn geliefde. Galinski moet nochtans erg goed geweten hebben dat zijn relatie als Pool met een jodin onvermijdelijk zijn doodvonnis zou betekenen.
Beiden werden terug naar Auschwitz-Birkenau gezonden en in het dodenblok opgesloten. De verslagenheid bij de bewoners in het kamp was kompleet. Galinski werd opgesloten in de bunker van Blok 11. Daar werd hij zwaar onder handen genomen door de SS'r Wilhelm Burger, die zijn eigen foltertuigen had ontworpen. Maar Galinski hield zijn mond en verklapte niemand van zijn medeplichtigen.
Galinski placht 's avonds altijd zijn hoofd door het celraampje te steken en het Italiaanse liedje "Serenata in Messico" van Claudio Vila te zingen, om alzo Mala te laten weten dat hij er nog was. Na een tijdje fluisterde Mala, die ook ergens in Blok 11 zat opgesloten, 's avonds het deuntje terug naar Edek. Ondanks de hopeloosheid van hun situatie en hun grote ellende was hun liefde voor elkaar groter dan ooit.
|
|
Laatst geupdate op ( Sunday 03 August 2008 )
|
