Verzet.org - De Straatrepressie in Vlaanderen na het einde van de oorlog

Een laatste reden, en dan blijkt meteen de relevantie van dit artikel, is de snelle opkomst van de Nieuwe Orde in Vlaanderen met name het Vlaams Belang (=Blok) en in Wallonië en Brussel de opkomst van het Front National. Met de recente Europese Verkiezingen stemden 14,3% van de Belgen op het Vlaams Belang en 2,8% op het Front National of totaal 16,9% van de Belgen is voor het herstel van de Nieuwe Orde in België en in Europa.

In deze middens 'herinneren' ze zich enkel de 'straatrepressie' van september 1944 en mei 1945 en de tijdelijke heksenjacht die werd gemaakt op collaborateurs. In deze rechts-extremistische kringen 'herinneren' ze zich enkel 242 terechtgestelde collaborateurs (waarvan 115 Vlamingen). En de maximaal 100 burgers/collabo's die omkwamen tijdens die zwarte septembermaand van 1944. Ze herinneren zich enkel 'ontsporingen' bij een aantal al dan niet vermeende verzetsleden en een bepaald deel van de bevolking die na de bevrijding inderdaad bestonden en die elke 'normale' mens terecht vol weerzin en afkeer vervult.

In andere landen was de 'straatrepressie' veel erger en al even weerzinwekkend. In Frankrijk zouden er na de bevrijding volgens M. Baudot 7.300, volgens Generaal De Gaulle 10.000 en volgens andere historici 30.000 tot 100.000 mensen omgebracht zijn. In Italië zouden dat er 200.000 zijn geweest en in Joegoslavië en Griekenland verscheidene honderdduizenden zijn geweest. In Nederland lopen de schattingen uiteen van 30 tot 700 personen en wat er in het voormalige Oostblok is gebeurd, zoals Oekraïne, Polen, de Baltische staten, Tsjechië en zo verder, dat zal wel eeuwig een raadsel blijven!

Maar als de slachtoffers van de nazi's -en ook van de collaborateurs(!)- zèlf de keuze hadden gekend tussen enerzijds kaalgeschoren te worden en een swastika op hun voorhoofd geverfd te krijgen of anderzijds vier jaar opsluiting in KZ Buchenwald of KZ Dora, of recht naar de gaskamers van Auschwitz, dan denk ik dat het nuttig en zinvol is om de repressieperiode in het juiste perspectief te zien.

De verdedigers en minimaliseerders van de collaboratie 'herinneren' zich enkel wat zij in hun ogen interpreteren als anti-Vlaamse maatregelen zogezegd om de Vlaamse Beweging te fnuiken. Ze herinneren zich enkel de IJzerbedevaarten tot 1939 en ze 'vergeten' graag de vijf Oorlogsbedevaarten die plaatsvonden tussen 1940 en 1944.

Karel Dillen (º1926) is de stichter/voorzitter van het Vlaams Belang in mei 1979 en sinds 1996 ere-voorzitter-voor-het-leven van de racistische partij toen hij werd opgevolgd door de huidige VB-voorzitter Frank Vanhecke (º1959). Dillen was in de jaren zestig actief binnen de Volksunie, dat was één van de naoorlogse Vlaams-nationale partijen waaruit onder meer later het Vlaams Blok (=Vlaams Belang) zal ontstaan.

Dillen sprak op 27 april 1963 in de Volksunie zijn grote bewondering uit voor Ward Hermans, één van de stichters van de Algemene SS-Vlaanderen en hoofdredacteur van De SS-Man. Hermans heeft zijn nazi-verleden nooit afgezworen en tijdens zijn proces verklaarde hij voor de rechtbank "nergens spijt van te hebben".

Nochtans is SS'r Ward Hermans voor Karel Dillen "tijdens (zijn) proces uitgegroeid tot het symbool en de vader der verdrukten". Voor Dillen is "de kern van de zaak de onomstootbare waarheid dat de collaboratie niet mag, niet kan losgemaakt worden van de Vlaamse Beweging, er een beslissend onderdeel van uit maakt".

Dat het Vlaams Belang tot op heden(!) haar roots blijft vinden in de collaboratie met de nazi's gedurende de Tweede Wereldoorlog bewees Vlaams Belang-Senator Wim Verreycken en gemeenteraadslid in Berchem (Antwerpen) andermaal in de zomer van 1997.

Senator Verreycken maakte toen het voorstel om de Generaal Drubbelstraat in Berchem om te dopen tot de Ward Hermansstraat, wat uiteraard voor de nodige heibel zorgde binnen de Antwerpse gemeenteraad maar vooral bij de huidige Joodse Gemeenschap van Antwerpen!

<< Vorige - Volgende >>